Verona - Wielkie Polowanie - zając

Spacer po terenach watahy przyniósł mi nowy pomysł, a mianowicie: polowanie. Uświadomiłam sobie, że bażant to za mało na tak dumną istotę jak ja. No tak, powoli zamieniam się w egoistkę. Z łatwością wytropiłam zająca. Podążałam za zapachem i dotarłam do tej samej polany, gdzie ostatnio. Mały szarak wcinał zieleninę. Obserwowałam go i zauważyłam, że ten chuderlawy zajączek nie jest godny wylądowaćna moim talerzu. Egoizm przede wszystkim ;_; Powoli się do niego skradałam. Wyskoczyłam zza drzew i... Spłoszyłam go. Przez chwilę jeszcze za nim biegłam, ale zrezygnowałam. Zawiedziona odwróciłam się i zaczęłam iść w stronę jaskini. Nie uszłam zaledwie 5 m, a mój nos poinformował mnie o zapachu zwierzyny. Oczy mi się zaświeciły i skorzystałam z pomocy nosa. Nie zawiodłam się. Mój obiad jak poprzednio zajadał się zieleniną. Podeszłam go od tyłu i... zagryzłam go. Delektując się jego delikatnym mięsem zastanawiałam się jakie zwierzę będzie moją kolacją. Może lis? Hmmm... Ale to już całkiem inna historia.