Fallen Angel- Wielkie Polowanie- sarna

Wypoczywałem sobie spokojnie nad brzegiem Morza Landermar. Wsłuchiwałem się w kojący szum fal i ciche skrzeczenie mew. Dostrzegłem, jak jeden z ptaków upolował sobie rybę. Nie zamierzałem tracić cennego czasu i udałem się również na łowy. W tym celu ruszyłem w kierunku lasu. Po pewnym czasie zwęszyłem trop stada saren. Z każdym krokiem ich zapach stawał się coraz bardziej intensywny. Już w pysku czułem smak sarniny. Aż oblizałem się na samą myśl o tej uczcie.
Wynurzyłem się zza zarośli i w oddali dostrzegłem kilka dobrych sztuk. Szybko, ale ostrożnie zacząłem zbliżać się ku ofierze. Poruszałem się na tyle cicho, że nawet polna mysz zachowuje się głośniej żerując wśród roślinności.
Nagle jedna z saren uniosła wysoko głowę i spojrzała się w moim kierunku. Nie dostrzegła mnie. Podszedłem jeszcze bliżej by wybrać odpowiedni cel. Dostrzegłem, że jedna z nich ma wielkie blizny na niemal całym ciele, więc pewnie zdołała uciec jakiemuś głodnemu wilkowi. Z moich łap jednak nie ucieknie.
Wyskoczyłem z ukrycia, gdy tylko sarna, która patrzała w moją stronę schyliła łeb. Zwierzyna jednak szybko zerwała się do ucieczki. Goniłem mój cel tak szybko, że wszystko co widziałem dookoła było rozmyte. Byłem coraz bliżej i bliżej swojego celu. Sarna często zmieniała kierunek biegu, ale to na mnie nie działało. Wyciągnąwszy łapę w jej kierunku, tylko ją zadrasnąłem, a ta się nie zraziła i uciekała dalej.
W pewnym momencie potknąłem się o wystający korzeń. Upadłem na ziemię i przetoczyłem się kilka metrów. Mimo to wstałem i kontynuowałem pościg. Nie zamierzałem darować sobie tej sarny. Ponownie ją dogoniłem, tylko tym razem rzuciłem się na nią od boku i powaliłem na ziemię. Wbiłem swoje kły w szyję ofiary. Ta jednak nadal wierzgała i wyrywała się. Puściłem ją dopiero wtedy gdy wydała z siebie ostatni wydech.

(opowiadanie zostało wysłane 29.07, przepraszamy za opóźnienie)