Wykopawszy sporych rozmiarów dół na wrzosowisku, wyruszyłem do lasu z nożem. Musiałem naszykować sporo ostro zakończonych, wytrzymałych pali. Co prawda las jest ojczyzną drewna, jednak mi były potrzebne tylko te twarde i jak najbardziej proste, a znalezienie takowych nie było prostym zadaniem.
Po nazbieraniu wybranych gałęzi i zaostrzeniu ich, zakopałem je w dole na szpic - ostrzem do góry. Gdy tylko jakiś nieuważny dzik wpadnie do dołu, nie będzie miał żadnych szans na przeżycie. Jego ciało zostanie przeszyte na wskroś w wielu miejscach. Zostało mi jedynie zamaskować pułapkę drobnymi gałązkami, aby po chwili znaleźć lochę lub knura, który posłuży mi zarówno jako obiad jak i wygraną. A może i podnóżek? To jeszcze przemyślę...
Nie musiałem długo szukać, by wreszcie znaleźć. Średniej wielkości samica ryła w ziemi pod dębem. Zapewne szukała smakołyków. Nie zwlekając, zacząłem odwracać jej uwagę. Na mój widok od razu rzuciła się do pościgu. Zapewne gdzieś w zaroślach musiały być ukryte młode, ale to mnie nie interesowało. Zacząłem biec w takim tempie, by locha była tuż za mną.
Będąc tuż przed zasadzką wykonałem długi skok, zaś dzik wpadł do dołu. Przeszyte ciało wykonywało jeszcze przez chwilę niekontrolowane ruchy i wierzgnięcia. Z paszczy wydobywał się tłumiony przez wydobywającą się z niej krew mój ulubiony dźwięk - dźwięk męk i cierpienia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Dodaj komentarz - odciśnij swoją łapkę!