Od Arkony do Night'a

Nagle w waderze coś jakby się zagotowało. Medalion otrzymała od ojca, który poświęcił go u szamanki przed wojną w ich watasze. Nie rozumiała jak można było oskarżyć ją o kradzież, jej własności. Albinoska spojrzała zdegustowana na basiora i lekko wyszczerzyła kły. Usłyszała burczenie jego brzucha, dlatego też podsunęła mu pod łapy niedokończonego zająca.
- Życzę ci smacznego. – powiedziała mimo wszystko opanowanym tonem – Natomiast jeśli chodzi o medalion, mam go od zawsze. Jego historia jest prosta. Ojciec przed wojną ostateczną w mojej watasze, poświęcił go u Szamanki, która obdarzyła go darem nieśmiertelności. Nie jestem nieśmiertelna z żywotu, tylko on daje mi ten dar. Nikomu go nie ukradłam, więc nie powinieneś mnie o to oskarżać. – kontynuowała swoją wypowiedź.
Wiatr zawiał z zachodu, spokojny i beztroski, a zarazem ciepły. Przez chwilę tejże ciszy sierść obojga wilków falowała na nim. Basior odwrócił lekko wzrok po czym fuknął pod nosem. Arkona stała i spoglądała na nieznajomego jak dotąd samca.
- Jestem Arkona i wywodzę się z rodu Perłowych Wilków. – odezwała się by zabić ciszę, która grała nierytmiczne melodie w jej uszach.
Albinoska machnęła ogonem i zachęciła samca do zjedzenia zająca. W końcu był i wyglądał na głodnego. Basior skosztował zdobyczy, a przy tym myślał nad odpowiedzią dla samicy.
- Widziałem go już i jestem pewien, że nie należał do ciebie. – burknął pod nosem po przełknięciu kęsa zająca.
- Mylisz się mój drogi nieznajomy. Należał, należy i będzie należał do mnie. Przez tą ciszę, oczekiwałam twoich przeprosin, jak widzę nie skutecznie. Popełniłeś błąd osądzając mnie o kradzież. Może zechcesz mi wmówić, że medalion należał niegdyś do ciebie ? Otóż nie uda ci się to. Od pokoleń przekazywany był w moim rodzie, jednak bez teraźniejszego daru. Muszę ci powiedzieć, że oskarżenie mnie o kradzież było niestosowne. W dodatku, nawet się nie przedstawiłeś. – mówiła dalej.
Samiec spojrzał na nią spode łba i zdziwiony jej strasznie dostojnym zachowaniem przedstawił się wypowiedzeniem swojego imienia podczas jedzenia zająca. Od razu na pysku Arkony zawitał uśmiech. Tak jakby zapomniała o wcześniejszym oskrażeniu o kradzieży i cieszyła się tym, że zawarła nową przyjaźń. Może tak też było.
„ Mam nadzieję, że smakuje ci moje późne śniadanie, Night’cie.” Przekazała mu w myślach, a następnie usiadła pod rozłożystym drzewem nieopodal.

< Night ? :3 Czyż to wreszcie mój Mangozjebek ? <3 >