Bardzo lubię polować. Chyba jak każdy wilk. Każda zwierzyna jest dobra. Ale najbardziej lubię polować na sarny. Kocham jeść dziczyznę. Ten smak, kruche mięsko. Niebo w gębie. Ale mięsko samo się nie pojawi. Trzeba po nie pójść. Jednak najpierw trzeba pójść się napić. Odwiedziłam leśne źródełko i spotkałam tam Agilę, która doradziła mi abym skierowała się na słoneczną polanę. Ponoć często odwiedza je stado dorodnych jeleniowatych. Szybko się tam wybrałam. Na miejscu ujrzałam z dwadzieścia saren i jednego jelenia. ,,Jest w czym wybierać’’ pomyślałam. Ustawiłam się pod wiatr i szukałam ofiary. Jest! Młoda sarna na uboczu. Podbiegła jak najbliżej niej kryjąc się za zaroślami. Sarna zbliżała się w moją stronę. To miała być szybka akcja. Z niecierpliwością patrzyłam jak przesuwa się centymetr po centymetrze. Jest już tylko metr ode mnie. Już czas. Skok do przodu. Chwyt za gardło. Wciągam ją w krzaki. Zaciskam szczęki. Krew. Drgawki. Ostatnie tchnienie. Trup.
A jak było naprawdę?
Jest już tylko metr ode mnie. Już czas. Skok do przodu. Chwyt za gardło. Próba wciągnięcia w krzaki. Zawiśnięcie w powietrzu. Szaleńczy bieg sarny ze mną uczepioną do jej szyi. Zaciskanie szczęk. Sarna szaleje. Krew się leje. Sarna nie daje za wygraną. W końcu pada martwa. Zwycięstwo. Cóż bywają i takie zakończenia. A sarenka skończyła jako obiadek dla Chapter i jej znajomych.
czwartek, 31 lipca 2014
Chapter Additen - Wielkie Polowanie - Lis
Jak obiecałam tak zrobiłam. Wczesnym świtem wyruszyłam na ,,lisa’’. Wczoraj tak mnie zdenerwował, że postanowiłam sobie zapolować na niego dla zabawy. Ciągle miałam w pamięci jego zapach od wczoraj. Zadarłam łeb do góry i wciągnęłam powietrze. Nic. Skierowałam się w stronę polany gdzie go wczoraj widziałam. Co chwilę węszyłam w powietrzu. W końcu złapałam trop. ,,To teraz się zabawimy’’ pomyślałam i ruszyłam pędem w kierunku południowo-zachodnim. Nagle coś usłyszałam i padłam plackiem na ziemię. Lis? Nie, coś większego. Leżałam i nasłuchiwałam. Kiedy ,,to coś’’ się oddaliło, podreptałam dalej. Po paru minutach dotarłam do lisiej nory. Rudzielec siedział w środku. Rzuciłam się w dziurę i miałam już go złapać, jak nagle się zatrzymałam. Moja głowa i przednie łapy znajdowały się w środku… niestety zaklinowałam się na wysokości żeber. ,,Super’’ pomyślałam. Rudzielec oczywiście skrył się w głębi i nie byłam w stanie go dosięgnąć. Zaczęłam rozkopywać łapami ziemię wokół siebie, aby móc się wydostać. Po dwudziestu minutach walki w końcu mi się udało. Odskoczyłam od jamy i zaszyłam się w pobliskich zaroślach. Przycupnęłam i czekałam. ,,Lisku chodź do Chap, Chap Cię zapozna z jej ząbkami’’. Spokój i cisza. Tylko to towarzyszyło mi przez najbliższe dwie godziny. Pan rudzielec najwidoczniej nie miał zamiaru wychodzić ze swojej norki. ,,Trzeba go jakoś wykurzyć z tej jamy’’ pomyślałam. Podniosłam się i zaczęłam zbierać suche gałązki i trawę. Wszystko co zebrałam zanosiłam pod norę. Kiedy uzbierała się już porządna kupka, wzięłam dwa kamienie. Jeden gładki, drugi chropowaty. Uderzałam jednym o drugi, aż iskra zajęła stertę zielska. Odsunęłam się i patrzyłam jak ogień powoli pochłania lisią norę. ,,Będzie lis na chrupko’’ pomyślałam i z uśmieszkiem czekałam na mój posiłek.
Od Chapter Additen do Verony
Verona. Całkiem miła wilczyca. Od razu złapałam z nią kontakt. Wilczyca lubiła rozmawiać i słuchać. Od razu bez zbędnych pytań zaprowadziła mnie do alfy. Raimo, bo tak się nazywa jest bardzo interesujący. A te jego oczy! No właśnie, nie wiem co z jego oczami, bo ich nie widziałam. Cały czas był tak ustawiony, że nie mogłam ich zobaczyć. A ja tak kocham patrzeć w oczy. Kiedy samiec się oddalił ruszyłam za nim z Veroną drepczącą za mną.
- Chapadd! – zawołała.
- No chodź – uśmiechnęłam się.
- Gdzie ty idziesz? Zostaw go w spokoju, dobrze Ci radzę.
Zatrzymałam się tak, że wilczyca prawie na nie wpadła.
- Dlaczego? – spytałam – coś jest z nim nie tak?
- Nie o to chodzi – pokręciła głową – po prostu nie lubi kiedy mu się przeszkadza. A po za tym on zawsze jest czymś zajęty i chodzi zamyślony. Chodź pokażę Ci okolicę.
Skinęłam głową i ruszyłam za nią. Wilczyca prowadziła mnie przez tereny lesiste opowiadając o okolicy, zwierzętach jakie można tu spotkać i stworzeniach magicznych. Zatrzymałyśmy się na skraju polany. Przed nami rozciągał się las, który tonął w ciemności. Poczułam jakby coś mnie od niego odpychało.
- Ebrileon Neralu.
- Słucham? – spytałam.
- Las Ebrileon Neralu, blask cienia – odrzekła – Nie zaglądaj do niego jeśli Ci życie miłe. Czają się tam takie stworzenia o jakich Ci się nie śniło. Lepiej już się oddalmy.
Ruszyłyśmy w bardziej przychylną część polany. Teren powoli zaczynał się wznosić, stając się coraz bardziej stromym. Powoli wspinałyśmy się ku górze, aż dotarłyśmy na szczyt jakiejś góry. Moim oczom ukazała się przepiękna dolina.
- Dolina Moor.
- Piękna – powiedziałam.
- Urzekająca – odrzekła Verona – Góry Meadrick znajdują się na bardzo rozległym terenie, niestety nie należą tylko do nas. Dzielimy je z innymi watahami… i stworzeniami. No nic… ruszajmy, czeka nas teraz wędrówka koło Lazurowego Jeziora i przekroczenie gór z drugiej strony. Dojdziemy wtedy do Morza Landermar i to będzie koniec naszej wyprawy.
Skierowałyśmy się z Veroną na północ, schodząc po woli w dół. Kiedy teren się wyrównał, popędziłyśmy przed siebie w stronę jeziora, które lśniło z daleka. Kiedy dobiegłyśmy do wody, usłyszałam wołanie.
- Verona poczekaj!
Odwróciłam się i ujrzałam biegnącego w naszą stronę wilka.
<Ver, kogo spotkałyśmy?>
- Chapadd! – zawołała.
- No chodź – uśmiechnęłam się.
- Gdzie ty idziesz? Zostaw go w spokoju, dobrze Ci radzę.
Zatrzymałam się tak, że wilczyca prawie na nie wpadła.
- Dlaczego? – spytałam – coś jest z nim nie tak?
- Nie o to chodzi – pokręciła głową – po prostu nie lubi kiedy mu się przeszkadza. A po za tym on zawsze jest czymś zajęty i chodzi zamyślony. Chodź pokażę Ci okolicę.
Skinęłam głową i ruszyłam za nią. Wilczyca prowadziła mnie przez tereny lesiste opowiadając o okolicy, zwierzętach jakie można tu spotkać i stworzeniach magicznych. Zatrzymałyśmy się na skraju polany. Przed nami rozciągał się las, który tonął w ciemności. Poczułam jakby coś mnie od niego odpychało.
- Ebrileon Neralu.
- Słucham? – spytałam.
- Las Ebrileon Neralu, blask cienia – odrzekła – Nie zaglądaj do niego jeśli Ci życie miłe. Czają się tam takie stworzenia o jakich Ci się nie śniło. Lepiej już się oddalmy.
Ruszyłyśmy w bardziej przychylną część polany. Teren powoli zaczynał się wznosić, stając się coraz bardziej stromym. Powoli wspinałyśmy się ku górze, aż dotarłyśmy na szczyt jakiejś góry. Moim oczom ukazała się przepiękna dolina.
- Dolina Moor.
- Piękna – powiedziałam.
- Urzekająca – odrzekła Verona – Góry Meadrick znajdują się na bardzo rozległym terenie, niestety nie należą tylko do nas. Dzielimy je z innymi watahami… i stworzeniami. No nic… ruszajmy, czeka nas teraz wędrówka koło Lazurowego Jeziora i przekroczenie gór z drugiej strony. Dojdziemy wtedy do Morza Landermar i to będzie koniec naszej wyprawy.
Skierowałyśmy się z Veroną na północ, schodząc po woli w dół. Kiedy teren się wyrównał, popędziłyśmy przed siebie w stronę jeziora, które lśniło z daleka. Kiedy dobiegłyśmy do wody, usłyszałam wołanie.
- Verona poczekaj!
Odwróciłam się i ujrzałam biegnącego w naszą stronę wilka.
<Ver, kogo spotkałyśmy?>
Od Hope do Skytche Nova
Szłam sobie na skrajach lasu. Nie miałam co robić. Nagle zobaczyłam cień jakiejś wadery. Podeszłam bliżej. Zauważyłam w niej coś znajomego. To... Była... Coś zaczęło mi świtać.
-Skytche! - rzuciłam się na nią.
Chyba mnie nie poznała.
-Kim ty jesteś?
-To ja! Hope! Pochodzimy z jednej watahy, w której była wojna!
-Skytche! - rzuciłam się na nią.
Chyba mnie nie poznała.
-Kim ty jesteś?
-To ja! Hope! Pochodzimy z jednej watahy, w której była wojna!
<Skytche?>
Od Agili do Camilie
Skrzywiłam się i obejrzałam całą wilczycę - od łap aż po końcówki uszu. Nie miałam najmniejszej ochoty z nią iść. Poza tym nadal jej nie ufałam. Jej i całej jakoś dziwnie niewidocznej "watasze".
- Jakoś ścierpię twoje towarzystwo - westchnęłam wreszcie. - Pokazuj to, co masz do pokazania...
Ruszyłyśmy przez owe "watahowe" tereny. Kto wie, może mówiła prawdę? Mimo wszystko nie wierzyłam jej. "Ale jeśli okaże się że nie ma tu żadnej watahy, lub ma dopiero powstać i nie ma prawie nikogo, to przysięgam sobie że ją rozszarpie!". Rozejrzałam się po okolicy w której się znajdowałyśmy. Oddaliłyśmy się od wody, teraz znajdowałyśmy się w jakimś lesie. Jeszcze przez chwilę szłyśmy w ciszy, gdy nagle Camilie postanowiła ją przerwać:
- Jakoś ścierpię twoje towarzystwo - westchnęłam wreszcie. - Pokazuj to, co masz do pokazania...
Ruszyłyśmy przez owe "watahowe" tereny. Kto wie, może mówiła prawdę? Mimo wszystko nie wierzyłam jej. "Ale jeśli okaże się że nie ma tu żadnej watahy, lub ma dopiero powstać i nie ma prawie nikogo, to przysięgam sobie że ją rozszarpie!". Rozejrzałam się po okolicy w której się znajdowałyśmy. Oddaliłyśmy się od wody, teraz znajdowałyśmy się w jakimś lesie. Jeszcze przez chwilę szłyśmy w ciszy, gdy nagle Camilie postanowiła ją przerwać:
<Camilie? czym przerwałas cisze?>
Od Fallen Angela do Vivien
Spojrzałem niepewnie na zielonooką waderę.
-Aha...- zaciągnąłem- pewnie chodzi ci o ludzi. Dwunogie, praktycznie łyse istoty- uniosłem prawą brew.
-Spotkałeś ich?- w jej oczach nie trudno było dostrzec zaciekawienie.
-Owszem... Ale nie sądzę by mieli się na mnie żywić- zamyśliłem się chwilę.- Prędzej złapali by mnie jako trofeum lub byłbym formą rozrywki. Zamknięty w ciasnej, zimnej klatce, spędziłbym resztę życia dla uciechy dwunogich.
-Opowiadasz o tym tak jakbyś to znał- stwierdziła po chwili.
-Długi czas wędrowałem samotnie po świecie. Widziałem, słyszałem i przeżyłem to i owo- wzruszyłem obojętnie ramionami.
-To oni to zrobili...- wskazałem na jej łapę- Prawda?
-Aha...- zaciągnąłem- pewnie chodzi ci o ludzi. Dwunogie, praktycznie łyse istoty- uniosłem prawą brew.
-Spotkałeś ich?- w jej oczach nie trudno było dostrzec zaciekawienie.
-Owszem... Ale nie sądzę by mieli się na mnie żywić- zamyśliłem się chwilę.- Prędzej złapali by mnie jako trofeum lub byłbym formą rozrywki. Zamknięty w ciasnej, zimnej klatce, spędziłbym resztę życia dla uciechy dwunogich.
-Opowiadasz o tym tak jakbyś to znał- stwierdziła po chwili.
-Długi czas wędrowałem samotnie po świecie. Widziałem, słyszałem i przeżyłem to i owo- wzruszyłem obojętnie ramionami.
-To oni to zrobili...- wskazałem na jej łapę- Prawda?
<Vivien?>
Od Verony do Chapter Additen
- Do watahy chyba nie należysz... - mruknęłam zatrzymując się.
- Och, nie. - pokręciła głową.
Przez chwilę jej się przyglądałam. Zdecydowanie nie wyglądała na szpiega bądź członka wrogiej watahy.
- Verona jestem. - przedstawiłam się.
- Chapter Additen. Chappad w skrócie. - zamerdała ogonem.
- Dobra, chodź, zaprowadzę Cię do alfy. - zdecydowałam.
Widziałam po niej, że z trudem powstrzymuje się od krzyknięcia z radości.
- Skąd jesteś? - spytałam.
- Eeee... W starej watasze brali mnie za basiora... - zająknęła się.
Nie dziwię się, pomyślałam i modliłam się w duchu, by nie umiała czytać w myślach.
- Pewnego dnia wpadłam we wnyki... Myśląc, że i tak nie przeżyję zostawili mnie. - westchnęła.
- Mmm... - słuchałam uważnie.
- A ty? Skąd się wzięłaś? - spojrzała na mnie.
- Nie lubię o tym mówić... - zamilkłam.
Przez resztę drogi gadałyśmy o głupotach, a ja ją zaczęłam lubić.
- O, cześć Raimo... - tak mnie Chappad zagadała, że go nie zauważyłam.
- Och, Chappad chce dołączyć. - spojrzałam na nią. - Dobra, oprowadzisz ją po watasze? - jak zwykle był "zajęty".
- Mhm. - pokiwałam głową.
- Chappad . - wyszczerzyła się do Raima w uśmiechu.
- Raimo. Sorry, teraz jestem zajęty. - zamyślony znowu odszedł.
- Dobra, najpierw pokażę ci... Hmm... Może być Las Gaudi? - zapytałam, ale Chappad patrzyła za Raimem. - Co ty, zakochałaś się?
- Nie, nie... Ale śledźmy go. - teraz szczerzyła się do mnie.
- Zwariowałaś!? Chappad, mamy zwiedzać Las Gaudi.
Ona jednak już podążała za alfą.
- Och, nie. - pokręciła głową.
Przez chwilę jej się przyglądałam. Zdecydowanie nie wyglądała na szpiega bądź członka wrogiej watahy.
- Verona jestem. - przedstawiłam się.
- Chapter Additen. Chappad w skrócie. - zamerdała ogonem.
- Dobra, chodź, zaprowadzę Cię do alfy. - zdecydowałam.
Widziałam po niej, że z trudem powstrzymuje się od krzyknięcia z radości.
- Skąd jesteś? - spytałam.
- Eeee... W starej watasze brali mnie za basiora... - zająknęła się.
Nie dziwię się, pomyślałam i modliłam się w duchu, by nie umiała czytać w myślach.
- Pewnego dnia wpadłam we wnyki... Myśląc, że i tak nie przeżyję zostawili mnie. - westchnęła.
- Mmm... - słuchałam uważnie.
- A ty? Skąd się wzięłaś? - spojrzała na mnie.
- Nie lubię o tym mówić... - zamilkłam.
Przez resztę drogi gadałyśmy o głupotach, a ja ją zaczęłam lubić.
- O, cześć Raimo... - tak mnie Chappad zagadała, że go nie zauważyłam.
- Och, Chappad chce dołączyć. - spojrzałam na nią. - Dobra, oprowadzisz ją po watasze? - jak zwykle był "zajęty".
- Mhm. - pokiwałam głową.
- Chappad . - wyszczerzyła się do Raima w uśmiechu.
- Raimo. Sorry, teraz jestem zajęty. - zamyślony znowu odszedł.
- Dobra, najpierw pokażę ci... Hmm... Może być Las Gaudi? - zapytałam, ale Chappad patrzyła za Raimem. - Co ty, zakochałaś się?
- Nie, nie... Ale śledźmy go. - teraz szczerzyła się do mnie.
- Zwariowałaś!? Chappad, mamy zwiedzać Las Gaudi.
Ona jednak już podążała za alfą.
<Chappad?:P>
Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - Mongrel
A cóż to jest mongrel? Mooon grel. Księżycowe coś? A może to od słówka "mono"? No i skąd zaczerpnąć informacji na temat "mongreli"? Tak. Jednak wiele rzeczy jest jeszcze w stanie zaskoczyć Skazę de Noir...
Najlepszym wyjściem było po prostu spytać jakiegoś pomocnego wilczka czym one są. Pierwszym członkiem stada jakiego spotkałem był Jigsav. Podbiegłem więc i zadałem nurtujące mnie pytanie. ,,Mongrele, czyli inaczej demoniczne psy to niebezpieczne i krwiożercze pół-demony." ,,Aha." - pomyślałem w duchu. Wiele mi to mówi, ale cóż, to musiało mi wystarczyć. Skoro to demony, na pewno zamieszkują mroczne partie lasu. Może nawet góry?
W Mglistej Kniei, nieopodal Lasu Ebrileon Neralu, zobaczyłem wielkiego basiora. Czy to wilk, czy już mongrel? Łapy ugięły się pode mną. Ja mam pokonać to monstrum. O nie, nie, nie... Wycofałem się na kilka kroków. Nadepnąłem na suchą gałązkę. SZLAG! Gorzej być nie mogło. Teraz demoniczne spojrzenie zwróciło się ku mnie. Gęsta ślina kapała z pyska, wydając trupi odór. Zaczął warczeć i zmierzać w moją stronę, a ja mimowolnie stąpałem do tyłu. Był oddalony ode mnie o jakieś dziesięć metrów, jednak, gdy tylko mrugnąłem, on zmniejszył tę odległość o połowę. W jaki sposób? Nie mam pojęcia, ale oznaczało to, że jeśli mrugnę ponownie to nie nacieszę się już nigdy niczym.
Właściwie, to dlaczego ja się boję?! To ja mam wywoływać strach w cudzych sercach, nie jakiś śmierdzący kundel. Ale czego się boi takie bydle? Może Anarchii, ale gdzie ona się teraz podziewa? Moją ostatnią deską ratunku, wydawał się smok. Przybrałem więc gadzią postać i udało się. Mongrel podkulił ogon i pisnął dwa razy. Zionąłem na niego ogniem. Spłonął żywcem. Jego ciało wyglądało wręcz widowiskowo. Wył i wywijał się z bólu, by po chwili paść na ziemię i nigdy więcej już się nie podnieść.
Najlepszym wyjściem było po prostu spytać jakiegoś pomocnego wilczka czym one są. Pierwszym członkiem stada jakiego spotkałem był Jigsav. Podbiegłem więc i zadałem nurtujące mnie pytanie. ,,Mongrele, czyli inaczej demoniczne psy to niebezpieczne i krwiożercze pół-demony." ,,Aha." - pomyślałem w duchu. Wiele mi to mówi, ale cóż, to musiało mi wystarczyć. Skoro to demony, na pewno zamieszkują mroczne partie lasu. Może nawet góry?
W Mglistej Kniei, nieopodal Lasu Ebrileon Neralu, zobaczyłem wielkiego basiora. Czy to wilk, czy już mongrel? Łapy ugięły się pode mną. Ja mam pokonać to monstrum. O nie, nie, nie... Wycofałem się na kilka kroków. Nadepnąłem na suchą gałązkę. SZLAG! Gorzej być nie mogło. Teraz demoniczne spojrzenie zwróciło się ku mnie. Gęsta ślina kapała z pyska, wydając trupi odór. Zaczął warczeć i zmierzać w moją stronę, a ja mimowolnie stąpałem do tyłu. Był oddalony ode mnie o jakieś dziesięć metrów, jednak, gdy tylko mrugnąłem, on zmniejszył tę odległość o połowę. W jaki sposób? Nie mam pojęcia, ale oznaczało to, że jeśli mrugnę ponownie to nie nacieszę się już nigdy niczym.
Właściwie, to dlaczego ja się boję?! To ja mam wywoływać strach w cudzych sercach, nie jakiś śmierdzący kundel. Ale czego się boi takie bydle? Może Anarchii, ale gdzie ona się teraz podziewa? Moją ostatnią deską ratunku, wydawał się smok. Przybrałem więc gadzią postać i udało się. Mongrel podkulił ogon i pisnął dwa razy. Zionąłem na niego ogniem. Spłonął żywcem. Jego ciało wyglądało wręcz widowiskowo. Wył i wywijał się z bólu, by po chwili paść na ziemię i nigdy więcej już się nie podnieść.
JIGSAV APPROVES :D
~Jigsav
(Opowiadanie wysłane 30.07 :))
Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - Czarny Kotek
Mam upolować kota. Aha. Do tej pory stopień trudności był co raz wyższy. Bażant, zając, lis, sarna, jeleń i... kot? Co następne? Mysz? Mrówka? Nie ważne. Ma być czarny kotek, będzie czarny kotek. Bez świadomości tego, co mnie czek rozpocząłem poszukiwania. Właściwie do tej pory ani razu nie spotkałem żadnego kota w Szmaragdowym Lesie, ale cóż. Może Miałem pecha...? Najbardziej do owych istot pasował mi Las Gaudi. Tam też się udałem i nie myliłem się. Na początku spotkałem białego w rude plamy potem burego. Dopiero za trzecim razem na drodze stanął mi czarny kocur. Szczupły i nad wyraz kościsty, o długich, silnych łapach i puszystym ogonie. Gdy mnie zobaczył wcale się nie wystraszył tak jak pozostałe. Stał spokojnie i wpatrywał się we mnie swymi mądrymi oczami. Podszedłem powolnym krokiem, nie okazując swych niecnych zamiarów. Gdy byłem już bardzo blisko, powoli schyliłem łeb. Na początku go obwąchałem, a po chwili szybko kłapnąłem pyskiem. Poczułem ból zębów. Kocur rozpłynął się w powietrzu. Ulotnił niczym kamfora. Szybko rozejrzałem się dookoła siebie. Ani śladu. Wzrosło mi ciśnienie. A więc to tu był kruczek. W takim razie już ni śmieszy mnie pytanie: co będzie następne. Może smok? Ugh... Musiałem szybko wymyślić sposób złapania cwaniaczka. W końcu zależało mi na tym. Po chwili zza drzewa po lewo, parę metrów przede mną pojawił się. Już chciałem się na niego rzucić, lecz gdy tylko mrugnąłem oczami, on ponownie zniknął. Nie mogłem wierzyć własnym zmysłom... Znów się pojawił. Tym razem bliżej i po prawej stronie. Odwróciłem się i zacząłem uciekać skąd przyszedłem. Miałem już plan.
Parę minut później wróciłem na miejsce zdarzenia pod postacią myszy. Może to i szalony pomysł, ale jedyny z przychodzących mi do głowy. W końcu jak nazwać to dziwne kocie stworzenie? Nie mógł być do końca zjawą, bo przecież go obwąchiwałem i czułem jego zapach.
Coś niespodziewanie przygniotło mnie do ziemi. Oczywiście on. Czarny kotek. A więc jednak ma namacalne ciało. Na szczęście nie zabił mnie łapą, a gdy byłem już w pysku, przeistoczyłem się w żółwia. Potężnego, wielkiego gada w twardej niczym kamień skorupie. Rozerwałem jego szczęki. Odgłos przypominający łamanie drewna mówił o tym wyraźnie. Czy coś jeszcze zaskoczy Skazę de Noir? - pomyślałem stając dumnie.
Parę minut później wróciłem na miejsce zdarzenia pod postacią myszy. Może to i szalony pomysł, ale jedyny z przychodzących mi do głowy. W końcu jak nazwać to dziwne kocie stworzenie? Nie mógł być do końca zjawą, bo przecież go obwąchiwałem i czułem jego zapach.
Coś niespodziewanie przygniotło mnie do ziemi. Oczywiście on. Czarny kotek. A więc jednak ma namacalne ciało. Na szczęście nie zabił mnie łapą, a gdy byłem już w pysku, przeistoczyłem się w żółwia. Potężnego, wielkiego gada w twardej niczym kamień skorupie. Rozerwałem jego szczęki. Odgłos przypominający łamanie drewna mówił o tym wyraźnie. Czy coś jeszcze zaskoczy Skazę de Noir? - pomyślałem stając dumnie.
(Opowiadanie wysłane 30.07 :))
środa, 30 lipca 2014
Od Verony - Wielkie Polowanie - dzik
Verona stała przed ogłoszeniem ze zwierzętami do upolowania. Jak do cholery ma zabić DZIKA!? Owszem, jak na waderę jest dość wyrośnięta... Ale jak ma zabić DZIKA!? Długo rozmyślając postanowiła...
Przez pół dnia szukała dzika. Zmęczona już miała zrezygnować, ale jej oczom ukazała się pokaźnych rozmiarów locha. Żerując na wrzosowisku zauważyła w końcu Veronę. Rzuciła niespokojne spojrzenie na rosnące nieopodal krzaki i ruszyła w jej stronę. Ver zaczęła uciekać, ale dzik prędko ją dogonił. Dźgnął ją kłami w żebra, a wadera przerażona uciekła. Jej żebra mocno krwawiły. Zniechęcona zmierzała w stronę swojej jaskini. W połowie drogi zmieniła zdanie i zawróciła. Nie po to zmarnowała pół dnia, by teraz zrezygnować. Pogalopowała do wrzosowiska. Lochy nie było... Powolutku podreptała w krzaki, gdzie były prawdopodobnie małe. Wetknęła w nie głowę i chwyciła w zęby pierwszego lepszego dzika. I wtedy zobaczyła lochę. Wściekła zaczęła gonić Veronę , a ta uciekała. Wadera zmierzała w stronę pułapki. Zwolniła by dzik ją dogonił i biegła dalej. Dotarła do rzeki i pobiegła w prawo. Dzik nie zdążył wyhamować i wpadł do wody. Przez chwilę walczył z prądem, a Ver rzuciła małego by zaatakować zwierzę. Rzuciła się do wody i walczyła z dzikiem. Po chwili wilczyca wyciągała martwe ciało z wody.
Przez pół dnia szukała dzika. Zmęczona już miała zrezygnować, ale jej oczom ukazała się pokaźnych rozmiarów locha. Żerując na wrzosowisku zauważyła w końcu Veronę. Rzuciła niespokojne spojrzenie na rosnące nieopodal krzaki i ruszyła w jej stronę. Ver zaczęła uciekać, ale dzik prędko ją dogonił. Dźgnął ją kłami w żebra, a wadera przerażona uciekła. Jej żebra mocno krwawiły. Zniechęcona zmierzała w stronę swojej jaskini. W połowie drogi zmieniła zdanie i zawróciła. Nie po to zmarnowała pół dnia, by teraz zrezygnować. Pogalopowała do wrzosowiska. Lochy nie było... Powolutku podreptała w krzaki, gdzie były prawdopodobnie małe. Wetknęła w nie głowę i chwyciła w zęby pierwszego lepszego dzika. I wtedy zobaczyła lochę. Wściekła zaczęła gonić Veronę , a ta uciekała. Wadera zmierzała w stronę pułapki. Zwolniła by dzik ją dogonił i biegła dalej. Dotarła do rzeki i pobiegła w prawo. Dzik nie zdążył wyhamować i wpadł do wody. Przez chwilę walczył z prądem, a Ver rzuciła małego by zaatakować zwierzę. Rzuciła się do wody i walczyła z dzikiem. Po chwili wilczyca wyciągała martwe ciało z wody.
Od Verony - Wielkie Polowanie - Jeleń
Wadera była nad rzeką. Czuła czyjąś obecność. Podejrzewała iż to może być jeleń. Zadowolona obmyślała jak zabić ofiarę. Zaatakować, utopić, wymęczyć??? Jeszcze nigdy nie topiła żadnego zwierzęcia... Warto spróbować. Powoli wycofała się w gęstwinę lasu. Wyraźnie wyczuwała obecność zwierzęcia. Odwróciła się i ujrzała go. Wielki, potężny zwierz spoglądał na nią swoimi ciemnymi oczami. Verona warknęła i rzuciła się w pogoń za jeleniem. Biegła tak aż zabrakło jej tchu. Nie poddawała się jednak i dalej ścigała swój cel. Zagoniła go do miejsca, gdzie łatwo mógł zaplątać swe poroże. I tak się stało. Przez chwilę szarpał się wściekle, a gdy wadera zbliżyła się do niego usiłował ją odpędzić. Wierzgnął dziko, wyplątał się i pędził w stronę rzeki. Aby zwierzyna upewniła się, że nikt za nią nie biegnie Ver zwolniła i zdyszana potruchtała za nim. Na skróty pobiegła do drzewa rosnącego przy brzegu rzeki. Wskoczyła na nie i czekała cierpliwie. Po chwili pojawił się jeleń. W cieniu drzewa schylił głowę i.... Wadera spadła na niego i jak najdłużej pilnowała, by głowa jelenia nie wynurzyła się. Zwierzę dwa razy większe od niej samej walczyło zaciekle. Po krótkim czasie jeleń przestał oddychać. Mokra Verona wyszła z wody i otrzepała się. Zdyszana delektowała się mięsem zwierzęcia, a gdy już nie mogła zjeść więcej schowała poszczególne pyszności w torbie, którą zabrała i "poczęstowała się" porożem.
Chapter Additen - Wielkie polowanie - zając
Nie ma nic smaczniejszego niż królicze mięso, a jeszcze lepsze jest pieczone królicze mięso. Ślinka cieknie, palce lizać. Z takim nastawieniem obudziłam się dzisiaj rano. Wybiegłam z jaskini i skierowałam się w stronę górskich łąk, w celu znalezienia mojej zdobyczy. Ledwo się zbliżyłam, a przede mną przebiegł dorodny zając. ,,Idealnie’’ – pomyślałam. Ustawiłam się w odpowiednim miejscu i wyczekiwałam na szaraczki. Jakieś dziesięć metrów przede mną nagle wyłoniły się zajęcze uszy. Zerwałam się i pobiegłam do ofiary. Już miałam go złapać kiedy nagle mignęło mi przed oczami rude futro. Pobiegłam dalej i odwróciłam się, akurat żeby zobaczyć jak moje śniadanie znika wraz z lisem… ,,Cóż był szybszy’’ – pomyślałam i wróciłam na pozycję. Niedługo później kolejny szaraczek około pięćdziesiąt metrów ode mnie. Powoli ruszyłam skradając się wśród wysokiej trawy. Nie przeszłam nawet dwudziestu metrów jak wyskoczył lis i porwał go. Lekko zdenerwowana wróciłam, klapnęłam na ziemię i czuwałam. Tym razem wyszukiwałam nie tylko zająców. Szukałam też JEGO. Nie minęło więcej niż godzinę, jak się pojawił. Machał kitą na prawo i lewo. Przyczaił się niedaleko zajęczej nory. Zaczęłam sunąć w jego stronę. Krok za krokiew zbliżałam się do rudzielca. Położyłam się dziesięć metrów za nim w wysokiej trawie. Obserwowałam norę i lisa. Pojawiły się uszy. Rudy drgnął. Podniósł się w tym samym momencie co ja. Wystrzeliliśmy do przodu. Byłam szybsza. Złapałam szaraka za gardło i skoczyłam na rudego. Lis był oszołomiony. Z zającem w pysku warczałam na niego przyduszając go do ziemi. Szarak się wyrywał więc zmiażdżyłam mu krtań i odrzuciłam na bok. ,,Na Ciebie czas przyjdzie jutro’’ – pomyślałam i puściłam go wolno.
Od Vivien do Fallen Angel
Szłam wzdłuż rzeki. Obserwując wodę wypatrywałam wodników lub złotych rybek. Nagle dobiłam do kogoś.
- Sorry... - mruknął.
- Co? Och, zamyśliłam się, przepraszam... - spojrzałam przed siebie.
Dobiłam do ciemnego wilka ze skrzydłami.
- Vivien jestem... - powiedziałam wpatrując się w wodę.
- Fallen Angel. - uśmiechnął się i wskazał na moją łapę. - Co ci...
- Och, wyjęłam chip... - również się jej zaczęłam przyglądać. - Wiesz, że mogą cię porwać ludki?
- Co? - zmarszczył brwi.
- Ludki, ptasiopodobne istoty, które żywią się skrzydlatymi wilkami.
- Aha...
- Sorry... - mruknął.
- Co? Och, zamyśliłam się, przepraszam... - spojrzałam przed siebie.
Dobiłam do ciemnego wilka ze skrzydłami.
- Vivien jestem... - powiedziałam wpatrując się w wodę.
- Fallen Angel. - uśmiechnął się i wskazał na moją łapę. - Co ci...
- Och, wyjęłam chip... - również się jej zaczęłam przyglądać. - Wiesz, że mogą cię porwać ludki?
- Co? - zmarszczył brwi.
- Ludki, ptasiopodobne istoty, które żywią się skrzydlatymi wilkami.
- Aha...
<Fallen?>
Camille - Wielkie Polowanie - Lis
Camille rankiem zajrzała do swojej skrytki, w której trzymała pożywienie. Ku jej zdziwieniu leżał w niej jedyny kawałek zająca. Bez dłuższych namyśleń wyszła z jaskini zrobić zapasy jedzenia. Po niedawnym deszczu polana zwracała swoją uwagę wielką ilością kałuż i wilgoci. Wadera rozglądała się za celem polowania. Niestety rozproszył ją hałaśliwy dźwięk, pochodzący od ptaków.
- Prawdopodobnie zalało im gniazda... - pomyślała wzdychając.
Wilczyca skryła w swoim futrze uszy, niestety to dużo nie pomogło. Na ptaki nie miała ochoty polować i męczyć się z jakimiś piórami. Wolała świeżutkie krwiste mięso. Na samą tą myśl oblizywała pysk. No jaki wilk może woleć pysznego czworonoga, od jakiegoś ptaka? Oczywiście, można zdecydować się na taką opcje, jeśli nie ma nic innego do zdobycia. Po chwili Camille warknęła bardzo głośno, co pomogło odstraszyć kilka hałaśliwych ptaszyn. Waderze trochę ulżyło i pomogło dalej skoncentrować się na szukaniu jej śniadania. Nagle zauważyła zwierzynę koloru rudego, z długim puszystym ogonem oraz wydłużonym pyskiem. Krótko mówiąc spostrzegła lisa. Jego łapy były całe pobrudzone błotem. Lisowi nie musiało być wygodnie chodzić po takim przestrzennym polu. Wilczyca powoli zaczęła zbliżać się do wyznaczonego celu. Okazało się, że zwierzę było uwięzione w korzeniach drzewa. Łapa obiektu wyglądała na złamaną. Jednak zamiast stać bezużytecznie, złapałam rudzielca za kark i zacisnęłam jak najmocniej, następnie szybkim krokiem wróciłam do jaskini. Połowę zdobyczy zjadła, a połowę schowała do swojej spiżarni. Po posiłku zdecydowała się na przedpołudniową drzemkę.
- Prawdopodobnie zalało im gniazda... - pomyślała wzdychając.
Wilczyca skryła w swoim futrze uszy, niestety to dużo nie pomogło. Na ptaki nie miała ochoty polować i męczyć się z jakimiś piórami. Wolała świeżutkie krwiste mięso. Na samą tą myśl oblizywała pysk. No jaki wilk może woleć pysznego czworonoga, od jakiegoś ptaka? Oczywiście, można zdecydować się na taką opcje, jeśli nie ma nic innego do zdobycia. Po chwili Camille warknęła bardzo głośno, co pomogło odstraszyć kilka hałaśliwych ptaszyn. Waderze trochę ulżyło i pomogło dalej skoncentrować się na szukaniu jej śniadania. Nagle zauważyła zwierzynę koloru rudego, z długim puszystym ogonem oraz wydłużonym pyskiem. Krótko mówiąc spostrzegła lisa. Jego łapy były całe pobrudzone błotem. Lisowi nie musiało być wygodnie chodzić po takim przestrzennym polu. Wilczyca powoli zaczęła zbliżać się do wyznaczonego celu. Okazało się, że zwierzę było uwięzione w korzeniach drzewa. Łapa obiektu wyglądała na złamaną. Jednak zamiast stać bezużytecznie, złapałam rudzielca za kark i zacisnęłam jak najmocniej, następnie szybkim krokiem wróciłam do jaskini. Połowę zdobyczy zjadła, a połowę schowała do swojej spiżarni. Po posiłku zdecydowała się na przedpołudniową drzemkę.
Od Chapter Additen - Wielkie polowanie - bażant
Chap leżała wśród polnych traw już od kilku godzin. Uważnie przypatrywała się stadzie bażantów, grzebiących przy krzakach. Wybierała sobie okaz, który miał jej dzisiaj służyć jako kolacja. Padło na młodego koguta, który co chwilę oddalał się od grupy. Zaczęła powoli przybliżać się do niego okrężnym ruchem, kierując się pod wiatr, aby ptaki jej nie wyczuły. Młody samiec coraz bardziej się oddalał w poszukiwaniu jedzenia. Chapadd natomiast zbliżała się do niego coraz szybciej i zwinniej. Kiedy była w odległości dwóch skoków usłyszała wrzask. Została spostrzeżona przez przewodnika stada. Wszystkie ptaki zaczęły uciekać. Część z nich odleciała w gęste zarośla. Wilczyca rzuciła się za nimi w pogoń. Młody samiec, którego sobie upatrzyła gdzieś zniknął. Teraz jej celem stały się ptaki pozostałe na ziemi. Pobiegła za dorodnym kogutem. Zbliżała się do niego wielkimi susami. Ptak co chwilę zmieniał kierunek biegu, wykonując gwałtowne zwroty. Wilczyca robiła to samo, doganiając koguta w błyskawicznym tempie. Zwierzę powoli opadało z sił, co chwilę trzepocąc skrzydłami i odlatując na parę metrów. Chapter utkwiła w nim wzrok i nie odrywała ani na chwilę. Przewodziła jej w tej chwili tylko jedna myśl, dogonić, złapać, zabić, zjeść. Kiedy zaczęła powoli zwalniać, ptak przyspieszał. Wilczyca nie mogła na to patrzeć. Zebrała resztkę sił i skoczyła na ptaka. Złapała go za kark i przygwoździła do ziemi. Zaczęła go dusić. Ptak mocno się wyrywał i wierzgał nogami, jednak z sekundy na sekundę coraz słabiej. Chap zacisnęła szczęki… usłyszała tylko trzask, poczuła metaliczny smak krwi w pysku i ptak przestał się ruszać. Wilczyca podniosła się i zabrała swoją zdobycz nad brzeg lasu, gdzie miała zamiar ją zjeść.
Od Chapter Additen
Biegnie wilk przez las i co robi? Wpada we wnyki... To u mnie normalne. Pech za pechem, ale tym razem to już chyba na dobre. Wokół mnie coraz więcej krwi i powoli zaczynam się dusić. Wnyki nie puszczają i coraz ciaśniej zaciskają mi się na krtani. Pojawiają się mroczki... odpływam...
Zrywam się ze snu i nie jestem w stanie nic zrobić. Znowu ten sam koszmar. Powtórka sprzed ponad roku, a wszystko zaczęło się jeszcze zanim przyszłam na świat...
Moja mama, trzyletnia wilczyca po uszy zakochana w samcu beta z wrogiej watahy. Co robi? Zachodzi z nim ciążę. Co robi para alfa z jej watahy? Wyrzuca ją... Świetnie, po prostu świetnie. Na szczęście mój ojciec był porządny i przekonał swoich aby nas (to znaczy jeszcze samą mamę) przyjęli do watahy. Krótko po tym urodziłam się ja, mała czarno-szara wilczyca z irokezem większym od niej samej. Pierwsza reakcja rodziców? To nie moje! Niestety mama nie mogła tak powiedzieć... nie wytrwała tak długo i pobiegła do krainy wiecznych łowów. Jedyne co mi pozostało to ojciec, który jest zajęty własnymi obowiązkami... No nie ważne, wracając do momentu narodzenia. Lekarz stwierdził, że będzie (JA!) chłopiec i to cakiem spory. Rodzice się cieszyli, bo chcieli mieć basiora. Miałam się nazywać Chester (ulubione imię mamy) Addittor (ojciec tak wymyślił). Chester Additto, ładnie prawda? Ale przypomnę urodziła się wilczyca i trzebabyło troszeczkę pozmieniać i w ten oto sposób jestem ja Chapter Additen, zwana Chap, Add, Chapadd i oczywiście Chester, Czesiu. To się nazywa dobry start w przyszłość. Byłam wychowywana przez opiekunkę szczeniąt praktycznie cały czas, inne szczeniaki nie chciały się ze mną bawić bo uważały mnie za szaloną i walniętą... a i oczywiście wyglądałam jak samiec i bali się mnie. Będąc małą nie przejmowałam się tym, ale gdy skończyłam rok zaczęły się do mnie zalecać wilczyce z innych watach, tego było już za wiele. Robiłam wszystko żeby wyglądać jak dziewczyna, ale efekt był odwrotny. Takie życie... i jeszcze ten ciągły pech. I tak właśnie dotarliśmy do wnyk. W jaki sposób?
Pierwsza lekcja polowania. Ja i inne wilki w moim wieku wyruszamy do lasu na polowanie. Wszyscy ładnie przechodzą przez gąszcze, a co robi Add? Przewraca się na pysk i wpada prostu w pułapkę... Woła o pomoc, ale wszyscy stwierdzają, że nawet jak uda się ją uwolnić to i tak zginie... I zostawili mnie samą sobie. W sumie mogłam się tego domyślić. Nikt mnie nie lubił przez ten związek mamy i taty. Jakimś cudem udało mi się uwolnić i wyruszyłam w świat w poszukiwaniu nowej watahy, która by mnie przyjęła. Poszukiwania te trwały około rok. Kiedy w końcu dotarłam na terany tej oto watahy miałam już dwa lata i spore doświadczenie. Czy to mnie w jakiś sposób zmieniło? A i owszem stałam się jeszcze bardziej basiorem, irokez mi urósł i nabrał ciekawego kolorku, blizny zamieniły się w dziwną mozaikę, a charakter pozostał taki sam, tylko pech poszedł sobie w siną dal. Żyć nie umierać. Ale jeszcze jedna ważna kwestia. Jak ich poznałam?
Otóż to! Przechodziłam właśnie przez skalną grań, gdy zaczęły osuwać się kamienie. Żaden mnie nie trafił, ja nie straciłam równowagi, włąsciwie nic się nie stało! Byłam w wielkim szoku. Ja i mój pech chyba wzięliśmy rozwód w tamtym momencie. Ciesząc się ze szczęścia postanowiłam zagłębić się w te tereny i zeszłam w dół w stronę rzeki w poszukiwaniu... ,,szczęścia''? Po paru godzinach w końcu znalazłam, a raczej ono mnie znalazło. Na brzegu lasu stał samotny wilk. Utkwił swoje ślepia we mnie i powoli okrężnym ruchem ruszył w moją stronę. Stałam tam nieruchomo. Wiedziałam, że nic mi nie zrobi, w końcu ożeniłam się ze szczęściem...
Zrywam się ze snu i nie jestem w stanie nic zrobić. Znowu ten sam koszmar. Powtórka sprzed ponad roku, a wszystko zaczęło się jeszcze zanim przyszłam na świat...
Moja mama, trzyletnia wilczyca po uszy zakochana w samcu beta z wrogiej watahy. Co robi? Zachodzi z nim ciążę. Co robi para alfa z jej watahy? Wyrzuca ją... Świetnie, po prostu świetnie. Na szczęście mój ojciec był porządny i przekonał swoich aby nas (to znaczy jeszcze samą mamę) przyjęli do watahy. Krótko po tym urodziłam się ja, mała czarno-szara wilczyca z irokezem większym od niej samej. Pierwsza reakcja rodziców? To nie moje! Niestety mama nie mogła tak powiedzieć... nie wytrwała tak długo i pobiegła do krainy wiecznych łowów. Jedyne co mi pozostało to ojciec, który jest zajęty własnymi obowiązkami... No nie ważne, wracając do momentu narodzenia. Lekarz stwierdził, że będzie (JA!) chłopiec i to cakiem spory. Rodzice się cieszyli, bo chcieli mieć basiora. Miałam się nazywać Chester (ulubione imię mamy) Addittor (ojciec tak wymyślił). Chester Additto, ładnie prawda? Ale przypomnę urodziła się wilczyca i trzebabyło troszeczkę pozmieniać i w ten oto sposób jestem ja Chapter Additen, zwana Chap, Add, Chapadd i oczywiście Chester, Czesiu. To się nazywa dobry start w przyszłość. Byłam wychowywana przez opiekunkę szczeniąt praktycznie cały czas, inne szczeniaki nie chciały się ze mną bawić bo uważały mnie za szaloną i walniętą... a i oczywiście wyglądałam jak samiec i bali się mnie. Będąc małą nie przejmowałam się tym, ale gdy skończyłam rok zaczęły się do mnie zalecać wilczyce z innych watach, tego było już za wiele. Robiłam wszystko żeby wyglądać jak dziewczyna, ale efekt był odwrotny. Takie życie... i jeszcze ten ciągły pech. I tak właśnie dotarliśmy do wnyk. W jaki sposób?
Pierwsza lekcja polowania. Ja i inne wilki w moim wieku wyruszamy do lasu na polowanie. Wszyscy ładnie przechodzą przez gąszcze, a co robi Add? Przewraca się na pysk i wpada prostu w pułapkę... Woła o pomoc, ale wszyscy stwierdzają, że nawet jak uda się ją uwolnić to i tak zginie... I zostawili mnie samą sobie. W sumie mogłam się tego domyślić. Nikt mnie nie lubił przez ten związek mamy i taty. Jakimś cudem udało mi się uwolnić i wyruszyłam w świat w poszukiwaniu nowej watahy, która by mnie przyjęła. Poszukiwania te trwały około rok. Kiedy w końcu dotarłam na terany tej oto watahy miałam już dwa lata i spore doświadczenie. Czy to mnie w jakiś sposób zmieniło? A i owszem stałam się jeszcze bardziej basiorem, irokez mi urósł i nabrał ciekawego kolorku, blizny zamieniły się w dziwną mozaikę, a charakter pozostał taki sam, tylko pech poszedł sobie w siną dal. Żyć nie umierać. Ale jeszcze jedna ważna kwestia. Jak ich poznałam?
Otóż to! Przechodziłam właśnie przez skalną grań, gdy zaczęły osuwać się kamienie. Żaden mnie nie trafił, ja nie straciłam równowagi, włąsciwie nic się nie stało! Byłam w wielkim szoku. Ja i mój pech chyba wzięliśmy rozwód w tamtym momencie. Ciesząc się ze szczęścia postanowiłam zagłębić się w te tereny i zeszłam w dół w stronę rzeki w poszukiwaniu... ,,szczęścia''? Po paru godzinach w końcu znalazłam, a raczej ono mnie znalazło. Na brzegu lasu stał samotny wilk. Utkwił swoje ślepia we mnie i powoli okrężnym ruchem ruszył w moją stronę. Stałam tam nieruchomo. Wiedziałam, że nic mi nie zrobi, w końcu ożeniłam się ze szczęściem...
<Proszę, niech ktoś dokończy>
Fallen Angel- Wielkie Polowanie- sarna
Wypoczywałem sobie spokojnie nad brzegiem Morza Landermar. Wsłuchiwałem się w kojący szum fal i ciche skrzeczenie mew. Dostrzegłem, jak jeden z ptaków upolował sobie rybę. Nie zamierzałem tracić cennego czasu i udałem się również na łowy. W tym celu ruszyłem w kierunku lasu. Po pewnym czasie zwęszyłem trop stada saren. Z każdym krokiem ich zapach stawał się coraz bardziej intensywny. Już w pysku czułem smak sarniny. Aż oblizałem się na samą myśl o tej uczcie.
Wynurzyłem się zza zarośli i w oddali dostrzegłem kilka dobrych sztuk. Szybko, ale ostrożnie zacząłem zbliżać się ku ofierze. Poruszałem się na tyle cicho, że nawet polna mysz zachowuje się głośniej żerując wśród roślinności.
Nagle jedna z saren uniosła wysoko głowę i spojrzała się w moim kierunku. Nie dostrzegła mnie. Podszedłem jeszcze bliżej by wybrać odpowiedni cel. Dostrzegłem, że jedna z nich ma wielkie blizny na niemal całym ciele, więc pewnie zdołała uciec jakiemuś głodnemu wilkowi. Z moich łap jednak nie ucieknie.
Wyskoczyłem z ukrycia, gdy tylko sarna, która patrzała w moją stronę schyliła łeb. Zwierzyna jednak szybko zerwała się do ucieczki. Goniłem mój cel tak szybko, że wszystko co widziałem dookoła było rozmyte. Byłem coraz bliżej i bliżej swojego celu. Sarna często zmieniała kierunek biegu, ale to na mnie nie działało. Wyciągnąwszy łapę w jej kierunku, tylko ją zadrasnąłem, a ta się nie zraziła i uciekała dalej.
W pewnym momencie potknąłem się o wystający korzeń. Upadłem na ziemię i przetoczyłem się kilka metrów. Mimo to wstałem i kontynuowałem pościg. Nie zamierzałem darować sobie tej sarny. Ponownie ją dogoniłem, tylko tym razem rzuciłem się na nią od boku i powaliłem na ziemię. Wbiłem swoje kły w szyję ofiary. Ta jednak nadal wierzgała i wyrywała się. Puściłem ją dopiero wtedy gdy wydała z siebie ostatni wydech.
Wynurzyłem się zza zarośli i w oddali dostrzegłem kilka dobrych sztuk. Szybko, ale ostrożnie zacząłem zbliżać się ku ofierze. Poruszałem się na tyle cicho, że nawet polna mysz zachowuje się głośniej żerując wśród roślinności.
Nagle jedna z saren uniosła wysoko głowę i spojrzała się w moim kierunku. Nie dostrzegła mnie. Podszedłem jeszcze bliżej by wybrać odpowiedni cel. Dostrzegłem, że jedna z nich ma wielkie blizny na niemal całym ciele, więc pewnie zdołała uciec jakiemuś głodnemu wilkowi. Z moich łap jednak nie ucieknie.
Wyskoczyłem z ukrycia, gdy tylko sarna, która patrzała w moją stronę schyliła łeb. Zwierzyna jednak szybko zerwała się do ucieczki. Goniłem mój cel tak szybko, że wszystko co widziałem dookoła było rozmyte. Byłem coraz bliżej i bliżej swojego celu. Sarna często zmieniała kierunek biegu, ale to na mnie nie działało. Wyciągnąwszy łapę w jej kierunku, tylko ją zadrasnąłem, a ta się nie zraziła i uciekała dalej.
W pewnym momencie potknąłem się o wystający korzeń. Upadłem na ziemię i przetoczyłem się kilka metrów. Mimo to wstałem i kontynuowałem pościg. Nie zamierzałem darować sobie tej sarny. Ponownie ją dogoniłem, tylko tym razem rzuciłem się na nią od boku i powaliłem na ziemię. Wbiłem swoje kły w szyję ofiary. Ta jednak nadal wierzgała i wyrywała się. Puściłem ją dopiero wtedy gdy wydała z siebie ostatni wydech.
(opowiadanie zostało wysłane 29.07, przepraszamy za opóźnienie)
Skaza do Verony
- I jeszcze taka waleczna... U u u aa! - pisnąłem trzęsąc łopatkami, jakbym włożył łapy w lodowatą wodę. - Podoba mnie się. - dodałem szeptem do jej ucha. Zabrała łebek jak oparzona i warknęła groźniej niż dotychczas. W końcu skąd ma wiedzieć czego się po mnie spodziewać.
- Co tu robisz, mała, biedna, zbłąkana waderko?
Wilczyca stanęła dumnie i choć z jej oczu biła złość, odpowiedziała z opanowaniem:
- Zapewniam cię, że żadne z tych określeń do mnie nie pasuje. I dla twojego doba radziłabym ci się uspokoić.
- Och! Nie denerwuj się. Złość piękności szkodzi, a w twoim przypadku szkoda by było tyle zmarnować. - powiedziałem jednym tchem i puściłem do niej oczko.. - Ach, gdzież moje maniery? Skaza de Noir kłania się. - oznajmiłem i niemalże dotknąłem łbem ziemi. Wadera milczała jeszcze przez moment. Podniosłem się dopiero, gdy usłyszałem z jej pyszczka imię: Verona. Przedstawiwszy się zaczęła z gracją odchodzić w głąb lasu.
- Zostawiasz mnie? Nie odchodź! Nie chciałem cię w żaden sposób urazić! Wręcz przeciwnie, ślicznotko. Verona!
Ponieważ wilczyca nie reagowała na wołania, ruszyłem za nią.
- Skąd się tu wzięłaś? Simplicitas sancta. Nie rzekło mi żadne psisko, że mogę w tym lesie spotkać i takie zjawisko.
- Co tu robisz, mała, biedna, zbłąkana waderko?
Wilczyca stanęła dumnie i choć z jej oczu biła złość, odpowiedziała z opanowaniem:
- Zapewniam cię, że żadne z tych określeń do mnie nie pasuje. I dla twojego doba radziłabym ci się uspokoić.
- Och! Nie denerwuj się. Złość piękności szkodzi, a w twoim przypadku szkoda by było tyle zmarnować. - powiedziałem jednym tchem i puściłem do niej oczko.. - Ach, gdzież moje maniery? Skaza de Noir kłania się. - oznajmiłem i niemalże dotknąłem łbem ziemi. Wadera milczała jeszcze przez moment. Podniosłem się dopiero, gdy usłyszałem z jej pyszczka imię: Verona. Przedstawiwszy się zaczęła z gracją odchodzić w głąb lasu.
- Zostawiasz mnie? Nie odchodź! Nie chciałem cię w żaden sposób urazić! Wręcz przeciwnie, ślicznotko. Verona!
Ponieważ wilczyca nie reagowała na wołania, ruszyłem za nią.
- Skąd się tu wzięłaś? Simplicitas sancta. Nie rzekło mi żadne psisko, że mogę w tym lesie spotkać i takie zjawisko.
<Ver?>
Witamy!
Witamy w naszych szeregach pięć nowych wader: Viven, Chapter Additen, Satanicę, Myst oraz Hope!
Znów najwspanialsi i niezwyciężeni
Sprawa z kopiowaniem naszego bloga została już zamknięta. Autorzy http://wataha-wilczej-krwi.blogspot.com/ usunęli już większość skopiowanych z naszej watahy rzeczy. Tym samym zyskali nieco w naszych oczach. Mamy nadzieję, że od teraz wataha http://wataha-wilczej-krwi.blogspot.com/ będzie rozwijana, jednak tylko przez ich własne pomysły :)
Zostały również usunięte opowiadania skopiowane od członków naszej watahy.
Pozdrawiam,
Jigsav
wtorek, 29 lipca 2014
Skaza - Wielkie Polowanie - jednorożec
Jednorożec - wyjątkowo trudna do upolowania zwierzyna. Może nie tyle trudna do zabicia, co do znalezienia. Cały dzień spędziłem na włóczeniu się po lesie i przeszukiwania najgłębszych zakamarków lasu. Wieczorem, gdy zapadał zmrok, niemalże straciłem nadzieję na to, że owe stworzenie stanie na mojej drodze. Zmęczony, z pętlą na szyi naszykowaną na szyję jednorożca, zamierzałem już wracać do domu. W połowie drogi jakaś biała, jarząca się postać mignęła w oddali. Serce zabiło mi mocniej. Czy to właśnie moja upragniona rogata ofiara? Błagam, powiedzcie, że tak. Przyspieszyłem. Na moim pysku mimowolnie pojawił się szczery uśmiech. Zmieniwszy się w sowę leciałem nad głową potencjalnej ofiary. Musiałem odpowiednio wycelować, by po chwili zarzucić pętlę i przewiesić sznur przez gałąź. Usłyszałem rżenie. Sznur zacisnął się i powstrzymał oddech. Na przewieszonej przez gałąź grabu linie wierzgał biały rumak, wydając ostatnie tchnienia. Drugą stronę sznura oplatał swą trąbą słoń, by wierzchowiec nie spadł i nie poobijał się zbytnio. Język opuchł i wyszedł na zewnątrz pyska. Oczy nadęły się i sprawiały wrażenie, że lada moment pękną, brudząc wszystko wokół. Powróciłem do swojej normalnej postaci. Jednorożec z hukiem spadł na ziemię. Zdaje się, że połamał obie tylne nogi. Mniejsza. Ważne, że róg nie uległ uszkodzeniu. Podobno krew jednorożca daje nieśmiertelność. Koniecznie musiałem to sprawdzić. Wbiłem zęby w szyję i rozdarłem skórę i mięsko, by w wygodny sposób móc wypić jego krew. Była nad wyraz słodka i gorąca, zaś jej kolor w świetle księżyca wydawał się być srebrnym.
Skaza - Wielkie Polowanie - dzik
Wykopawszy sporych rozmiarów dół na wrzosowisku, wyruszyłem do lasu z nożem. Musiałem naszykować sporo ostro zakończonych, wytrzymałych pali. Co prawda las jest ojczyzną drewna, jednak mi były potrzebne tylko te twarde i jak najbardziej proste, a znalezienie takowych nie było prostym zadaniem.
Po nazbieraniu wybranych gałęzi i zaostrzeniu ich, zakopałem je w dole na szpic - ostrzem do góry. Gdy tylko jakiś nieuważny dzik wpadnie do dołu, nie będzie miał żadnych szans na przeżycie. Jego ciało zostanie przeszyte na wskroś w wielu miejscach. Zostało mi jedynie zamaskować pułapkę drobnymi gałązkami, aby po chwili znaleźć lochę lub knura, który posłuży mi zarówno jako obiad jak i wygraną. A może i podnóżek? To jeszcze przemyślę...
Nie musiałem długo szukać, by wreszcie znaleźć. Średniej wielkości samica ryła w ziemi pod dębem. Zapewne szukała smakołyków. Nie zwlekając, zacząłem odwracać jej uwagę. Na mój widok od razu rzuciła się do pościgu. Zapewne gdzieś w zaroślach musiały być ukryte młode, ale to mnie nie interesowało. Zacząłem biec w takim tempie, by locha była tuż za mną.
Będąc tuż przed zasadzką wykonałem długi skok, zaś dzik wpadł do dołu. Przeszyte ciało wykonywało jeszcze przez chwilę niekontrolowane ruchy i wierzgnięcia. Z paszczy wydobywał się tłumiony przez wydobywającą się z niej krew mój ulubiony dźwięk - dźwięk męk i cierpienia.
Po nazbieraniu wybranych gałęzi i zaostrzeniu ich, zakopałem je w dole na szpic - ostrzem do góry. Gdy tylko jakiś nieuważny dzik wpadnie do dołu, nie będzie miał żadnych szans na przeżycie. Jego ciało zostanie przeszyte na wskroś w wielu miejscach. Zostało mi jedynie zamaskować pułapkę drobnymi gałązkami, aby po chwili znaleźć lochę lub knura, który posłuży mi zarówno jako obiad jak i wygraną. A może i podnóżek? To jeszcze przemyślę...
Nie musiałem długo szukać, by wreszcie znaleźć. Średniej wielkości samica ryła w ziemi pod dębem. Zapewne szukała smakołyków. Nie zwlekając, zacząłem odwracać jej uwagę. Na mój widok od razu rzuciła się do pościgu. Zapewne gdzieś w zaroślach musiały być ukryte młode, ale to mnie nie interesowało. Zacząłem biec w takim tempie, by locha była tuż za mną.
Będąc tuż przed zasadzką wykonałem długi skok, zaś dzik wpadł do dołu. Przeszyte ciało wykonywało jeszcze przez chwilę niekontrolowane ruchy i wierzgnięcia. Z paszczy wydobywał się tłumiony przez wydobywającą się z niej krew mój ulubiony dźwięk - dźwięk męk i cierpienia.
Jeśli kopiują Twojego bloga... To wiedz, że trzeba ich wypatroszyć i oskalpować, a z ich włosów zrobić szczotkę do kibla.
Właśnie odkryłem coś strasznego... Tak strasznego, że butelka Raima/Hubert'a właśnie przeżywa najstraszniejsze z najstraszniejszych możliwych tortur...
SKOPIOWANO NASZEGO BLOGA!
Wszystko oprócz wilków. Nawet trwający na naszym blogu event... Nawet questy nad którymi siedzieliśmy w pocie czoła...
Oto link do tej watahy:
Zadziwiające podobieństwo do WzSL, nieprawdaż? Już zajmujemy się tym, aby administratorzy tegoż bloga usunęli skopiowane treści(czyli całego bloga).
Pozdrawiam,
Jigsav
Night Killer - Wielkie Polowanie - Zając
Stojąc na brzegu rwącego strumyka, wpatrywałem się w przezroczystą taflę wody. Uspokajający plusk sprawił, że nagle poczułem ogarniającą mnie ze wszystkich stron senność. Już miałem zapaść w krótką, jakże przyjemną drzemkę, gdy ukazał się przede mną szaro - bury, dorodny zając. Przekrzywiwszy łeb, spojrzałem na niego kątem oka. Nie czułem ani głodu, ani potrzeby ganiania za zającem, więc posłałem mu spojrzenie łaskawego kata, który postanawia darować zbrodniarzowi i znowu zamknąłem oczy. Zając jednak, siedział przede mną i jakby czekał, aż się na niego rzucę. "Zdumiewające, do prawdy zdumiewające" - Pomyślałem, i cicho warknąłem na zająca, mówiąc mu jakby: "Spadaj stąd". On jednak nie poszedł. Teraz, naprawdę mnie zdenerwował. Moja, jakże rozbudowana cierpliwość, też ma swoje granice. Przylgnąłem brzuchem do ziemi, wlepiając wzrok w zająca, który powolutku, po kila mm. oddalał się. Chyba już wiedział, że jego "niewinna" zabawa może skończyć się dla niego tragicznie. I tak właśnie się stało. Poderwałem się do biegu, a zając z trudem uniknął moich kłów. Prowadził pościg na równinę, jakby po to, żebym go łatwiej złapał. Okazało się, że to bardzo, ale to bardzo szybki zając. Nie zemną jednak te numery. Moje długie, chude łapy i doskonale wypracowane mięśnie, szybko podołały zadaniu. Złamanie karku zającowi nie trwało długo. Mięso jednak, nie było smaczne. Był to jakiś żylasty zając.. I po co, ach po co ja się z nim męczyłem?
Odchodzą, a my nie tęsknimy, bo byli posoleni :*
Julie, Nicole, Shredder, Leon, Hawkeye odeszli/zostali wydaleni z watahy.
Powodem jest decyzja właściciela oraz multikonto(3 konta na Howrse, 5 wilków :P). Tym samym nie może już dołączyć do watahy. Aczkolwiek zdarzyć się może, że założy kolejne 10 kont, alemy się tym nie przejmujemy (AVE AGATKA!) poznamy jej bardzo ambitne opowiadania :P
Pozdrawiam.
Jigsav
Powodem jest decyzja właściciela oraz multikonto(3 konta na Howrse, 5 wilków :P). Tym samym nie może już dołączyć do watahy. Aczkolwiek zdarzyć się może, że założy kolejne 10 kont, ale
Pozdrawiam.
Jigsav
Od Verony - Wielkie Polowanie - Sarna
Verona postanowiła wybrać się do Szmaragdowego Lasu. Przy okazji miała nadzieję na śniadanie. Nagle usłyszała tupot racic i dźwięk charakterystyczny dla saren. Rozpromieniona potruchtała za tropem. Po jakimś czasie dotarła do dość dużej polany. Ujrzała tam dość duże stado saren i kilka jeleni. Verona wybrała ofiarę - drobną sarnę. Jej uwagę nieodwracalnie przykuła jednak walka dwóch łani. Jedna (taka tłusta, mmm) rąbnęła swoją przeciwniczkę głową w szyję. Rozwścieczony zwierzak ugryzł ją w ucho. Nagle odwróciła się i wymierzyła cios w pierś swojej przeciwniczki. Tamtej coś chrupnęło i ugięła się lekko. Dopiero wtedy interweniował gigantyczny jeleń, który rozdzielił wściekłe samice. Pierwsza miała uszkodzoną tylną nogę, zakrwawione ucho i prawdopodobnie pęknięte rzebra. Druga prychała wściekle. Verona zawyła bez namysłu. Zwierzęta zwróciły głowy w jej stronę. I zawyła po raz drugi. Sarny i jelenie zaczęły uciekać, a wadera rzuciła się na pierwszą uczestniczkę walki. Przewróciła ją i zbliżyła swój pysk w stronę jej gardła. Po chwili Verona poczuła jej ulubiony, metaliczny smak krwi. Uśmiechnięta zaczęła jeść.
(Opowiadanie wysłane 28, przepraszamy za opóźnienie)
Od Verony - Wielkie Polowanie - Lis
Była noc, wszystkie wilki z pewnością już spały. Do pewnej jaskini wiatr zawiał kilka liści. Verona drgnęła i obudziła się. Nikogo nie zauważyła, więc znów chciała zasnąć. Kiedy stwierdziła, że nic z tego podniosła się i wyszła z jaskini. Mocniejszy podmuch uderzył ją w pysk. Zmrużyła oczy i poszła dalej. Gdy weszła do lasu jej pusty brzuch dał o sobie znać. Westchnęła i zniżyła głowę. Przez chwilę czuła tylko zapach leśnej roślinności, ale sekundę później wyczuła jakiś smakowity aromat. Zadowolona pomknęła za nim. Po kwadransie dotarła do leśnej polany. Nagle przed oczami przemknęła jej ruda kita. To tylko potwierdziło, że jest to lis. Zwierzę skryło się w norze, nie zauważając jej. Powoli wyszła z kryjówki i zaczęła zbliżać się do lisa. Po drodze nadepnęła na suchą gałązkę, która złamała się z trzaskiem. Zwierzę odwróciło się w norze i pokazało łebek. Syknęło i błysnęło kłami. Ver odwdzięczyła się tym samym. Przestraszony lis chciał głębiej czmychnąć do swojego mieszkania. Na szczęście Verona chapnęła go w ogon i wyciągnęła z nory. Jej ofiara szarpała się i piszczała. Nagle drapnęła naszą bohaterkę w oko. Wadera zawyła z wściekłości. Rzuciła się na lisa i zagryzła. Powoli go pożerała i uśmiechała pod nosem.
(Opowiadanie wysłane 28, przepraszamy za opóźnienie)
Ver, zdecyduj się czy piszesz w 1 czy w 3 osobie ;) I pilnuj tego, bo oczy bolą :D
Pozdrawiam,
Jigsav
Agila - Wielkie Polowanie - lis
Nie ukrywam byłam głodna i poszukiwałam jedzenia. Słysząc na razie jeszcze ciche burczenie w brzuchu udałam się w stronę rzeki gdzie parę dni temu spotkałam się z białą waderą, przez co, albo dzięki czemu, dostałam się do watahy. Podążałam wzdłuż rzeki, lecz nie widziałam nic godnego uwagi. Zatrzymałam się na chwilę przy wodzie. Odbicie było takie jak zawsze, nie miałam czego podejrzewać. Zamoczyłam język w letniej wodzie i wzięłam parę łyków wody. Gdzieś w wodzie przemknęła ryba, ale nie miałam ochoty teraz ich łapać, ale uznałam że jak polowanie średnio mi pójdzie to wrócę do tego pomysłu. Przeszłam prze wodę i ruszyłam w bok od jej brzegu, prosto między jakieś krzaki. Starając się przechodzić jak najciszej nie mogłam wszystkiego zauważyć i ominąć i w końcu trzask łamanej gałązki obwieścił moją obecność. I nagle gdzieś z boku błysnęło coś rudego. Ruszyłam szybciej za rudą kitą, aż w końcu zaczęłam ją gonić. Zwierzę uciekało ile sił w nogach, jednakże błoto po ostatniej burzy stanowiło przeszkodę zgubną dla lisa. Rzuciłam się na leżącą zwierzynę ledwie słysząc jego błagalny pisk. Poczułam smak krwi ociekającej mi po pysku, a pisk się urwał, lis był martwy. Oblizałam się z uśmiechem - dostałam to co najbardziej chciałam.
(Opowiadanie wysłane 28, przepraszamy za opóźnienie)
Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - jeleń
Jeleń?! Przed chwilą ledwo dałem sobie radę z sarną, a oni wymagają jelenia? Żart? Nie sądzę... Nawet jeśli, to nieśmieszny. Parsknąłem tylko ze złością i ruszyłem na poszukiwania. Hmmm. Najlepszy byłby taki z wielkim porożem. Wówczas można by go zagnać w gęste zarośla, gdzie z pewnością zaplątałby się w gałęziach, a ja nie musiałbym się zbytnio wysilać. Tak, to stanowczo dobry pomysł... Nasuwa się tylko pytanie: czy podołam go udusić? Gruba, masywna, umięśniona szyja kontra słabe szczęki Skazy de Noir. Stanowczo wygrałaby szyja... Musiałem skombinować sobie coś w rodzaju noża...
Skierowałem się do nory. Miałem tam sztylet, który idealnie nada się na tę okazję.
Tak więc gdy tylko zamierzałem zabrać się do poszukiwań ofiary, ona sama wyszła mi naprzeciw. Ale to nie on był ofiarą, a ja. Rozwścieczony zaczął mnie gonić. Zobaczywszy rogaty łeb od razu zabrałem się do ucieczki. Miałem tą przewagę, że sam mogłem wybrać tor pościgu z łatwością. Oczywiście wybrałem miejsce z nisko zwieszonymi gałęziami buków. Atakująca mnie ofiara szybko się unieruchomiła, zaś ja doskoczyłem wbijając sztylet w sam środek szyi.
Skierowałem się do nory. Miałem tam sztylet, który idealnie nada się na tę okazję.
Tak więc gdy tylko zamierzałem zabrać się do poszukiwań ofiary, ona sama wyszła mi naprzeciw. Ale to nie on był ofiarą, a ja. Rozwścieczony zaczął mnie gonić. Zobaczywszy rogaty łeb od razu zabrałem się do ucieczki. Miałem tą przewagę, że sam mogłem wybrać tor pościgu z łatwością. Oczywiście wybrałem miejsce z nisko zwieszonymi gałęziami buków. Atakująca mnie ofiara szybko się unieruchomiła, zaś ja doskoczyłem wbijając sztylet w sam środek szyi.
(Opowiadanie wysłane 28, przepraszamy za opóźnienie)
Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - sarna
Kolejnym szczęśliwcem miała zostać sarenka. Mała, płochliwa i zwinna sarenka. Uśmiechnąłem się złowieszczo pod nosem i zacząłem planowanie strategii. W końcu wilk wątłej postury nie może zdawać się jedynie na szybkość i siłę własnych mięśni. Co innego inteligencja. Tak, ta nigdy mnie nie zawiodła. A więc: sarny mają małe, drobne raciczki, co oznacza, że zwierzęta te naciskają swoją masą na niewielką powierzchnię. Tu idealnie nadadzą się podmokłe tereny wokół mojej nory. Przeważnie łapy grzęzną tam do połowy, a ostro zakończone kończyny będą wchodzić w błoto jak w masło. Mieszkam tam już jakiś czas i wiem gdzie są ubite, twarde ścieżki, zaś zwierzę roślinożerne raczej nie ma czego tam szukać. Żadne rośliny nie rosną w mocno zacienionym błocie. Wystarczy zagonić jakąś słabą, naiwną sztukę tam gdzie należy i sprawa z głowy.
Na początku zacząłem przeszukiwać pod postacią nietoperza zieloną część lasu położoną niedaleko nory. Pod żadnym pozorem nie chciałem całkowicie spłoszyć obiadu, a jedynie lekko przesunąć w sidła. Zaszeleściłem więc liśćmi nad jej łbem. Jak się okazało to wystarczyło. Ruszyła jak z procy, ale w nieco innym kierunku, niż powinna. Lekko wystraszony wróciłem do swojej wilczej postaci i ujadłem dwa czy trzy razy, aby zmieniła kurs. Niestety to ją spłoszyło jeszcze bardziej, co było do przewidzenia. Ugh! Wszystko potoczyło się nie po mojej myśli. Nie miałem już innego wyboru jak zacząć ją gonić do samego końca. Gdy wkroczyliśmy na bagienne tereny, o mało sam nie wpadłem we własne sidła. Zatrzymałem się ostatniej chwili, a ponieważ grunt nie był stabilny poślizgnąłem się i niemało poobijałem. SZLAG! Uciekła! Wrrr, dawno nie byłem tak wściekły. Nie dość, że obolały, to na dodatek brudny i uginający się pod ciężarem porażki, ruszyłem do nory.
Przed wejściem zobaczyłem ślady racic. Moje oczy błysnęły ze szczęścia, a ciało wypełniła euforia i radość. Czułem, że zwycięstwo mam w kieszeni i nie myliłem się. Zakradnąwszy się, wykonałem długi skok i kłapnąłem szczękami. Przez moment jeździłem na jej grzbiecie z zębami wbitymi w kark, lecz po chwili ześlizgnąłem się, choć zęby nadal tkwiły w jej szyi. Po chwili wierzgnęła zbyt mocno i wyślizgnęła się z pyska, ale i tak odniosłem sukces. Rozerwałem jej tchawicę i mimo, że o mały włos nie straciłem zębów, cieszyłem się jak szczeniak.
Na początku zacząłem przeszukiwać pod postacią nietoperza zieloną część lasu położoną niedaleko nory. Pod żadnym pozorem nie chciałem całkowicie spłoszyć obiadu, a jedynie lekko przesunąć w sidła. Zaszeleściłem więc liśćmi nad jej łbem. Jak się okazało to wystarczyło. Ruszyła jak z procy, ale w nieco innym kierunku, niż powinna. Lekko wystraszony wróciłem do swojej wilczej postaci i ujadłem dwa czy trzy razy, aby zmieniła kurs. Niestety to ją spłoszyło jeszcze bardziej, co było do przewidzenia. Ugh! Wszystko potoczyło się nie po mojej myśli. Nie miałem już innego wyboru jak zacząć ją gonić do samego końca. Gdy wkroczyliśmy na bagienne tereny, o mało sam nie wpadłem we własne sidła. Zatrzymałem się ostatniej chwili, a ponieważ grunt nie był stabilny poślizgnąłem się i niemało poobijałem. SZLAG! Uciekła! Wrrr, dawno nie byłem tak wściekły. Nie dość, że obolały, to na dodatek brudny i uginający się pod ciężarem porażki, ruszyłem do nory.
Przed wejściem zobaczyłem ślady racic. Moje oczy błysnęły ze szczęścia, a ciało wypełniła euforia i radość. Czułem, że zwycięstwo mam w kieszeni i nie myliłem się. Zakradnąwszy się, wykonałem długi skok i kłapnąłem szczękami. Przez moment jeździłem na jej grzbiecie z zębami wbitymi w kark, lecz po chwili ześlizgnąłem się, choć zęby nadal tkwiły w jej szyi. Po chwili wierzgnęła zbyt mocno i wyślizgnęła się z pyska, ale i tak odniosłem sukces. Rozerwałem jej tchawicę i mimo, że o mały włos nie straciłem zębów, cieszyłem się jak szczeniak.
(Opowiadanie wysłane 28, przepraszamy za opóźnienie)
poniedziałek, 28 lipca 2014
Tianko - Wielkie Polowanie - jeleń
Szłam samotnie Szmaragdowym Lasem. Nie lubiłam towarzystwa innych wilków, więc odosobnienie nie wprawiało mnie w zły nastrój. Wręcz przeciwnie – byłam szczęśliwsza i spokojniejsza niż zazwyczaj. Mijając grzęzawisko ujrzałam charakterystyczną, dużą kolebkę, ślad po tarzającym się jeleniu. Wstając, musiał udać się na zachód, o czym świadczyły owalne ślady racic odbite w piaszczystym terenie. Zdecydowałam się ruszyć jego śladem. Po drodze, mijając drzewa z obdartą korą i niedbale rozrzucony mech, upewniałam się, że idę dobrym tropem. Po jakimś czasie, gdy ziemia nie była już tak piaszczysta, odgniecenia racic zniknęły, a ja polegałam już tylko na węchu i obserwacjach drzew i małych roślin. Ślady zaczynały być coraz mniej widoczne, ale ja nie zamierzałam odpuścić. Byłam zbyt głodna. Poza tym, nigdy nie się nie poddawałam i starałam się osiągnąć wybrany cel. Tak było i tym razem, szłam, czując coraz większą satysfakcję z podjętego wyzwania. Postawiłam wysoko uszy, próbując wychwytać jakikolwiek dźwięk, świadczący o bliskości zwierzyny. Skoro, tak jak podejrzewałam, jeleń szedł sam, musiał co jakiś czas nawoływać, by odnaleźć jakiekolwiek stado. Niestety nie słyszałam nic, oprócz szumu znajdującej się niedaleko rzeki. Mój cel chyba także ją usłyszał, ponieważ dalsze ślady prowadziły w stronę wodopoju. Ucieszyłam się. Już od jakiegoś czasu czułam pragnienie, ale nie chciałam zgubić tropu. Cały czas bacznie obserwując otoczenie, szłam w stronę rzeki. Gdy tylko znalazłam się u jej brzegu pochyliłam się i zamoczyłam język w przyjemnie chłodnej wodzie. Nie przerywając czynności otworzyłam szerzej oczy i rozejrzałam się. Po drugiej stronie potoku ujrzałam śledzony już od dłuższego czasu cel. Podniosłam z wolna głowę i przyjrzałam się uważnie. Jeleń miał piękne, rozłożyste poroże, które idealnie pasowałoby do wystroju mojej jaskini. Trzeba było tylko szybko obmyśleć dobry plan, zanim zdąży mnie zauważyć. Moją uwagę przykuł duży dąb, którego gałęzie były na tyle długie, że sięgały drugiego brzegu rzeki. To jest to! – pomyślałam i podeszłam do drzewa. Moja umiejętność wspinaczki w końcu się przyda do czegoś innego, niż bezpiecznego noclegu. Uradowana wzięłam rozbieg i ruszyłam prosto na drzewo. W ostatniej chwili podskoczyłam i złapałam najbliższą gałąź. Sprawnie pokonywałam kolejne poziomy drzewa. W końcu weszłam na wcześniej upatrzony, długi konar. Szłam powoli, łapa za łapą, by nie stracić równowagi. Gdybym spadła, nic by mi się nie stało, nie znajdowałam się na zbyt dużej wysokości, ale spłoszyłabym zwierzynę. Znajdując się idealnie nad jeleniem, zdecydowałam się zeskoczyć. Przewróciłam zaskoczone zwierzę i przygniotłam łapami do ziemi. Natychmiast wgryzłam się w tętnicę. Czas był najważniejszy. Gdyby mój przeciwnik zorientował się co robię, zacząłby natychmiast atakować. Aktualnie był zbyt oszołomiony, by jakkolwiek zareagować. Słodka krew spływała mi po pysku, a jeszcze ciepła jelenia skóra, coraz wolniej unosiła się i upadała. W końcu przestał oddychać.
Night Killer - Wielkie polowanie - bażant
Rozpoczęło się wielkie polowanie. Ociągając się, wyszedłem z nory. Moim ospałym wzrokiem, ogarnąłem krzątające się wszędzie wilki. Z niechęcią, pochyliłem łeb i wciągnąłem powietrze. Czuć było chyba wszystko, oprócz bażanta... Lekkim truchtem ruszyłem po leśnej ścieżce. Upał był niesamowity, a promienie słońca, jakby złośliwie świeciły akurat na moją czarną sierść na karku. Usłyszawszy szelest odwróciłem głowę, i ujrzałem znikający na krzakami bażanci ogon. Wskoczyłem w zarośla, i dysząc niespokojnie pobiegłem za bażantem. Tej jednak, nie zważając na latające w powietrzu bieliki, pomachał skrzydłami i tyle widziałem mój smakowity obiad. Westchnąłem, i powolnym krokiem zacząłem oddalać się w stronę innej części lasu, w zamiarze zapolowania na sarnę. Coś tknęło mnie jednak, że zrobiłem nawrót w tył, i mi się to opłaciło. Mój bażant, stał sobie spokojnie i wyjadał ziarna z trawy, w pełnym przekonaniu, że, mnie już tu nie ma. Skoczyłem więc na niego i wbijając kły, zraniłem skrzydło, Nie chwyciłem jednak mocno... bażant wyswobodził się i w trybie natychmiastowym, schował się w jakimś tunelu. "Dziwne miejsce, jak na bażanta" - Przeszło mi przez myśl. Ale czekałem. Siedziałem, patrząc w niebo i licząc obłoki. Po godzinie, bażant wyskoczył i wtedy już go miałem. Z przegryzionego gardła tryskała krew, a ja, rozkoszowałem się smakiem bażanciego mięsa.
Raimo - Wielkie Polowanie - bażant
Raimo nigdy nie czerpał większej przyjemności z przebywania w towarzystwie. Jak każdego wieczoru, leżał samotnie nad rzeką Wathe wsłuchując się w szum płynącej wody i milknące powoli odgłosy natury.
Wtem uniósł uszy. Był prawie całkowicie pewien, że słyszał ten charakterystyczny odgłos. Czyżby w pobliżu kręcił się zbłąkany bażant? Miał taką nadzieję, ponieważ zgłodniał na samą myśl o smakowitym ptasim mięsie. Ostrożnie podniósł się z ziemi i ruszył na poszukiwanie źródła odgłosu.
Nie zajęło mu to długo. Samotna ofiara siedziała w bezruchu pod krzewem leszczyny, rozglądając się bacznie i przekrzywiając małą główkę. Ptak dostrzegł wilka kilka sekund później. Szybko zdał sobie sprawę z faktu, że został już zauważony, więc zaprzestał prób wtopienia się w otoczenie. Wyskoczył spod krzewu i rzucił się do ucieczki.
Raimo jednym susem znalazł się przed kolacją zagradzając jej drogę. Uśmiechnął się pod nosem. Kłapnął raz tylko zębami celując w szyję ofiary. Poczuł, jak po jego pysku spływa ciepła krew, coraz niżej i niżej. Zacisnął zęby. Głośne krzyki i protesty ptaka powoli umilkły, by w końcu nie pozostało już nic poza cichym szumem wody.
Wtem uniósł uszy. Był prawie całkowicie pewien, że słyszał ten charakterystyczny odgłos. Czyżby w pobliżu kręcił się zbłąkany bażant? Miał taką nadzieję, ponieważ zgłodniał na samą myśl o smakowitym ptasim mięsie. Ostrożnie podniósł się z ziemi i ruszył na poszukiwanie źródła odgłosu.
Nie zajęło mu to długo. Samotna ofiara siedziała w bezruchu pod krzewem leszczyny, rozglądając się bacznie i przekrzywiając małą główkę. Ptak dostrzegł wilka kilka sekund później. Szybko zdał sobie sprawę z faktu, że został już zauważony, więc zaprzestał prób wtopienia się w otoczenie. Wyskoczył spod krzewu i rzucił się do ucieczki.
Raimo jednym susem znalazł się przed kolacją zagradzając jej drogę. Uśmiechnął się pod nosem. Kłapnął raz tylko zębami celując w szyję ofiary. Poczuł, jak po jego pysku spływa ciepła krew, coraz niżej i niżej. Zacisnął zęby. Głośne krzyki i protesty ptaka powoli umilkły, by w końcu nie pozostało już nic poza cichym szumem wody.
Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - lis
Złożył uszy i nie miał pojęcia co zrobić. Rzucić łup i zacząć uciekać, próbować się wytłumaczyć, legnąć na ziemię i udawać zdechłego, czy może jeszcze coś innego.
- Nie bój się. Możemy się nim podzielić. - momentalnie zmieniłem ton i z groźnego szaleńca przeistoczyłem się w dobrego i pomocnego aniołka. Lis zaczął dyszeć z ulgą.
- Chodź, zapraszam cię do siebie. Mieszkam tu niedaleko. Lubisz zająca w ziołach? A może bez przypraw? Surowy czy pieczony? - zacząłem zasypywać go pytaniami, by jak najbardziej się do mnie przekonał. - Nie czekajmy. - dodałem, podniosłem trupka i zacząłem zmierzać ku norze. Po kilku krokach przystanąłem.
- No idziesz czy nie?
Lis szybko mnie dogonił i od tej chwili szliśmy łeb w łeb.
W norze położyłem zająca na małym okrągłym stoliku.
- Czuj się jak u siebie.
- Tak właściwie... to jestem Norris. - Przedstawił się niepewnie, a ja uśmiechnąłem się złowieszczo.
- Napijesz się czegoś? Mam świeże mleko.
- Chętnie. - odrzekł i zasiadł na moim legowisku. - Bardzo tu u ciebie miło.
- Dzięki. - odparłem krótko i poszedłem do pomieszczenia znajdującego się nieco wyżej, niż to, w którym aktualnie przebywaliśmy. Nalałem do półmiska mleka i podałem gościowi. Sobie również naszykowałem podobną porcję, jednak dosypałem do niej sproszkowanego zioła odpowiedzialnego za paraliż. Dlaczego naszykowałem dla siebie truciznę? Bo doskonale znam lisy. Są przebiegłe i nieufne. Wiedziałem, ze gdy tylko się odwrócę, mój gość podmieni miski. Sam nawet gdybym ją wypił, nic by mi nie było, bo jestem na nie odporny. Jak się okazało po chwili - nie myliłem się. Udałem, że wychodzę po zioła, a gdy wróciłem lis leżał już bezwładnie. Napiłem się mleka z miski, która nadal stała na stoliku. Lis patrzył na mnie tępym wzrokiem.
- Co się stało? Nie smakuje ci mleczko? Lisku? Norris? Norciu? O nie! Czyżbyś podmienił porcje? Nie ufasz mi? Ojejejej... Brzydko. Bardzo brzydko...
Podniosłem go i zaniosłem na górę. Do pomieszczenia z truciznami i przyrządami do tortur. Położyłem go na masywnym stole. O dużym blacie.
- Co by tu... O! Już wiem! Najpierw o... Nie, nie, nie... Oczy nie. Oczy na koniec, żebyś mógł patrzeć.
Ostrożnie podniosłem nożyce z blatu pod ścianą.
- Ładny ogon. Kita. Powieszę nad łóżkiem.
Wielkie łzy wypłynęły z jego oczu. Ale milczał. Nieobecnie patrzył w nicość.
- Tak. To już mamy z głowy. Teraz przejdźmy do... Łapki? Nie. Nic ciekawego. Po prostu... AHA! no tak. hehe
Małym, ostrym skalpelem rozciąłem brzuch przez całą długość. Starałem się nacinać jedynie skórę. Nie chciałem, broń Boże, uszkodzić trzewi. Teraz wzdłuż łap - od wewnętrznej strony. Lśniące futerko gładko odchodziło od mięśni i ścięgien. Jeszcze tylko łebek. O! Już. Cała skórka. Teraz tylko ją wyprawić i będzie jak znalazł na legowisko.
- Śliczne, prawda? - pokazałem futro lisowi, ale on już nie żył.
- Nie bój się. Możemy się nim podzielić. - momentalnie zmieniłem ton i z groźnego szaleńca przeistoczyłem się w dobrego i pomocnego aniołka. Lis zaczął dyszeć z ulgą.
- Chodź, zapraszam cię do siebie. Mieszkam tu niedaleko. Lubisz zająca w ziołach? A może bez przypraw? Surowy czy pieczony? - zacząłem zasypywać go pytaniami, by jak najbardziej się do mnie przekonał. - Nie czekajmy. - dodałem, podniosłem trupka i zacząłem zmierzać ku norze. Po kilku krokach przystanąłem.
- No idziesz czy nie?
Lis szybko mnie dogonił i od tej chwili szliśmy łeb w łeb.
W norze położyłem zająca na małym okrągłym stoliku.
- Czuj się jak u siebie.
- Tak właściwie... to jestem Norris. - Przedstawił się niepewnie, a ja uśmiechnąłem się złowieszczo.
- Napijesz się czegoś? Mam świeże mleko.
- Chętnie. - odrzekł i zasiadł na moim legowisku. - Bardzo tu u ciebie miło.
- Dzięki. - odparłem krótko i poszedłem do pomieszczenia znajdującego się nieco wyżej, niż to, w którym aktualnie przebywaliśmy. Nalałem do półmiska mleka i podałem gościowi. Sobie również naszykowałem podobną porcję, jednak dosypałem do niej sproszkowanego zioła odpowiedzialnego za paraliż. Dlaczego naszykowałem dla siebie truciznę? Bo doskonale znam lisy. Są przebiegłe i nieufne. Wiedziałem, ze gdy tylko się odwrócę, mój gość podmieni miski. Sam nawet gdybym ją wypił, nic by mi nie było, bo jestem na nie odporny. Jak się okazało po chwili - nie myliłem się. Udałem, że wychodzę po zioła, a gdy wróciłem lis leżał już bezwładnie. Napiłem się mleka z miski, która nadal stała na stoliku. Lis patrzył na mnie tępym wzrokiem.
- Co się stało? Nie smakuje ci mleczko? Lisku? Norris? Norciu? O nie! Czyżbyś podmienił porcje? Nie ufasz mi? Ojejejej... Brzydko. Bardzo brzydko...
Podniosłem go i zaniosłem na górę. Do pomieszczenia z truciznami i przyrządami do tortur. Położyłem go na masywnym stole. O dużym blacie.
- Co by tu... O! Już wiem! Najpierw o... Nie, nie, nie... Oczy nie. Oczy na koniec, żebyś mógł patrzeć.
Ostrożnie podniosłem nożyce z blatu pod ścianą.
- Ładny ogon. Kita. Powieszę nad łóżkiem.
Wielkie łzy wypłynęły z jego oczu. Ale milczał. Nieobecnie patrzył w nicość.
- Tak. To już mamy z głowy. Teraz przejdźmy do... Łapki? Nie. Nic ciekawego. Po prostu... AHA! no tak. hehe
Małym, ostrym skalpelem rozciąłem brzuch przez całą długość. Starałem się nacinać jedynie skórę. Nie chciałem, broń Boże, uszkodzić trzewi. Teraz wzdłuż łap - od wewnętrznej strony. Lśniące futerko gładko odchodziło od mięśni i ścięgien. Jeszcze tylko łebek. O! Już. Cała skórka. Teraz tylko ją wyprawić i będzie jak znalazł na legowisko.
- Śliczne, prawda? - pokazałem futro lisowi, ale on już nie żył.
wysłane 27.07 (błąd poczty)
Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - zając
Bażanta postanowiłem zanieść do domu i dopiero tam zjeść w spokoju. W drodze zaczepił mnie jakiś wilk z watahy i z euforią spytał skąd mam owego ptaka.
- Szedłem sobie drogą i taki już leżał. Pomyślałem sobie: Wezmę go, żeby się nie czuł samotnie. - odparłem z ironią. Basior zmarszczył czoło, ale nie zraził się.
- Nie słyszałeś o Wielkim Polowaniu?! Pierwszą zdobyczą ma być bażant. Biegnij szybko pochwalić się łupem alfie. Zasady wiszą na Starym Dębie. - oświadczył i ruszył moim tropem. Zapewne chciał znaleźć bażanty. Dziwi mnie, że w ogóle mnie poinformował o tym całym polowaniu. Widać lubi konkurować.
Przyspieszyłem. Chciałem koniecznie poznać zasady, bo z pewnością tamten wilk nie byłby tak podniecony zawodami, gdyby nie czekała na niego jakaś nagroda.
Zając. Muszę upolować zająca? Ha! Bułka z masłem! Bażanta zjadłem jeszcze przed powrotem do domu - chciałem zaoszczędzić czas i natychmiast zacząć poszukiwania kolejnej ofiary. Jak się okazało nie było łatwo, bo one już wiedziały co się szykuje i każde z nich znalazło sobie kryjówkę, którą i tak prędzej czy później będą musiały opuścić, więc nie traciłem nadziei. Po żmudnych tułaczkach w najgłębszych zakamarkach lasu znalazłem. Uśmiechnąłem się pod nosem i rozpoczął się pościg. Nie byle jaki pościg. Jeszcze nigdy nie zależało mi tak na byle uszatym. Opadałem z sił i gdy byłem już niemalże pewien, że nic z tego nie będzie, potknął się i wystarczyło zdzielić go łapą, by już nie wstał. Przegryzłem tętnice, by być pewnym jego śmierci i położyłem się obok. Musiałem odsapnąć. Nagle coś zaszeleściło obok mojego ucha. Stanąłem jak wryty. Mój zając znajdował się w lisim pysku.
- Hej, koleżko! - odezwałem się do niego. - To moje.
Złodziej podniósł łeb ze strachem.
- Nie wiesz, że nie rusza się cudzych rzeczy?
wysłane 27.07 (błąd poczty)
- Szedłem sobie drogą i taki już leżał. Pomyślałem sobie: Wezmę go, żeby się nie czuł samotnie. - odparłem z ironią. Basior zmarszczył czoło, ale nie zraził się.
- Nie słyszałeś o Wielkim Polowaniu?! Pierwszą zdobyczą ma być bażant. Biegnij szybko pochwalić się łupem alfie. Zasady wiszą na Starym Dębie. - oświadczył i ruszył moim tropem. Zapewne chciał znaleźć bażanty. Dziwi mnie, że w ogóle mnie poinformował o tym całym polowaniu. Widać lubi konkurować.
Przyspieszyłem. Chciałem koniecznie poznać zasady, bo z pewnością tamten wilk nie byłby tak podniecony zawodami, gdyby nie czekała na niego jakaś nagroda.
Zając. Muszę upolować zająca? Ha! Bułka z masłem! Bażanta zjadłem jeszcze przed powrotem do domu - chciałem zaoszczędzić czas i natychmiast zacząć poszukiwania kolejnej ofiary. Jak się okazało nie było łatwo, bo one już wiedziały co się szykuje i każde z nich znalazło sobie kryjówkę, którą i tak prędzej czy później będą musiały opuścić, więc nie traciłem nadziei. Po żmudnych tułaczkach w najgłębszych zakamarkach lasu znalazłem. Uśmiechnąłem się pod nosem i rozpoczął się pościg. Nie byle jaki pościg. Jeszcze nigdy nie zależało mi tak na byle uszatym. Opadałem z sił i gdy byłem już niemalże pewien, że nic z tego nie będzie, potknął się i wystarczyło zdzielić go łapą, by już nie wstał. Przegryzłem tętnice, by być pewnym jego śmierci i położyłem się obok. Musiałem odsapnąć. Nagle coś zaszeleściło obok mojego ucha. Stanąłem jak wryty. Mój zając znajdował się w lisim pysku.
- Hej, koleżko! - odezwałem się do niego. - To moje.
Złodziej podniósł łeb ze strachem.
- Nie wiesz, że nie rusza się cudzych rzeczy?
wysłane 27.07 (błąd poczty)
Agila do Camille
Skrzywiłam się i obejrzałam całą wilczycę - od łap aż po końcówki uszu. Nie miałam najmniejszej ochoty z nią iść. Poza_tym nadal jej nie_ufałam. Jej i całej jakoś dziwnie niewidocznej "watasze".
- Jakoś ścierpię twoje towarzystwo - westchnęłam wreszcie. - Pokazuj to, co masz do pokazania...
Ruszyłyśmy przez owe "watahowe" tereny. Kto wie, może mówiła prawdę? Mimo wszystko nie wierzyłam jej. "Ale jesli okaże się że nie ma tu żadnej watahy, lub ma dopiero powstać i nie ma prawie nikogo, to przysięgam sobie że ją rozszarpie!". Rozejrzałam się po okolicy w której się znajdowałyśmy. Oddaliłyśmy się od wody, teraz znajdowalyśmy się w jakimś lesie. Jeszcze przez chwilę szłyśmy w ciszy, gdy nagle Camilie postanowila ją przerwać:
- Jakoś ścierpię twoje towarzystwo - westchnęłam wreszcie. - Pokazuj to, co masz do pokazania...
Ruszyłyśmy przez owe "watahowe" tereny. Kto wie, może mówiła prawdę? Mimo wszystko nie wierzyłam jej. "Ale jesli okaże się że nie ma tu żadnej watahy, lub ma dopiero powstać i nie ma prawie nikogo, to przysięgam sobie że ją rozszarpie!". Rozejrzałam się po okolicy w której się znajdowałyśmy. Oddaliłyśmy się od wody, teraz znajdowalyśmy się w jakimś lesie. Jeszcze przez chwilę szłyśmy w ciszy, gdy nagle Camilie postanowila ją przerwać:
<Camilie? czym przerwałas cisze?>
Odchodzi...
Z watahy odchodzi Evangelyne.
Powód: decyzja właściciela.
Mamy nadzieję, że miło spędziłaś czas w naszej watasze i będziemy Cię tu wspominać.
niedziela, 27 lipca 2014
Tianko - Wielkie Polowanie - sarna
Gdy tylko Skaza i Camille zajęli się rozmową ze sobą, postanowiłam uciec. Biegłam tak, aż zabrakło mi tchu i zaczynałam tracić czucie w łapach. W końcu, gdy już wiedziałam, że żaden z wilków nie poszedł moim tropem, usiadłam na trawie i rozejrzałam się. Znajdowałam się nad Zatoczką Seanne. Wytężyłam słuch, ale moje uszy wyłapywały tylko świergot ptaków i plusk wody. Podeszłam do nurtu Hedmount Creek i napiłam się. Nos miałam jednak nieco bardziej wyczulony niż słuch. Poczułam aromat niedużego stadka saren. Moje przypuszczenia potwierdziły się, gdy w wodnej tafli ujrzałam płynące charakterystyczne ciemnobrunatne ekskrementy. Postanowiłam więc iść wzdłuż rzeki, przez którą to zapewne przeprawiało się stado. Po jakimś czasie dotarłam do miejsca ich przeprawy. Poznałam to po śladach w kopyt w ziemi oraz wybrednie obskubanych korzonkach i grzybach. Porzuciłam więc drogę wzdłuż rzeki i zaczęłam zagłębiać się w Słoneczny Zagajnik. Aromatyczna woń była wyczuwalna coraz intensywniej. W końcu udało mi się dojrzeć dość sporą grupę wędrujących saren i dwa potężne jelenie. Nie mając ochoty na wymyślanie zasadzki, upatrzyłam sobie sztukę, która wydawała mi się najsłabsza i najbardziej bezbronna. Zakradłam się jak najbliżej niej i, używając rozdwojenia, stworzyłam swoją kopię. Podczas, gdy ona nadal czekała w krzakach, ja wyskoczyłam z ukrycia i zaczęłam ujadać, by odstraszyć resztę stada. Bądź co bądź, nie chciałam się narazi na atak jelenia, który mógłby przypadkiem zacząć bronić samicy. Moja replika zajęła się skierowaniem zwierzyny na właściwy tor ucieczki. Po wystraszeniu reszty sfory, rzuciłam się w kierunku mojego celu. „Druga ja” nie była mi już potrzebna, więc scaliłam się z nią, by nie tracić energii. Tak jak wywnioskowałam z obserwacji, sarna miała problem z tylną nogą, więc dogonienie jej nie stanowiło większego problemu. Gdy byłam już dostatecznie blisko, skoczyłam do przodu, przewracając ofiarę. Natychmiast wbiłam zęby w jej kark, po czym, dla pewności, wtopiłam pazury w okolice serca. Sarna natychmiast przestała oddychać, a ja w spokoju zaczęłam pałaszować jej świeże, mięciutkie mięso.
Tianko - Wielkie Polowanie - lis
Obudziłam się w nocy zalana potem. Dłuższą chwilę nie mogłam uspokoić płytkiego, nierównego oddechu, więc wyszłam przed grotę, na świeże powietrze. Chłodny wiatr otulił moją sierść i pozwolił ukoić wszystkie zmysły. Przyłożyłam łapę do piersi. Serce także przestało uderzać z nadmierną prędkością. Niebo było bezchmurne, a okrągły księżyc świecił dość mocno, by świat nie krył się w całkowitym mroku. Ze względu na to, iż dość dawno nie polowałam nocą, stwierdziłam iż będzie to miła odmiana. Każda gałązka lub liść, na który stanęłam, wydawał szelest dziesięciokrotnie bardziej głośny i irytujący, niż w dzień. Postanowiłam zawędrować w okolice Starego Pnia. Las nocą wydawał się martwy. O ile, gdy na niebie gościło słońce, wydawał się tętnić życiem i aktywnością mieszkających w nim stworzeń, o tyle nocą wydawał się nieruchomy i pusty. Gdy doszłam już do zamierzonego celu, wskoczyłam na pusty konar. Był to dobry punkt obserwacyjny, ze względu na znajdujące się niedaleko puste pole, najeżone niedużymi pagórkami, przy granicy z lasem. Pewna, że w okolicach wzniesień znajdę upragnioną zwierzynę, poczęłam skradać się chicho. Nie myliłam się. W jednym ze wzgórków ujrzałam norę. Koniec rudej, puszystej kity, wystającej z dziury nie uszedł mojej uwadze. Po woli, łapa za łapą, szłam w stronę upatrzonego celu. Gdy byłam już dostatecznie blisko, pochwyciłam lisi ogon w zęby i zaczęłam ciągnąć. Zwierzę zaskomlało i chyba zaparło się łapami, ponieważ wyciąganie go, nagle stało się dużo cięższe. Nie dawałam za wygraną i już po chwili cały osobnik wyłonił się z nory. Spróbował stanąć na dwóch łapach, ale ja tylko to wykorzystałam, mocniej pociągając za kitę. Przewrócił się i uderzył łbem ziemię, wydając z siebie ciche szczeknięcie.
- Trzeba było się lepiej ukryć – powiedziałam ni to do lisa, ni to do siebie i przygniotłam go łapami. On jednak się nie poddawał. Szamocząc się z przeciwnikiem, starałam się ugryźć go w kark. Po wielu mękach udało się. Nieżywe zwierzę leżało na ziemi tuż przede mną, a ja odetchnęłam. Gdy byłam już całkowicie pewna, że nie żyje, postanowiłam go zjeść. Ostrożnie oddzieliłam skórę od mięsa i rozpoczęłam ucztę.
- Trzeba było się lepiej ukryć – powiedziałam ni to do lisa, ni to do siebie i przygniotłam go łapami. On jednak się nie poddawał. Szamocząc się z przeciwnikiem, starałam się ugryźć go w kark. Po wielu mękach udało się. Nieżywe zwierzę leżało na ziemi tuż przede mną, a ja odetchnęłam. Gdy byłam już całkowicie pewna, że nie żyje, postanowiłam go zjeść. Ostrożnie oddzieliłam skórę od mięsa i rozpoczęłam ucztę.
Agila - Wielkie Polowanie - bażant
Od rana nie wiedziałam co ze sobą zrobić kręciłam się po terenach watahy, co jakiś czas spotykając i jednocześnie ignorując kolejnego wilka. Nie miałam ochoty na nic. Aż do momentu gdy usłyszałam krzyki bażantów na małej polance... Olśniło mnie i nie było odwrotu. Musiałam zapolować. Przyjrzałam się uwarznie całemu statku, które pochłonięte było szukaniem czegoś w jakiś krzakach nie zwracałam już uwagi niemal na nic oprócz stadka. Zaczęłam się skradać jak najciszej. Postanowiłam zapolować na jakąś mniejsza samicę, jako że głód nie dokuczał mi az tak bardzo.. z drugiej jednak strony... jeden z wiekszych samców wyglądał baardzo apetycznie. Przyczaiłam się na samicę i już miałam skoczyć gdy usłyszałam szelest dokladnie obok mnie. Odskoczyłam w bok robiąc chałas, który wystraszył ptaki - nie widziałam szczegółów, ale pewne było że napędziłam im stracha. Spojrzałam w stronę z której dobiegł szelest ale było pusto. " Doświadczona, tylko szkoda ze tego doświadczenia nie używa" Skarciłam siebie w myślach. Spojrzałam na polankę by sprawdzić jak ma się na niej cała sytuacja. Wszystkie ptaki gapiły się w moją stronę, jednak niewidziały mnie. "Jakim cudem, Jakim cudem?!" przemknęło mi przez myśl. Odczekałam dobrą chwilę aż ich czujność zmalała i wróciło, choć złudne, poczucie bezpieczeństwa. W końcu postanowiłam ruszyć się z miejsca i podjąć na nowo próbę polowania. Tym razem byłam pewna - zaatakuje jak najtłustszego samca. Gdy dojrzałam moją ofiarę zaczęłam się zbliżać. Ofiara chyba wyczuła moją obecność jednak na daremno. Skoczyłam zanim ptak zdążyłsię dobrze przyjrzeć krzakom. Poczułam zwierzęcia krew napływającą mi do pyska. Ptak był już martwy. Uśmiechnęłam się do siebie w duchu i zabrałam do konsumowania, gdyz w między czasie głód zdążył mnie nawiedzić.
Arkona - Wielkie Polowanie - Zając
Aura nocy okryła już całe terytorium watahy. Na niebie migotały miliony złocisto - srebrzystych gwiazd. Wszystkie wilki najprawdopodobniej już spały, łącznie z Arkoną. Chłodna bryza wiatru wpadła do jaskini wadery, ta jednak nawet nie drgnęła. Gdzieniegdzie słychać było pohukiwanie sowy i płacze cykad. W głowie albinoski zrodził się sen. Sen zlany krwią, głodem i suszą. Jakiś stary patyk przez wiatr, który zapowiadał burzę, wpadł do jej groty. Na głuchy chrzęst obijania się gałązki o ziemię, wilczyca uniosła zaspana głowę. Poczuła głód i usłyszała burczący brzuch, położyła uszy i wstała z posłania. Bez zastanowienia wyszła z jaskini i ruszyła w stronę lasu. Wątpiła czy o tej porze znajdzie tam coś smacznego. Dodatkowo była bardzo zaspana. W parę minut dotarła do wybranego miejsca i zaczęła po nim chodzić, kiedy nagle zza krzaków ujrzała parę długich uszu. Stanęła w bezruchu, uśmiechając się tylko w duchu. Zerknęła raz jeszcze na uszy i cichutko przyczaiła się. Chciała obejść w krzaki, które na gałązkach miały spore kolce. Wejście w nie mogłoby być bolesne. Arkona zrobiła jak postanowiła jednak spłoszona ofiara odkicała kawałek. To nie zniechęciło wadery. Ziewnęła nagle i potrząsnęła głową dla rozbudzenia się. Kiedy spostrzegła, że zając zajął się jedzeniem trawy podbiegła do niego i skoczyła. Była jednak tak zaspana, że źle dobrała ruchy, a zdobycz wybrnęła z jej uścisku i zaczęła uciekać bardzo szybkimi susami. Albinoska ruszyła w pogoń za nim. Biegła wolno, ospale, póki nie zrozumiała, że jest okrutnie głodna, wtedy zaczęła przyspieszać. Wreszcie dopadła swoją ofiarę i niemal spałaszowała ją na miejscu. Delikatne kości i chrząstki chrupały pod jej białymi, ostrymi kłami. A na białej sierści rozpływała się szkarłatna posoka. Po skończonym posiłku samica obliznęła kły i część sierści na pysku, a następnie ruszyła w stronę swojej groty.
Camille - Wielkie Polowanie - zając
Chodziłam jak co ranek po szmaragdowym lesie w celu zdobycia pożywienia. Nagle dostrzegłam małego nie wielkiego, brązowego zająca. Przyczaiłam się w trawie, chciałam wyskoczyć w jak najmniej spodziewanym momencie. W czasie skoku, niestety zając zaczął uciekać. Zdecydowałam się nie poddawać i ścigać go do upadłego. Zając naprawdę umiał bardzo szybko skakać. Moje łapy zaczynały mnie coraz bardziej boleć, ale nie chciałam przegrać z jakimś zwierzakiem dziesięć razy mniejszym ode mnie. W końcu zatrzymałam się i upadłam na ziemię. Nie mogłam nabrać wdechu, biegałam za nim kilkanaście minut. Po chwili podeszłam do małego jeziorka, które znajdowało się po mojej prawej stronie. Woda była naprawdę orzeźwiająca. Nagle uświadomiłam sobie, że naprzeciwko mnie stoi ten sam zając co ten co go przed minutą goniłam. Miał taką samą wielką kropkę na grzbiecie. Ponieważ cel był odwrócony i nie wiedział jak do niego podchodzę. Z wielką wściekłością rzuciłam się na zwierzę, tym razem nie uciekł. Z dumą zaniosłam swoją zdobycz do jaskini. Zajączek, był niesamowicie pyszny. Tak właśnie wyglądało moje poranne polowanie.
Opowiadanie wysłane 26.07, przepraszam za opóźnione wstawienie
Verona - Wielkie Polowanie - zając
Spacer po terenach watahy przyniósł mi nowy pomysł, a mianowicie: polowanie. Uświadomiłam sobie, że bażant to za mało na tak dumną istotę jak ja. No tak, powoli zamieniam się w egoistkę. Z łatwością wytropiłam zająca. Podążałam za zapachem i dotarłam do tej samej polany, gdzie ostatnio. Mały szarak wcinał zieleninę. Obserwowałam go i zauważyłam, że ten chuderlawy zajączek nie jest godny wylądowaćna moim talerzu. Egoizm przede wszystkim ;_; Powoli się do niego skradałam. Wyskoczyłam zza drzew i... Spłoszyłam go. Przez chwilę jeszcze za nim biegłam, ale zrezygnowałam. Zawiedziona odwróciłam się i zaczęłam iść w stronę jaskini. Nie uszłam zaledwie 5 m, a mój nos poinformował mnie o zapachu zwierzyny. Oczy mi się zaświeciły i skorzystałam z pomocy nosa. Nie zawiodłam się. Mój obiad jak poprzednio zajadał się zieleniną. Podeszłam go od tyłu i... zagryzłam go. Delektując się jego delikatnym mięsem zastanawiałam się jakie zwierzę będzie moją kolacją. Może lis? Hmmm... Ale to już całkiem inna historia.
Verona - Wielkie Polowanie - bażant
Dziś rano obudził mnie mój pusty brzuch. Po cichu wyszłam z jaskini, aby nie obudzić innych. Mój nos wyczuł woń... bażantów. Rozpromieniona podążałam za zapachem i już po chwili dotarłam do leśnej polany. Niczego nie świadome ptactwo szukało w trawie czegoś jadalnego. Za mój cel wzięłam niewielką samicę, jednak moją uwagę nieodwracalnie przykuł tłusty prawdopodobnie przywódca. Moje śniadanie na nogach wyczuło obecność obcego. Powoli zbliżało się w moją stronę i nastroszyło pióra. Ugięłam lekko tylne łapy i zaatakowałam. Bażant nie zdążył zareagować, i już po chwili był w mojej paszczy. Nie zważając na jego krzyki moje szczęki powoli się zaciskały. Poczułam smak krwi. Odbiegłam od polany i skonsumowałam z wielkim zadowoleniem.
Uwaga!
Jednocześnie wszystkim wilkom życzymy powodzenia w Wielkim Polowaniu!
Zachęcamy do brania aktywnego udziału gdyż nagrody za najlepsze opowiadania są bardzo cenne!
Pozdrawiam,
Jigsav
sobota, 26 lipca 2014
Fallen Angel - Wielkie Polowanie – zając
Po skończonym posiłku oblizałem się, tym samym ścierając ślady krwi ze swojej ptasiej ofiary, która została mi na pysku. Jednak ten mały posiłek nie zaspokoił mojego wielkiego, wilczego głodu, a jedynie go zaostrzył. Ruszyłem przed siebie w poszukiwaniu jakiejś konkretniejszej zwierzyny. Tropiłem, tropiłem i tropiłem. Jedyne na co do tej pory napotkałem to kilka jeży, wiewiórek i całe mnóstwo dzięciołów. Żadne z tych stworzeń nie nadawało się na pełnowartościowy obiad. W nadziei, że znajdę coś lepszego opuściłem las i ponownie poszedłem na polanę. To był dobry wybór. Zobaczyłem jak na niewielkiej skale wygrzewa się dość sporych rozmiarów zając. Zacząłem skradać się w kierunku swojego celu. Wysoka, polna trawa umożliwiała mi to zadanie. Nagle szarak zastrzygł uszami i zerwał się na cztery łapki. Stanąłem w bez ruchu. Zając zaczął się niepewnie rozglądać. O dziwo spojrzał w górę, zamiast w moją stronę. Również uniosłem łeb ku górze i dostrzegłem wielkiego jastrzębia.
-O nie kolego… To mój obiad- rzekłem sam do siebie, po czym ruszyłem w kierunku mojego obiadu.
Zając również zerwał się do biegu, wskakując w gęstą trawę. Nadal jednak miałem go na oku i podążałem w ślad za nim. Na moje nieszczęście, jastrząb zapikował w dół, lecz zajęczak niespodziewanie odskoczył w bok i ptak uderzył z wielkim rozmachem w ziemię. Mój cel jednak cały czas nie pozwalał mi dać za wygraną i przy każdej możliwej okazji zmieniał kierunek biegu. Nie mogłem na niego po prostu skoczyć, gdyż biegł zygzakiem i wystarczył jeden mały błąd bym stracił obiad. Nagle pod moimi łapami skończyła się trawa, a zaczął żwir. Miałem plan. Wzleciałem w powietrze i wylądowałem tuż przed zającem. Gdy ten chciał zawrócić, poślizgnął się na pisku i przetoczył. Nie minęła chwila jak szarak znalazł się w moim pysku.
-O nie kolego… To mój obiad- rzekłem sam do siebie, po czym ruszyłem w kierunku mojego obiadu.
Zając również zerwał się do biegu, wskakując w gęstą trawę. Nadal jednak miałem go na oku i podążałem w ślad za nim. Na moje nieszczęście, jastrząb zapikował w dół, lecz zajęczak niespodziewanie odskoczył w bok i ptak uderzył z wielkim rozmachem w ziemię. Mój cel jednak cały czas nie pozwalał mi dać za wygraną i przy każdej możliwej okazji zmieniał kierunek biegu. Nie mogłem na niego po prostu skoczyć, gdyż biegł zygzakiem i wystarczył jeden mały błąd bym stracił obiad. Nagle pod moimi łapami skończyła się trawa, a zaczął żwir. Miałem plan. Wzleciałem w powietrze i wylądowałem tuż przed zającem. Gdy ten chciał zawrócić, poślizgnął się na pisku i przetoczył. Nie minęła chwila jak szarak znalazł się w moim pysku.
Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - bażant
Tego dnia wstałem wyjątkowo wcześnie. Za wcześnie jak na mnie - wilka, który nie przywykł do porannych pobudek. Obudziły mnie wrzaski bażantów. HA! Raz tylko postanowiłem spędzić noc poza domem - na polanie, a ten latający drób już zafundował mi rozrywkę. Nie mogłem znieść dłuzej okropnych pisków, więc postanowiłem napędzić im strachu, a w najlepszym wypadku przekąsić małe co nie co. Zakradłem się cicho, jednak one wyczuły moją obecność. Kogut ruszył na mnie, by bronić stada, jednak wystarczyło raz machnąć łapą i kłapnąć szczękami, by pokazać kto tu rządzi. Ptak uderzył w drzewo, a mnie choć bolała łapa od uderzenia, ciekła ślinka na samą myśl o mięciutkim mięsku.
Fallen Angel - Wielkie Polowanie - bażant
Pewnego, słonecznego dnia udałem się na przechadzkę na polanę. Zaburczało mi w brzuchu, to był znak, że czas upolować sobie obiad. Przyłożyłem nos do ziemi i zacząłem węszyć. Złapałem trop. W wysokiej trawie coś się poruszyło i zaczęło kroczyć w kierunku lasu. Przyczajony ruszyłem za moją ofiarą. Rudo-szare stworzenie wyszło zza wysokiej trawy. Była to kuna leśna. Nadal podążałem za swoim celem, lecz nie zauważyłem suchej gałązki przede mną. Pod naciskiem mojej łapy pękła wydając charakterystyczny dźwięk. Kuna odwróciła się w moją stronę, a zaraz po tym czmychnęła w gęsty las. Ruszyłem w pogoń za nią, lecz po chwili zniknęła mi z oczu i stwierdziłem, że nie ma sensu dalej jej ścigać. Na moje szczęście dostrzegłem również ciekawe zwierzę, które świetnie nadawało się na szybki posiłek. Był to bażant, największy jakiego kiedykolwiek widziałem. Pięknie ubarwiony ptak grzebał w ziemi w poszukiwaniu jedzenia. Podchodziłem do niego ostrożnie, jednak ten szybko mnie dostrzegł i wzbił się w powietrze jednak nie leciał zbyt wysoko. Biegiem ruszyłem za ptakiem, sprawnie omijając wszelakie przeszkody. Niespodziewanie bażant zrobił zwrot i przeleciał tuż obok mojej głowy. Gwałtownie zatrzymałem się, zawróciłem i kontynuowałem pogoń. Gdy znalazłem się tuż za ptakiem złapałem go zębaki za ogon. Już po nim. Przycisnąłem go do ziemi i ze smakiem zjadłem całego, zostawiając tylko pióra i kości.
Tianko - Wielkie Polowanie - zając
Po udanym polowaniu na bażanta postanowiłam wrócić do domu. Zarzuciłam samca na grzbiet, ponieważ był zbyt ciężki, by utrzymać go w pysku. Szłam powoli rozglądając się bacznie po okolicy. Mimo iż co nieco już upolowałam, spiżarnia świeciła pustkami i przydałyby mi się większe zapasy. Mój nos był dziś bardzo czuły na zapachy mięsa. Może to dlatego, że miałam dość jedzenia podstarzałych jeleni i saren? Fakt, że podczas wędrówki wyczułam zapach szaraków. Na pewno było ich dość sporo w jednym miejscu, ponieważ wydzielały bardzo silną woń. Szłam powoli w stronę, którą wskazywał mi nos, co jakiś czas poprawiając zdobycz, zsuwającą się z grzbietu. Gdy już miałam zające w zasięgu wzroku, położyłam bażanta na ziemi. Tym razem nie miałam ochoty na zbędne bieganie po lesie. Wykopałam w ziemi rów na wysokość trzech dojrzałych szaraków, a następnie przykryłam go gałęziami ze zwalonego drzewa. Burza, która przeszła przez Szmaragdowy Las kilka dni temu, narobiła wiele szkód, ale też pomagała w polowaniach. Zwalone pnie można było bardzo łatwo i skutecznie wykorzystać. Zrobiłam dość spory łuk, by obejść zające od tyłu i jednocześnie ich nie przestraszyć. Gdy tylko uznałam chwilę za dogodną, wyskoczyłam z kryjówki ujadając. Przestraszone szaraki rzuciły się do ucieczki w przewidywanym przeze mnie kierunku. Usłyszałam trzask gałęzi, więc zwolniłam. Jeśli coś wpadło w moją pułapkę, nie wydostanie się o własnych siłach. Podeszłam do wykopanego wcześniej dołu i wskoczyłam do środka. Młode bezskutecznie próbowało wyskoczyć z potrzasku. Jednym szybkim ruchem wbiłam kły w jego kark, by pozbyło się wszelkich nadziei na ucieczkę. Oblizałam się, czując na języku słodki smak krwi i wraz z nowym łupem, skierowałam się w miejsce porzucenia bażanta.
Tianko - Wielkie Polowanie - bażant
Obudziły mnie promienie słońca, wdzierające się przez małą dziurkę w suficie jaskini. Niechętnie podniosłam się i przeciągnęłam. Jeszcze nie do końca rozumiejąc co się dzieje przez niewyspanie, poszłam w stronę spiżarni, by coś zjeść. Muszę chyba zapolować - przemknęło mi przez myśl, gdy ujrzałam ostatni, podstarzały kawałek sarniego uda. Położyłam się z powrotem na posłaniu i poczęłam przeżuwać żylaste mięso. Może i nie był to najlepszy posiłek, ale nie miałam aktualnie niczego innego w swoich zapasach.
Gdy już udało mi się nieco rozbudzić, wyszłam z groty. Rześkie, poranne powietrze wdzierało się delikatnie do moich nozdrzy. Nie, to nie było tylko powietrze. Zastrzygłam uszami i uważnie się rozejrzałam. Nie udało mi się dojrzeć niczego nietypowego, ale nadal czułam czyjąś woń. Szłam powoli, z nosem przy samej ziemi, starając się nie zgubić tropu. Po dłuższej chwili dało się usłyszeć pewien dźwięk. Wsłuchałam się, zamykając oczy. Tak, moje uszy pochwyciły chrapliwe gdakanie bażanta. Zakradłam się jak najbliżej, tym razem polegając wyłącznie na słuchu. Wypatrzyłam ptaka kilka metrów ode mnie. Dziwne, że spacerował samotnie, zazwyczaj widywałam je w grupie. Samiec, jak wywnioskowałam z rozmiarów i upierzenia, rozgrzebywał leniwie ziemię pazurami. Zdecydowałam się zaatakować, gdy tylko odwrócił się tyłem. Wyskoczyłam z zarośli prosto na bezbronne zwierzę i przygniotłam je do ziemi. Kurowaty zatrzepotał skrzydłami. Trafiona w pysk instynktownie zabrałam łapy ku sobie, jednocześnie uwalniając przeciwnika. Głupia. Jak mogłam dać się tak zaskoczyć? Pogoń za bażantem nie należała do przyjemnych, ze względu na jego niezwykle potężne nogi. Wytrwale biegł przed siebie, nie zwalniając ani na chwilę. Trafił swój na swego; ja też nie zamierzałam odpuścić. Gdy zaczynało braknąć mi tchu, potknęłam się i potoczyłam do przodu, zaczepiając łapą o ptaka. Ten zagdakał czując w ciele mój pazur. Oboje byliśmy na chwilę unieruchomieni. Gdy tylko zorientowałam się w sytuacji natychmiast przydusiłam bażanta i wykręciłam mu kark. Tak zdobyte mięso smakuje najlepiej - uśmiechnęłam się, myśląc już, jak miłym odstępstwem od zajęcy i saren, będzie bażancie mięso.
Gdy już udało mi się nieco rozbudzić, wyszłam z groty. Rześkie, poranne powietrze wdzierało się delikatnie do moich nozdrzy. Nie, to nie było tylko powietrze. Zastrzygłam uszami i uważnie się rozejrzałam. Nie udało mi się dojrzeć niczego nietypowego, ale nadal czułam czyjąś woń. Szłam powoli, z nosem przy samej ziemi, starając się nie zgubić tropu. Po dłuższej chwili dało się usłyszeć pewien dźwięk. Wsłuchałam się, zamykając oczy. Tak, moje uszy pochwyciły chrapliwe gdakanie bażanta. Zakradłam się jak najbliżej, tym razem polegając wyłącznie na słuchu. Wypatrzyłam ptaka kilka metrów ode mnie. Dziwne, że spacerował samotnie, zazwyczaj widywałam je w grupie. Samiec, jak wywnioskowałam z rozmiarów i upierzenia, rozgrzebywał leniwie ziemię pazurami. Zdecydowałam się zaatakować, gdy tylko odwrócił się tyłem. Wyskoczyłam z zarośli prosto na bezbronne zwierzę i przygniotłam je do ziemi. Kurowaty zatrzepotał skrzydłami. Trafiona w pysk instynktownie zabrałam łapy ku sobie, jednocześnie uwalniając przeciwnika. Głupia. Jak mogłam dać się tak zaskoczyć? Pogoń za bażantem nie należała do przyjemnych, ze względu na jego niezwykle potężne nogi. Wytrwale biegł przed siebie, nie zwalniając ani na chwilę. Trafił swój na swego; ja też nie zamierzałam odpuścić. Gdy zaczynało braknąć mi tchu, potknęłam się i potoczyłam do przodu, zaczepiając łapą o ptaka. Ten zagdakał czując w ciele mój pazur. Oboje byliśmy na chwilę unieruchomieni. Gdy tylko zorientowałam się w sytuacji natychmiast przydusiłam bażanta i wykręciłam mu kark. Tak zdobyte mięso smakuje najlepiej - uśmiechnęłam się, myśląc już, jak miłym odstępstwem od zajęcy i saren, będzie bażancie mięso.
Od Arkony do Night'a
Nagle w waderze coś jakby się zagotowało. Medalion otrzymała od ojca, który poświęcił go u szamanki przed wojną w ich watasze. Nie rozumiała jak można było oskarżyć ją o kradzież, jej własności. Albinoska spojrzała zdegustowana na basiora i lekko wyszczerzyła kły. Usłyszała burczenie jego brzucha, dlatego też podsunęła mu pod łapy niedokończonego zająca.
- Życzę ci smacznego. – powiedziała mimo wszystko opanowanym tonem – Natomiast jeśli chodzi o medalion, mam go od zawsze. Jego historia jest prosta. Ojciec przed wojną ostateczną w mojej watasze, poświęcił go u Szamanki, która obdarzyła go darem nieśmiertelności. Nie jestem nieśmiertelna z żywotu, tylko on daje mi ten dar. Nikomu go nie ukradłam, więc nie powinieneś mnie o to oskarżać. – kontynuowała swoją wypowiedź.
Wiatr zawiał z zachodu, spokojny i beztroski, a zarazem ciepły. Przez chwilę tejże ciszy sierść obojga wilków falowała na nim. Basior odwrócił lekko wzrok po czym fuknął pod nosem. Arkona stała i spoglądała na nieznajomego jak dotąd samca.
- Jestem Arkona i wywodzę się z rodu Perłowych Wilków. – odezwała się by zabić ciszę, która grała nierytmiczne melodie w jej uszach.
Albinoska machnęła ogonem i zachęciła samca do zjedzenia zająca. W końcu był i wyglądał na głodnego. Basior skosztował zdobyczy, a przy tym myślał nad odpowiedzią dla samicy.
- Widziałem go już i jestem pewien, że nie należał do ciebie. – burknął pod nosem po przełknięciu kęsa zająca.
- Mylisz się mój drogi nieznajomy. Należał, należy i będzie należał do mnie. Przez tą ciszę, oczekiwałam twoich przeprosin, jak widzę nie skutecznie. Popełniłeś błąd osądzając mnie o kradzież. Może zechcesz mi wmówić, że medalion należał niegdyś do ciebie ? Otóż nie uda ci się to. Od pokoleń przekazywany był w moim rodzie, jednak bez teraźniejszego daru. Muszę ci powiedzieć, że oskarżenie mnie o kradzież było niestosowne. W dodatku, nawet się nie przedstawiłeś. – mówiła dalej.
Samiec spojrzał na nią spode łba i zdziwiony jej strasznie dostojnym zachowaniem przedstawił się wypowiedzeniem swojego imienia podczas jedzenia zająca. Od razu na pysku Arkony zawitał uśmiech. Tak jakby zapomniała o wcześniejszym oskrażeniu o kradzieży i cieszyła się tym, że zawarła nową przyjaźń. Może tak też było.
„ Mam nadzieję, że smakuje ci moje późne śniadanie, Night’cie.” Przekazała mu w myślach, a następnie usiadła pod rozłożystym drzewem nieopodal.
- Życzę ci smacznego. – powiedziała mimo wszystko opanowanym tonem – Natomiast jeśli chodzi o medalion, mam go od zawsze. Jego historia jest prosta. Ojciec przed wojną ostateczną w mojej watasze, poświęcił go u Szamanki, która obdarzyła go darem nieśmiertelności. Nie jestem nieśmiertelna z żywotu, tylko on daje mi ten dar. Nikomu go nie ukradłam, więc nie powinieneś mnie o to oskarżać. – kontynuowała swoją wypowiedź.
Wiatr zawiał z zachodu, spokojny i beztroski, a zarazem ciepły. Przez chwilę tejże ciszy sierść obojga wilków falowała na nim. Basior odwrócił lekko wzrok po czym fuknął pod nosem. Arkona stała i spoglądała na nieznajomego jak dotąd samca.
- Jestem Arkona i wywodzę się z rodu Perłowych Wilków. – odezwała się by zabić ciszę, która grała nierytmiczne melodie w jej uszach.
Albinoska machnęła ogonem i zachęciła samca do zjedzenia zająca. W końcu był i wyglądał na głodnego. Basior skosztował zdobyczy, a przy tym myślał nad odpowiedzią dla samicy.
- Widziałem go już i jestem pewien, że nie należał do ciebie. – burknął pod nosem po przełknięciu kęsa zająca.
- Mylisz się mój drogi nieznajomy. Należał, należy i będzie należał do mnie. Przez tą ciszę, oczekiwałam twoich przeprosin, jak widzę nie skutecznie. Popełniłeś błąd osądzając mnie o kradzież. Może zechcesz mi wmówić, że medalion należał niegdyś do ciebie ? Otóż nie uda ci się to. Od pokoleń przekazywany był w moim rodzie, jednak bez teraźniejszego daru. Muszę ci powiedzieć, że oskarżenie mnie o kradzież było niestosowne. W dodatku, nawet się nie przedstawiłeś. – mówiła dalej.
Samiec spojrzał na nią spode łba i zdziwiony jej strasznie dostojnym zachowaniem przedstawił się wypowiedzeniem swojego imienia podczas jedzenia zająca. Od razu na pysku Arkony zawitał uśmiech. Tak jakby zapomniała o wcześniejszym oskrażeniu o kradzieży i cieszyła się tym, że zawarła nową przyjaźń. Może tak też było.
„ Mam nadzieję, że smakuje ci moje późne śniadanie, Night’cie.” Przekazała mu w myślach, a następnie usiadła pod rozłożystym drzewem nieopodal.
< Night ? :3 Czyż to wreszcie mój Mangozjebek ? <3 >
Od Evangelyne C.D Hawkeye
- Ja... Nie lubię opowiadać mojej historii... - lekko pochyliłam łeb w dół.
- No proszę... - namawiał.
- No dobrze... Gdy byłam jeszcze malutka, na moją watahę napadli kłusownicy. Rodzice zabrali mnie i dwóch moich braciszków do małej bezpiecznej groty. Chwilę potem mama została zastrzelona. Gdy widziałam jak mój tato walczy z jednym z kłusowników, chciałam wybiec i mu pomóc, choćby tracąc swoje życie. Braciszkowie pociągnęli mnie za ogon mówiąc: "Evka, jesteśmy za mali by walczyć. Od razu nas rozdepczą!". Przytaknęłam. Patrzyliśmy co się dzieje. Nagle jakiś człowiek podszedł do groty w której się chowaliśmy. Moi bracia tak się zapatrzyli, że w ogóle go nie widzieli. Próbowałam ich szturchać i szeptałam by się odsunęli w głąb groty. Ci zaś byli zbyt zajęci żeby mnie słuchać. Kłusownik chwycił za karki moich braciszków i zabrał ich, nie zauważając mnie. Siedziałam tam, mając nadzieję, że mój tatuś jeszcze ma szansę. Niestety. Zanim by zdążył pokonać ów złego kłusownika, przybiegło jeszcze czterech. Każdy trzymając za jedną łapę, odwrócili wilka brzuchem do góry. Mój tato miał bardzo cenną sierść, ale był też bardzo dziki, więc trudno było go pokonać. Jednak to była inna sytuacja.- łzy zaczęły mi cieknąć po pysku. - Musiałam patrzeć jak rozcinają mu brzuch i zdzierają skórę... Pomimo odejścia ludzi, ze strachu siedziałam w grocie jeszcze rok. Kilka lat później znalazłam nową, większą. Byłam samotniczką aż do tego czasu. Wreszcie znalazłam watahę. Ale chociażbym chciała, nigdy nie zapomnę tej tragedii... - zakończyłam już cała od łez.
- No proszę... - namawiał.
- No dobrze... Gdy byłam jeszcze malutka, na moją watahę napadli kłusownicy. Rodzice zabrali mnie i dwóch moich braciszków do małej bezpiecznej groty. Chwilę potem mama została zastrzelona. Gdy widziałam jak mój tato walczy z jednym z kłusowników, chciałam wybiec i mu pomóc, choćby tracąc swoje życie. Braciszkowie pociągnęli mnie za ogon mówiąc: "Evka, jesteśmy za mali by walczyć. Od razu nas rozdepczą!". Przytaknęłam. Patrzyliśmy co się dzieje. Nagle jakiś człowiek podszedł do groty w której się chowaliśmy. Moi bracia tak się zapatrzyli, że w ogóle go nie widzieli. Próbowałam ich szturchać i szeptałam by się odsunęli w głąb groty. Ci zaś byli zbyt zajęci żeby mnie słuchać. Kłusownik chwycił za karki moich braciszków i zabrał ich, nie zauważając mnie. Siedziałam tam, mając nadzieję, że mój tatuś jeszcze ma szansę. Niestety. Zanim by zdążył pokonać ów złego kłusownika, przybiegło jeszcze czterech. Każdy trzymając za jedną łapę, odwrócili wilka brzuchem do góry. Mój tato miał bardzo cenną sierść, ale był też bardzo dziki, więc trudno było go pokonać. Jednak to była inna sytuacja.- łzy zaczęły mi cieknąć po pysku. - Musiałam patrzeć jak rozcinają mu brzuch i zdzierają skórę... Pomimo odejścia ludzi, ze strachu siedziałam w grocie jeszcze rok. Kilka lat później znalazłam nową, większą. Byłam samotniczką aż do tego czasu. Wreszcie znalazłam watahę. Ale chociażbym chciała, nigdy nie zapomnę tej tragedii... - zakończyłam już cała od łez.
<Hawkeye?>
Wielkie Polowanie czas zacząć!
Wielkie polowanie jest mini-eventem odbywającym się każdego roku w styczniu, kwietniu, lipcu i październiku i trwającym przez siedem dni. Wszystkie wilki zbierają się i polują na wybraną przez siebie zwierzynę, za co otrzymują różne nagrody.
Jeśli chcesz dowiedzieć się bardziej szczegółowo, na czym polega Wielkie Polowanie, zapraszam [Tutaj].
Regulamin Wielkiego Polowania:
1. Można wysłać maksymalnie dwa opowiadania, dotyczące Wielkiego Polowania, dziennie. Każde następne będzie ignorowane.
2. Opowiadania wysyłamy do Raimo(od 27.07), Jigsava lub Tianko(do 27.07)
3. Nie miej pretensji, jeśli Twoje opowiadanie nie zostanie wstawione i nie uzyskasz odpowiedniej nagrody. Sprawdź najpierw, czy na pewno pamiętałeś o odpowiednio długim opisie polowania. (Zbyt krótkie opowiadania nie będą wstawiane!)
3. Nie miej pretensji, jeśli Twoje opowiadanie nie zostanie wstawione i nie uzyskasz odpowiedniej nagrody. Sprawdź najpierw, czy na pewno pamiętałeś o odpowiednio długim opisie polowania. (Zbyt krótkie opowiadania nie będą wstawiane!)
4. Event rozpoczyna się dwudziestego szóstego lipca i trwa do pierwszego sierpnia, godziny 23:59.
5. Wszelkie nagrody przyznawane będą na bieżąco.
- NAGRODY -
W tym evencie możecie zdobyć:
• 308 Punktów Statystyk!
• Unikatowe trofea za każde upolowane zwierzę!
• 16 Złotych Monet!
• 3 Szmaragdy!
• 16 Złotych Monet!
• 3 Szmaragdy!
UWAGA! Będą wyłaniane najlepsze opowiadania za każde stworzenie!
Łączna pula nagród za te opowiadania:
• 1020 ZM
• 12 Szmaragdów
• 197 PS
• Moc Wcielenia
• 2 Dowolne Moce
• Promocja 10% na wszystkie przedmioty z Karawany
- LISTA ZWIERZĄT -
Bażant
Wymagane doświadczenie: 0
Nagrody: Bażancie Piórko(Trofeum), 3 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 5
Miejsce występowania: Pole, Las
Dodatkowe uwagi: ---
Zając
Wymagane doświadczenie: 1
Nagrody: Zajęcza Łapka(Trofeum), 5 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 8
Miejsce występowania: Pole, Las
Dodatkowe uwagi: ---
Lis
Wymagane doświadczenie: 2
Nagrody: Lisia Kita(Trofeum), 8 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 10
Miejsce występowania: Pole, Las
Dodatkowe uwagi: ---
Sarna
Wymagane doświadczenie: 3
Nagrody: Sarnie Udko(Trofeum), 10 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 13
Miejsce występowania: Pole, Las
Dodatkowe uwagi: ---
Jeleń
Wymagane doświadczenie: 4
Nagrody: Jelenie Poroże(Trofeum), 14 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 16
Miejsce występowania: Pole, Las
Dodatkowe uwagi: ---
Dzik
Wymagane doświadczenie: 5
Nagrody: Dzicze Szable(Trofeum), 18 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 20
Miejsce występowania: Las, Wrzosowisko
Dodatkowe uwagi: ---
Jednorożec
Wymagane doświadczenie: 6
Nagrody: Róg Jednorożca(Trofeum), 25 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 25
Miejsce występowania: Las
Dodatkowe uwagi: ---
Straszny! Okropny! Przerażający! ... Czarny Kotek... ZABÓJCZY!
Wymagane doświadczenie: 7
Nagrody: Czarny Kotek(Trofeum), 25 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 25
Miejsce występowania: Gdzie tylko zapragniesz
Dodatkowe uwagi: Wykażcie się ;) Wymyślcie cóż okropnego będzie w waszym Czarnym Kotku :)
Mongrel
Wymagane doświadczenie: 8
Nagrody: Kieł Mongrela(Trofeum), 30 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 30
Miejsce występowania: Las, góry
Dodatkowe uwagi: Dla tych co nie wiedzą czym jest to stworzenie: KLIK
Mantykora
Wymagane doświadczenie: 9
Nagrody: Kolec Mantykory(Trofeum), 35 PS, +1 Punkt Doświadczenia
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 30
Miejsce występowania: Pustkowia, Mokradła
Dodatkowe uwagi: Dla tych co nie wiedzą czym jest to stworzenie: KLIK
Cienisty Koszmar
Wymagane doświadczenie: 10
Nagrody: Esencja Mroku(Trofeum), 40 PS, +1 Punkt Doświadczenia, 1 Złota Moneta
Minimalna liczba linijek opisu polowania: 35
Miejsce występowania: Pustkowia, Wrzosowiska, Góry, Podziemia
Dodatkowe uwagi: Dla tych co nie wiedzą czym jest to stworzenie: KLIK
Hydra
Wymagane doświadczenie: 11
Nagrody: Głowa Hydry(Trofeum), 45 PS, +1 Punkt Doświadczenia, 5 Złotych Monet
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 40
Miejsce występowania: Góry, Podziemne jaskinie
Dodatkowe uwagi: Pamiętajcie o tym, że Hydra ma trzy głowy, a w tym jedną, która zieje ogniem. Po odcięciu jednej z głów na jej miejscu wyrastają dwie nowe. Jak ją pokonać? Myślcie... Do tego opowiadania można zaangażować inne wilki.
Cienisty Smok
Wymagane doświadczenie: 12
Nagrody: Smocza Łuska(Trofeum), 50 PS, 10 Złotych Monet, 3 Szmaragdy
Minimalna liczba zdań opisu polowania: 50
Miejsce występowania: Aby dostać się do miejsca zamieszkania Cienistego Smoka, trzeba przekroczyć Las Ebrileon Neralu.
Dodatkowe uwagi: Jest to stworzenie latające więc nie będzie go tak łatwo ujarzmić. Wymyślcie jakiś ciekawy sposób. Do tego opowiadania można zaangażować inne wilki.
piątek, 25 lipca 2014
Od Fallen'a do Tianko
Muszę przyznać, że trochę zdziwiła mnie reakcja Tianko. Dobrze wie, że podczas zwykłej ulewy nic by mi się nie stało, a ona karze mi zostać. Czy to normalne w tych stronach? Co ja mówię... Tu nawet woda inaczej smakuje.
-Już jestem- rzekła wadera przynosząc kilka skór.
-Tianko... Na prawdę nie musisz tego robić i dobrze o...- nie pozwoliła mi dokończyć.
-Tak, tak, tak. Dobrze o tym wiem- dokończyła za mnie moją myśl.
-To tylko deszcz- wskazałem łapą wyjście z jaskini.- Chyba się nie rozpłynę prawda?-przekrzywiłem głowę i uniosłem z lekka prawą brew.
Wadera spojrzała się na mnie porozumiewawczo. W tej samej chwili jaskinię rozświetliło uderzenie błyskawicy, a po chwili usłyszeliśmy grzmot... Wcześniejsze spojrzenie Tianko było takie, jakby przeczuwała, że to zaraz nastanie.
-Piorun zawsze uderza w najwyższy punkt- zarzuciła lekko grzywką na bok.
-To jakaś metafora?- z dezaprobatą przewróciłem oczami.
-Nie. Stwierdzam fakt. Jeśli będziesz leciał ponad koronami drzew, piorun wcześniej, czy później cię dopadnie. A droga z mojej jaskini do twojej Fallen'ie prowadzi teoretycznie tylko przez las- zastanowiła się chwilę.- Nie obraź się, ale jak na wilka, który spędził część życia błąkając się po świecie... To mało wiesz.
-W moim życiu nigdy nie zważałem na swoje bezpieczeństwo, bynajmniej nie miałem takiej potrzeby. Nie obrałem również żadnego konkretnego celu, po prostu szedłem przed siebie, nie zważając na nic i na nikogo.
-Daruj sobie... Przecież każdy w życiu ma jakiś cel, czy chociaż marzenie...- z jej głosu można było wyczytać nutkę niepewności.- Prawda?
-Prawda- uśmiechnąłem się do niej.
-To skoro nie masz celu... To jakie jest twoje marzenie?
-Mówiąc szczerze to się średnio nad tym zastanawiałem- obojętnie wzruszyłem ramionami.- Ale, jeśli miałbym o czymś już marzyć... To chyba chciałbym znaleźć swój sens w życiu. Dążyć do czegoś...- zastanowiłem się chwilę nad swoimi słowami.- Choler*... W sumie to dziwnie tak żyć, nie wiedząc po co się tak właściwie żyje- zwróciłem się bardziej do siebie, niż do niej...- A co jest twoim celem i marzeniem, Tianko?
-Już jestem- rzekła wadera przynosząc kilka skór.
-Tianko... Na prawdę nie musisz tego robić i dobrze o...- nie pozwoliła mi dokończyć.
-Tak, tak, tak. Dobrze o tym wiem- dokończyła za mnie moją myśl.
-To tylko deszcz- wskazałem łapą wyjście z jaskini.- Chyba się nie rozpłynę prawda?-przekrzywiłem głowę i uniosłem z lekka prawą brew.
Wadera spojrzała się na mnie porozumiewawczo. W tej samej chwili jaskinię rozświetliło uderzenie błyskawicy, a po chwili usłyszeliśmy grzmot... Wcześniejsze spojrzenie Tianko było takie, jakby przeczuwała, że to zaraz nastanie.
-Piorun zawsze uderza w najwyższy punkt- zarzuciła lekko grzywką na bok.
-To jakaś metafora?- z dezaprobatą przewróciłem oczami.
-Nie. Stwierdzam fakt. Jeśli będziesz leciał ponad koronami drzew, piorun wcześniej, czy później cię dopadnie. A droga z mojej jaskini do twojej Fallen'ie prowadzi teoretycznie tylko przez las- zastanowiła się chwilę.- Nie obraź się, ale jak na wilka, który spędził część życia błąkając się po świecie... To mało wiesz.
-W moim życiu nigdy nie zważałem na swoje bezpieczeństwo, bynajmniej nie miałem takiej potrzeby. Nie obrałem również żadnego konkretnego celu, po prostu szedłem przed siebie, nie zważając na nic i na nikogo.
-Daruj sobie... Przecież każdy w życiu ma jakiś cel, czy chociaż marzenie...- z jej głosu można było wyczytać nutkę niepewności.- Prawda?
-Prawda- uśmiechnąłem się do niej.
-To skoro nie masz celu... To jakie jest twoje marzenie?
-Mówiąc szczerze to się średnio nad tym zastanawiałem- obojętnie wzruszyłem ramionami.- Ale, jeśli miałbym o czymś już marzyć... To chyba chciałbym znaleźć swój sens w życiu. Dążyć do czegoś...- zastanowiłem się chwilę nad swoimi słowami.- Choler*... W sumie to dziwnie tak żyć, nie wiedząc po co się tak właściwie żyje- zwróciłem się bardziej do siebie, niż do niej...- A co jest twoim celem i marzeniem, Tianko?
<Tianko?>
Night do Arkony
-Nie boisz się mnie?
-A czego mam się bać?!
-Wiesz każdy mnie się obawia ze względu na...
-Na co?
-Nic. Nie ważne.
-Aha.
Po czym Arkona wróciła do zajadania królika. Bardzo burczało mi w brzuchu , gdy patrzyłem jak jadła ślina mi leciała. Przyglądałem się jej bardzo uważnie. Gdy zauważyłem na jej szyi pewien znajomy mi błękitny medalion.
-Skąd go masz?! Zapytałem się gwałtownie i bardzo niegrzecznie. Arkona podniosła głowę i spojrzała na mnie jak na ostatniego dekla.
-To znaczy co? Medalion?!
-Tak a co miało by być innego?!
-Pfff... Wadera parsknęła i jadła dalej.
-No powiesz mi czy nie? Ukradłaś go!
-A czego mam się bać?!
-Wiesz każdy mnie się obawia ze względu na...
-Na co?
-Nic. Nie ważne.
-Aha.
Po czym Arkona wróciła do zajadania królika. Bardzo burczało mi w brzuchu , gdy patrzyłem jak jadła ślina mi leciała. Przyglądałem się jej bardzo uważnie. Gdy zauważyłem na jej szyi pewien znajomy mi błękitny medalion.
-Skąd go masz?! Zapytałem się gwałtownie i bardzo niegrzecznie. Arkona podniosła głowę i spojrzała na mnie jak na ostatniego dekla.
-To znaczy co? Medalion?!
-Tak a co miało by być innego?!
-Pfff... Wadera parsknęła i jadła dalej.
-No powiesz mi czy nie? Ukradłaś go!
(Arkona)? <3
Subskrybuj:
Posty (Atom)