Tianko - Wielkie Polowanie - jeleń

Szłam samotnie Szmaragdowym Lasem. Nie lubiłam towarzystwa innych wilków, więc odosobnienie nie wprawiało mnie w zły nastrój. Wręcz przeciwnie – byłam szczęśliwsza i spokojniejsza niż zazwyczaj. Mijając grzęzawisko ujrzałam charakterystyczną, dużą kolebkę, ślad po tarzającym się jeleniu. Wstając, musiał udać się na zachód, o czym świadczyły owalne ślady racic odbite w piaszczystym terenie. Zdecydowałam się ruszyć jego śladem. Po drodze, mijając drzewa z obdartą korą i niedbale rozrzucony mech, upewniałam się, że idę dobrym tropem. Po jakimś czasie, gdy ziemia nie była już tak piaszczysta, odgniecenia racic zniknęły, a ja polegałam już tylko na węchu i obserwacjach drzew i małych roślin. Ślady zaczynały być coraz mniej widoczne, ale ja nie zamierzałam odpuścić. Byłam zbyt głodna. Poza tym, nigdy nie się nie poddawałam i starałam się osiągnąć wybrany cel. Tak było i tym razem, szłam, czując coraz większą satysfakcję z podjętego wyzwania. Postawiłam wysoko uszy, próbując wychwytać jakikolwiek dźwięk, świadczący o bliskości zwierzyny. Skoro, tak jak podejrzewałam, jeleń szedł sam, musiał co jakiś czas nawoływać, by odnaleźć jakiekolwiek stado. Niestety nie słyszałam nic, oprócz szumu znajdującej się niedaleko rzeki. Mój cel chyba także ją usłyszał, ponieważ dalsze ślady prowadziły w stronę wodopoju. Ucieszyłam się. Już od jakiegoś czasu czułam pragnienie, ale nie chciałam zgubić tropu. Cały czas bacznie obserwując otoczenie, szłam w stronę rzeki. Gdy tylko znalazłam się u jej brzegu pochyliłam się i zamoczyłam język w przyjemnie chłodnej wodzie. Nie przerywając czynności otworzyłam szerzej oczy i rozejrzałam się. Po drugiej stronie potoku ujrzałam śledzony już od dłuższego czasu cel. Podniosłam z wolna głowę i przyjrzałam się uważnie. Jeleń miał piękne, rozłożyste poroże, które idealnie pasowałoby do wystroju mojej jaskini. Trzeba było tylko szybko obmyśleć dobry plan, zanim zdąży mnie zauważyć. Moją uwagę przykuł duży dąb, którego gałęzie były na tyle długie, że sięgały drugiego brzegu rzeki. To jest to! – pomyślałam i podeszłam do drzewa. Moja umiejętność wspinaczki w końcu się przyda do czegoś innego, niż bezpiecznego noclegu. Uradowana wzięłam rozbieg i ruszyłam prosto na drzewo. W ostatniej chwili podskoczyłam i złapałam najbliższą gałąź. Sprawnie pokonywałam kolejne poziomy drzewa. W końcu weszłam na wcześniej upatrzony, długi konar. Szłam powoli, łapa za łapą, by nie stracić równowagi. Gdybym spadła, nic by mi się nie stało, nie znajdowałam się na zbyt dużej wysokości, ale spłoszyłabym zwierzynę. Znajdując się idealnie nad jeleniem, zdecydowałam się zeskoczyć. Przewróciłam zaskoczone zwierzę i przygniotłam łapami do ziemi. Natychmiast wgryzłam się w tętnicę. Czas był najważniejszy. Gdyby mój przeciwnik zorientował się co robię, zacząłby natychmiast atakować. Aktualnie był zbyt oszołomiony, by jakkolwiek zareagować. Słodka krew spływała mi po pysku, a jeszcze ciepła jelenia skóra, coraz wolniej unosiła się i upadała. W końcu przestał oddychać.