Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - cienisty smok

Najtrudniejsza do pokonania bestia kryła się za Lasem Ebrielon Neralu. Musiałem więc przedrzeć się przez gęste zarośla. W każdym z nich kryło się niebezpieczeństwo. Aby uniknąć kłopotów, postanowiłem zmienić postać. Mongrel wydawał się być odpowiedni. Wielkie psy budzące strach. Na pewno nikt nie odważy się ich atakować. Na wszelki wypadek zabrałem ze sobą Anarchię. Moją dzielną i groźnie wyglądającą towarzyszkę. Samym spojrzeniem paraliżowała wrogów.
Kroczyliśmy wyczuleni na najmniejszy szelest. Nie rozmawialiśmy. Nie chcieliśmy zwracać na siebie uwagi. Las zdawał się nie mieć w sobie życia. Pomimo wielu groźnych stworzeń czających się na każdym kroku, nic  nie słyszeliśmy. Przebyliśmy go bez większych przygód.
Poza lasem było pusto. Dosłownie nawet żaden owad nie latał w powietrzu. Wszędzie popiół. Drobne głazy i resztki gałęzi. Żadnego wiatru. Żadnych śladów łap. Żadnych odgłosów. Wszędzie tylko pustka i ciemność. W pewnej chwili Anarchia chciała zabłysnąć jednak nie pozwoliłem jej na to. Nie chciałem budzić cienistego smoka bez poprzedniego obejrzenia go.
Po żmudnych poszukiwaniach nic nie znaleźliśmy. Wtedy pozwoliłem rozświecić Anarchii drogę. Obudził się. Usłyszeliśmy groźny ryk. Zaśmierdziało siarką. Ryk jednak nie przypominał takiego, który miałby odstraszyć wroga. Bardziej cierpienia. Rozejrzeliśmy się nerwowo. Nic nie zobaczyliśmy. Anarchia przebiegła kawałek. Zwróciła się w moją stronę i dała znak abym podszedł. Posłuchałem. Smutny, prawie umierający smok leżał w dolinie. Sprawiał wrażenia niegroźnego więc podeszliśmy bliżej. Wtedy on rozłożył skrzydła. Zionął ogniem i nastroszył łuski. Jego skrzydła nie wyglądały normalnie. Nie były to kości z typową błoną rozwieszoną miedzy nimi. To mrok. Niekończąca się ciemność. Anarchia mocniej zaświeciła się ze strachu. Wtedy schował łeb, a ja zrozumiałem, że bronią jest światło. Sam również rozbłysnąłem. Wił się i ryczał z bólu. dziwiło mnie, że po prostu nie odleciał, ale nie miałem mu oczywiście tego za złe. Nacieraliśmy na niego coraz bardziej. Zmniejszał się coraz to bardziej. W końcu zniknął, pozostawiając po sobie kilka łusek.

Od Verony - Wielkie Polowanie - Mongrel

Mongrel? A cóż to za istota?
Verona nie miała bladego pojęcia czymże jest ten mongrel. Zmierzała w stronę Jigsav' a. Basior wyjaśnił jej, że owe zwierzę to psowaty większy od wilka. Strasznie dużo informacji.
Wadera szła do swojej jaskini w celu wzięcia swojej niezbędnej sakiewki. Wzięła też sztylet. Tak na wszelki wypadek.
Podążając w góry zadawała sobie jedno podstawowe pytanie: jak zabić wilka? Możliwości wiele... Można go zagryźć. No, w ten sposób każdego można zabić. Z pośród nasuwających się pomysłów Ver wybrała zagryzienie ze sztyletem do pomocy. Po długiej wyczerpującej podróży dotarła do jeziora. Zaspokoiła pragnienie i rozglądnęła się. Nigdzie nie było śladu mongreli. Nagle usłyszała warczenie i dźwięki charakterystyczne dla psowatych. Zaitrygowana wadera potruchtała przez las. Po chwili zobaczyła walkę dwóch wilków. Nie, jak na wilki były za wysokie. Mongrele. Zwierzęta szczekały, że tak to ujmę i toczyły zaciekłą walkę. Gryzły się po pyskach, skakały na dwóch łapach , a z ich oczu biła czysta nienawiść. Wilczyca chciała podejść bliżej, ale po drodze nadepnęła na suchą gałązkę, która złamała się z trzaskiem. Psowate zwróciły swoje żółte ślepia w stronę Verony, jednak ta zręcznie ukryła sie w cieniu. Po chwili padł strzał. Tym razem wadera na prawdę się przestraszyła. Jeden z mongreli padł martwy, a drugi rzucił się w drzewa, gdzie zagryzł człowieka. O Jezu! Gdy upewnił się, że osoba, którą zaatakował jest martwa odwrócił się do Ver. Ta powoli wyłoniła się z kryjówki i stanęła przed nim.
W tym momencie walka rozpoczęła się. Mongrel rzucił się na wilczycę, ta jednak zręcznie uskoczyła w bok i potrząsnęła łbem cmokając.
- Musisz się jeszcze wiele nauczyć. - rzuciła i zaatakowała zwierzę. Chwyciła go zębami za pysk i wbiła my sztylet w szyję. Patrzyła jak jego klatka piersiowa coraz wolniej podnosi się i opada. Wyjęła sztylet z szyi i wytarła o trawę. Zadowolona zaczęła zajadać się mięsem mongrela. Normalnie jak kotlet!

Gdyby zabicie Mongrela było takie proste :')

                                                  ~Jigsav

Wielkie Polowanie dobiega końca

Uwaga! Dzisiaj kończy się Wielkie Polowanie! Do godziny 23:59 można jeszcze przesyłać opowiadania. Jutro zostaną wyłonieni zwycięzcy.

Jigsav

Od Scytche Nova C.D.O. Hope

-Hope?!-Krzyknęłam z nieukrywaną radością.
-Tęskniłam za tobą.
-Ja też.-Powiedziałam z uśmiechem.
-Tu jest wataha wiesz?
-No chyba, że nie!W myślach czytać nie umiem, więc to jest oczywiste. - Zaśmiałam się.

< Hope >

Chapter Additen - Wielkie Polowanie - Dzik

Ostatnim zwierzęciem na jakie miałam ochotę polować był dzik. Miałam już kiedyś styczność z tym zwierzęciem. Skończyło się przebitym bokiem i unieruchomieniem na około trzy tygodnie. Dziki to niezwykle sprytne i silne zwierzęta, jednak kiedy się denerwują wpadają w dziki szał i stają się lekkomyślne. Miałam już z takim do czynienia i wiem, ze to nie przelewki. Dlatego nie do końca przypadło mi to zadanie do gustu. Postanowiłam zrobić to jak najlepiej i nie powtórzyć tych samych błędów. Wybrałam się na wrzosowisko. Tam zawsze kręcił się jakiś dzik ryjąc w ziemi. I tym razem było tak samo. Jak na złość był tylko jeden, więc nie było w czym wybierać. Trzebabyło to rozegrać jak najszybciej. Pobiegłam sprintem do przodu. Zanim dzik zdążył się zorientować co się dzieje, ja już siedziałam ja jego karku. Wgryzałam się w grubą skórę. Dzik podrzucał mną jak na rodeo. W pewneym momencie wywrócił się i skręcił kark. Kolejna zdobycz do kolekcji.

Chapter Additen - Wielkie Polowanie - Jeleń

Ta sarna, którą wczoraj upolowałam była przepyszna. Jednak dzisiaj miałam ochotę na coś większego. Na jelenia!. I to nie byle jakiego tylko przewodnika stada. Wytropienie saren nie było trudne. Czuć je z kilometra. Pobiegłam na skraj młodego lasu gdzie zwierzęta się pasły. Wyszukiwałam wzrokiem mojego wybranka. Ujrzałam go koło młodej sosenki, której obgryzał korę. Miał piękne rozłożyste poroże. ,,Pięknie będzie wyglądać w mojej jaskini’’ pomyślałam. Wiedziałam , że nie będzie z nim tak łatwo jak z sarną. W końcu to samiec… i jeszcze te rogi. Wystarczy jeden nieostrożny ruch i już można się nadziać na rogi. A togo chyba nikt by nie chciał. Pierwsze co musiałam zrobić to oddzielić samca od stada. To była najtrudniejsza część całej akcji. Wystraszone sarny od razu kierują się do jelenia. Jedyne co wystarczy zrobić to skoczyć między nich. Odczekałam chwilę, i kiedy przyszedł właściwy moment skoczyłam. Wylądowałam centralnie po środku. Wystraszone sarny początkowo pobiegły na mnie. Jednak od razu zawróciły. Pozostałam już tylko ja i jeleń. Samiec nerwowo rozgrzebywał kopytem ziemię, machał głową i pomrukiwał. Co chwilę zadzierał łeb ku niebu i porykiwał głośno. Odczekałam na taki moment, i kiedy szyja była odsłonięta, skoczyłam. Wgryzłam się w szyję zwierzęcia. Ścisnęłam szczęki i przegryzłam mu krtań. Z gardła wydobywał się cichy charkot, a ja wszędzie widziałam i czułam krew. Jeleń już nie żył, kiedy ja zabierałam się za zabranie mojego trofeum – Jelenie Poroże.

Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - hydra

Coraz częściej przydawały mi się lekcje odbyte w szczenięcych latach z szamanem. Tym razem musiałem odświeżyć pamięć nawiązując do hydry. Mitycznego smoka z trzema łbami, przy czym po odcięciu jednego na jego miejsce wyrastają dwa nowe. Sposobów na jego unicestwienie jest więc niewiele... Trudno będzie zadać tak ciężkie obrażania by zdechł, z powodu jego rozmiarów. Utopienie, bądź uduszenie raczej też nie wchodzą w rachubę. Pozostają więc dwa wyjścia. Albo trucizna, albo tradycyjne przygniecenie głazem. Z kolei gdzie znajdę tak wielki kamień. A konkretniej to kto mi go podniesie? Chyba zostanę przy otruciu. Do dyspozycji wytypowałem jad skorpiona, wyciąg z hippomane mancinelli i bakterie beztlenowe. Hodowałem je właśnie na taką okazję. Postanowiłem połączyć wszystko ze sobą dla lepszego efektu. Do tak potężnej bestii potrzebowałem na prawdę ogromnych ilości składników. Gdy wszystko wymieszałem, natarłem tym mięso. Dzięki Wielkiemu Polowaniu miałem jego spore zapasy. Opróżniwszy swoją całą spiżarnię, udałem się w góry. Wyglądałem teraz jak osioł juczny. Cały obładowany mięsem dzielnie i dumnie kroczyłem lasem. Dotarłszy na miejsce zrzuciłem balast i jąłem rozglądać się za potencjalną ofiarą. Przeistoczyłem się w sokoła i wzbiłem się w przestworza. Trzymałem w szponach kawałek przynęty, w razie spotkania z którąś z głów. Przeczesawszy znaczną część wzniesień i dolin znalazłem ją. Wrzasnąłem dwa czy trzy razy, by zwrócić jej uwagę. Jeden z łbów skierował się w moją stronę i rykną donośnie. Wykorzystałem to. Podleciałem bliżej i "zbombardowałem" go kawałkiem trucizny. Nie omieszkał się go połknąć. Szybko nadleciałem z kolejną porcją i powtórzyłem czynność. Odbiła  się od oka, ale to już wystarczyło. Wyciąg z drzewa i bakterie beztlenowe szybko przedostaną się do mózgu. Trzeci łeb obrzuciłem trzema pozostałymi kawałkami. Pozbierał je i zjadł z lubością. Dopiero gdy otrułem ostatni łeb cały stwór zaczął się dusić. Uroczy widok. Wywijanie się tułowia i jednego łba. Dwa pozostałe wisiały bezwładnie. Obijały się o skały i przy okazji obdzierały ze skóry. Gdy hydra padła martwa, odciąłem ostatni łeb jako trofeum i pamiątkę zarazem.

Od Verony - Wielkie Polowanie - Czarny Kotek

Kot? Kolejną zdobyczą ma być KOT!? Co następne, świnka morska czy chomik? A może od razu mysz? Nie, jeszcze lepiej: mrówka! KOTEK!? W dodatku nie napisano gdzie go znaleźć. Wracała do jaskini po jej ukochaną sakiewkę. Przewiesiła ją przez łapę i ruszyła do Lasu Gaudi. Był jej ulubionym miejscem, w którym mógł kryć się kolejny punkt Wielkiego Polowania. Przysiadła przy skałce wystającej z trawy. Nagle usłyszała miauknięcie. Odwróciła łebek i ujrzała go. Wstrętny, zapchlony kocur z zapałem czyścił sobie łapkę. Verona bez wahania rzuciła się na kota, jednak on błyskawicznie zeskoczył na ścieżkę. Zdezorientowana spojrzała na niego. Rzucił jej przeciągłe, lekceważace miauknięcie. O nie, nikt nie będzie lekceważył Verony! Zaatakowała go; on znów uciekł. Przygotowała się i skoczyła przygniatając go. Chciała go zagryźć, lecz on wydostał się. I wtedy przypomniała jej się piosenka Skazy. "Wyrwij kotu jedną nogę, żeby zdechł, żeby zdechł...". Ver spojrzała na kota, który znów wylizywał łapkę. Podeszła troszkę do niegoi jej zęby zacisnęły się na wylizywanej łapie. Mimo, że drapał waderę po pyszczku z determinacją szarpała go za kończynę. Jego miauki stały się głośniejsze, gdy łapa wypadła ze stawu. Po chwili było po wszystkim. Muszę zapamiętać, by podziękować Skazie, pomyślałam. I uśmiechnęłam się do siebie.

Od Verony - Wielkie Polowanie - Jednorożec

Jednorożec? Ten koń z rogiem?
Verona długo rozmyślała jak upolować owe zwierzę. Postanowiła wybrać się do lasu , aby znaleźć ofiarę. Gdy zaplątała swój ogon w paprociach miała tego pomysłu serdecznie dosyć. Wściekła pomaszerowała dalej i nagle do kogoś dobiła. Był to biały jednorożec ze srebrną grzywą i ogonem. Zachwycona spojrzała na jego błyszczący róg i zapragnęła go mieć. Warknęła cicho. Zwierzę parsknęło i wierzgnęło dziko. Wadera cofnęła się trochę, bo pamiętała bolesną pamiątkę po zdarzeniu z dzikiem. Koń zacząl uciekać i rżeć. Ver pomknęła za nim mrużąc oczy. I nagle zniknął. Zdezorientowana wilczyca rozglądała się wokół siebie. Zbliżyła łeb do ziemi szukając woni jednoroga. Tak, pomyślała, już niedługo jego róg będzie mój. Węsząc dotarła do skraju lasu. Tam ukryta za drzewem obserwowała swoją kolację. Skubała trawę. Verona bezszelestnie okrążyła ofiarę wychodząc z cienia. Powoli się do niej zbliżała. Krok za krokiem. Koń zastrzygnął uchem. Wadera odeszła 80° w lewo i rzuciła się na jednorożca. Wbiła mu sztylet w pierś i wpatrywała się w oczy tracące blask. Wzięła kęs mięsa i zachwyciła się smakiem srebrnej krwii.

Od Camille do Agily

- Chyba zaprowadzę cię do tej alfy... Lubię samotność, zawsze poprawia mi samopoczucie. Lubię także od czasu do czasu spędzanie czasu w niewielkim towarzystwie - tłumaczyłam. - Chyba mnie zrozumiesz...
- Raczej tak... - wymamrotała przez zaciśnięte zęby.
Podniosłam łeb. Zmieniłam zdanie, chciałam się pokazać z lepszej strony.
- Widzisz te chmury? - zapytałam.
- Nie trudno zauważyć... - burknęła.
- Starsza siostra mi kiedyś mówiła, że na każdej chmurze żyje jakiś wilk po jego śmierci.
- Co chcesz przez to powiedzieć?- Zadała kolejne pytanie całkiem opanowana.
- Pomyśl. Codziennie idziesz po drogach, które stworzył Bóg. Bóg w którego wierzysz. Żyjesz pod niebem w którym mieszkają twoi przodkowie. Nie zastanawiałaś się nad tym? - ciągnęłam. - W życiu jest jedna zasada. Przeżycie. Są wilki, które chcą popełniać samobójstwo, bo nie cierpią swojego istnienia. Oznacza to, że dają rady dotrwać do swojego celu. Są tchórzami. Mają pełno słabości, z którymi nie mogą sobie poradzić. Dostali dar od Boga, którym jest własna wola. Niestety nie umieją jej wykorzystać i nie chcą
- Nie wiem co powiedzieć... Musiałabym się nad tym dłużej zastanowić, ale w twoich słowach coś jest... - odparła.
- A teraz chodź, zaprowadzę cię do alfy. - oznajmiłam wychodząc z wody.
Przez całą drogę szłyśmy w milczeniu. Poprzez dziwne zamyślenia wilczycy, domyśliłam się, że zastanawia się nad moimi słowami.
- Pierwsza jaskinia po prawej. Tam znajduje się alfa. Poradzisz sobie? - powiedziałam.
-Tak. Możesz już iść, jeśli chcesz.
Po tych słowach każda poszła w swoje strony. Chyba odzyskałyśmy szacunek do siebie nawzajem.

Od Verony do Chappad

Gdy usłyszałam swoje imię odwróciłam się i zobaczyłam Skazę. Biegł w moją stronę. Ekstra, jeszcze jego mi brakowało.
- Verona! - zadyszany zatrzymał się przede mną.
- Co? - warknęłam.
- Niedawno się ze mną zeswatałaś, a już za moimi plecami randkujesz z nieznajomymi!? - wyrzucił jednym tchem.
- Słucham!? Ja i ty? Bez przesady! Poza tym Chappad... - moje oczy miały dwa razy większy rozmiar niż normalnie.
- A to tak się twój amant nazywa!!! - popatrzył na mnie oskarżycielsko.
- Chappad jest waderą, głupku! - odwróciłam się do wadery z przepraszającym spojrzeniem. - To tylko Skaza de Noir.
Prychnął za moimi plecami.
- Czy możesz zostawić nas same? - zapytałam schylając łeb do rzeki.
Chappad również zaspokoiła swoje pragnienie. Po chwili usłyszałam ciche chlipanie.
- Nie słyszałeś mnie? - zmrużyłam oczy.
- Ranisz mnie. - wychrypiał.
Czy on nie może zostawić mnie w spokoju? Dlaczego nie nęka np. Jigsav' a???
- Żegnam! - odwróciłam głowę.
Chappad podbiegła do mnie i odeszłyśmy.

<Chappad:P>

Od Eivy Do Cloud

Pewnego słonecznego dnia , rankiem odważyłam się na to aby wyjść na świeże powietrze razem z Kasumi . Na początku był to cichy spacer , ale nagle Kas zaczęła nawijać . Potem rozmawiała ze zwierzętami , zauważyłyśmy czarnego ptaka , który miał czerwone plamy na wielkich potężnych skrzydłach . Zaczął on lecieć coraz niżej , aż w końcu spadł . Natychmiast pobiegłyśmy na miejsce wypadku , okazało się że to nie był ptak tylko wilk , basior dokładnie .
- Wszystko w porządku ? - Zapytałam ze z martwieniem .
- Tak , Tak - Odparł ze śmiechem
- Na pewno nic Ci się nie stało ?
- Na pewno , po prostu zamyśliłem się i wpadłem na wysokie drzewo a potem spadłem - uśmiechnął się do mnie aby mnie uspokoić .
- Razem z siostrą wędrowałyśmy , patrząc na niebo zauważyłyśmy Ciebie - Odparłam
- Yyyyy.... to gdzie jest twoja siostra ? - Zapytał z niepokojem
- Ojjjj... Kas - Zdenerwowałam się troszkę na samą myśl że może stać się kolejny wypadek .
Razem z wilkiem pobiegliśmy ją poszukać , po drodze przedstawiłyśmy się itp.

< Cloud ? Co było dalej ? :D >

Od Verony do Skazy

- Bardzo śmieszne. - prychnęłam.
- Veronko, uspokój się. - zajęczał.
Nie odpowiedziałam i dalej szłam.
- Nie odchodź, nie zostawiaj mnie samego! - pozostał w tyle.
- Przecież nie znasz tych terenów, jeszcze się zgubisz kochanie. - krzyczał.
Zatrzymałam się. Tu mnie miał. Powoli się odwróciłam.
- I co w związku z tym? - wysyczałam.
- Pozwól, że zostanę twoim osobistym przewodnikiem. - zachwycił się.
No super przewodnik mi się trafił.
- No nie daj się prosić. - podszedł do mnie.
- No dobra. - przestąpiłam z łapy na łapę. - Ale szybko.
- A gdzie ci się tak spieszy?

<Skaza? Tak, wiem, kochasz mnie za te najlepsze momenty xD>

Tianko do Fallen'a

- W sumie to ja też nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Jakby nad tym chwilę pomyśleć, to obojętnie co zrobimy, wszystko stracimy po śmierci. Czyli wszystko czego dokonamy, przełoży się na naszych potomków. Idąc tym tokiem myślenia, wciąż robimy coś dla innych. – Spojrzałam na Fallen’a – Lubię takie filozoficzne rozważania. W ten sposób można dojść do tego, że nie opłaca się nic robić całkowicie dla siebie. Ale w sumie nasi potomkowie też kiedyś stracą to, co my im daliśmy.
- Ale… - zaczął basior, lecz nie dane mu było dokończyć.
- Poczekaj chwilę. Ale każdy z tych gestów, rzeczy które robimy dla siebie i bliskich, daje szczęście. A im jest go więcej, tym… No, wiesz, nie umiem tego do końca wyjaśnić – uśmiechnęłam się. – W takim razie, w życiu chodzi o to, by ułatwiać sobie nawzajem życie i uszczęśliwiać innych.
- Mniej więcej tak to chciałem dokończyć, kiedy mi przerwałaś.
- Oh, przepraszam. Chyba nigdy nie poprowadzimy normalnej rozmowy. Za każdym razem jedno drugiemu przerywa.
- Fakt. Jesteś pewna, że…
- Tak, jestem pewna, że możesz tu zostać. I nie, nie wypuszczę cię w taką ulewę po zmroku.
Zachichotaliśmy. Ułożyłam się wygodnie na skórach, które przypominały mi o przeszłych polowaniach. Basior także szykował się już do spania.
- Dobranoc – szepnęłam.
- Dobranoc – odpowiedział i za chwilę oboje pogrążyliśmy się we śnie.

Obudził mnie świergot ptaków. Otworzyłam powoli oczy, przyzwyczajając je do światła i rozejrzałam się po grocie. Musiało minąć trochę czasu, żebym przypomniała sobie wczorajsze zdarzenia. Zerknęłam na miejsce, gdzie spał Fallen. Nie było go. Na ziemi obok posłania, ujrzałam ślad pazurów. „Dziękuję, na mnie już czas” – rozszyfrowałam koślawy napis.
Szkoda, że już poszedł, ale wiem, że przygody z nim przeżyte, będę bardzo miło wspominać – przemknęło mi przez myśl.

Witamy!

Witamy nową waderę - Dean!

Od Chapter Additen do Myst

Lato… najpiękniejsza pora roku. Oczywiście zaraz po zimie. Słońce wstaję już o trzeciej nad ranem, zachodzi po dwudziestej drugiej, cały dzień jest ciepło i można spokojnie pływać bez obawy o przeziębienie… cudownie. Lato to także czas na spacery i wspólne zabawy z przyjaciółmi. Nawet mroczna strona lasu wydaje się odrobinę przyjaźniejsza. Każdy powinien korzystać z lata ile może. Dlatego ja postanowiłam się przejść wzdłuż rzeki, gdzie jest chłodno i przyjemnie. Słuchałam jak ptaszki ćwierkają, rybki się pluszczą w rzece. Raj na ziemie. A i od czasu do czasu puszczałam się biegiem przed siebie. Spotykałam wylegujące się wilki. Wszyscy byli zadowoleni. Nikt się niczym nie przejmował. Tylko ja miałam ciągle jakieś dziwne przeczucie, że ktoś mnie obserwuje. Czasem tak jest, że Cię złapie i nie chce puścić, i wtedy wszędzie widzisz jakiegoś śledzącego. Nie lubię tego uczucia. Co chwilę się zatrzymywałam i rozglądałam, węszyłam w powietrzu, nasłuchiwałam i nic. Owszem wyczuwałam jakieś obce zapachy, ale znajdowałam się blisko granicy z inną watahą więc nie mogłam brać tego za sygnał. W końcu jednak znalazłam owe źródło niepokoju. Parędziesiąt metrów przede mną przy granicy lasu, zauważyłam skradającego się wilka. Wilk, a raczej wilczyca poruszała się niespokojnie, cichutko, cały czas się skradając. Była bardzo chuda. Co jakiś czas zerkała na mnie nerwowo. Przystanęłam i czekałam co ona zrobi. Powolutku, kroczek za kroczkiem zbliżała się w moją stronę. W końcu chyba zdobyła się na odwagę i podbiegła na tyle, abyśmy mogły swobodnie porozmawiać.
- Witaj – przywitałam ją – Jak Ci na imię?
- Myst – powiedziała – To twoja wataha?
- Nie – uśmiechnęłam się – ale mogę zaprowadzić Cię do alfy jeśli chcesz.

<Myst, i co ty na to?>

Chapter Additen - Quest 9

W wilczym życiu bywa tak, że czasem spotykasz osobniki nastawione pokojowo, czasem nie. I od tego jak się zachowasz zależy całe wasze ,,powitanie/poznanie’’. Odkąd dołączyłam do watahy WzSL zawsze spotykałam przyjazne wilki. Jednak dzisiaj podczas wędrówki po górach Meardrick natrafiłam na pewnego jegomościa. Nasze spotkanie przebiegało następująco:
,,Przebiegałam właśnie przez szczyt, kiedy na niebie ujrzałam wielkiego białego orła. Zatrzymałam się i zaczęłam mu się przyglądać. To jednak nie był orzeł. To był wielki biały wilk! Skrzydlaty! Po raz pierwszy zobaczyłam takiego na oczy. Wiedziałam, że u nas w watasze też są skrzydlaci na przykład Fallen, ale nigdy go jeszcze nie widziałam. Wilk chyba mnie nie zauważył. Cały czas latał sobie nad szczytami drzew i powoli pikował w dół zbocza. Chciałam koniecznie go poznać i zbiegłam na dół. Niestety było zbyt stromo i zaczęłam się staczać co chwilę obijając o ziemię. Kiedy wylądowałam, mocno pacnęłam o glebę. Wszystko mnie bolało, a najbardziej głowa. Otworzyłam oczy i ujrzałam wielkiego białego wilka z czarnymi znaczeniami na łapie. Wokół niego unosiła się jakaś dziwna aura. Patrzył na mnie, nie bynajmniej tak mi się zdawało. Wilk miał oczy zasłonięte białą chustą. Podniosłam się na cztery łapy, spojrzałam na niego i powiedziałam:
- Cześć. Jestem Chapter Additen, a ty?
Wilk zmierzył mnie od łap do głowy, po czym zatrzymał wzrok na mojej szyi. Szybko przeniósł się na moje ślepia. Uśmiechnęłam się. Wilk rozłożył skrzydła i energicznie nimi machnął. W mojej głowie rozległo się warczenie. Cofnęłam się o parę kroków. Wilk regularnie machał skrzydłami i warczał coraz głośniej. Odwróciłam się i zaczęłam uciekać. Serce waliło mi w piersiach. Nie przebiegłam nawet trzydziestu metrów, jak wylądował przede mną. Zatrzymałam się gwałtownie. Wilk zwinął skrzydła i skoczył na mnie. Uskoczyłam w bok. Ten był jednak bardzo zwinny i od razu ponowił atak. Uchyliłam się. Wilk przeleciał nade mną. Nie zdążyłam nawet podnieść głowy jak zwaliło mnie na ziemię potężne uderzenie jego skrzydła. Wilk skoczył na mnie i przygwoździł. Obnażył białe kły i warczał. Próbowałam się wyrywać. Jednak to nic nie dało, było on za ciężki. Nagle basior zamilkł. Usłyszałam wtedy czyjeś kroki. Wilk spojrzał mi w oczy i usłyszałam w głowie slowa wypowiedziane głębokim basem.
- Jeszcze kiedyś się spotkamy Chapter Additen.
I odleciał. Patrzyłam jak szybko znika w gęstych chmurach. Jeszcze przez chwilę leżałam na ziemi, kiedy z zarośli wyszła Verona. Zatrzymała się i spojrzała na mnie.
- Cześć – uśmiechnęłam się – co słychać?
Wilczyca patrzyła na mnie dziwnym wzrokiem.
- W porządku. Szukałam Ciebie.
- Mnie? – spytałam zdziwiona
- Tak Ciebie – odrzekła – Chciałam Ci przekazać, że do watahy dołączyło parę nowych wilków. Może chciałabyś ich poznać?
- Bardzo chętnie – powiedziałam i ruszyłam za Ver. Po drodze cały czas nurtowały mnie słowa basiora ,,Jeszcze kiedyś się spotkamy’’. Ciekawe o co mogło mu chodzić…

Od Chapter Additen do Agili

Co można robić w letni upalny dzień? Pływać! Ja po prostu uwielbiam pływać. Kiedy mam taką możliwość od razu wchodzę do wody i pływam. A jeszcze lepiej gdy pływasz ze znajomym, albo przyjacielem. Niestety jest niewiele wilków w naszej watasze, które byłyby do tego skłonne o czwartej rano. Słońce powoli wschodziło, gdy przemierzałam wśród traw. Zobaczyłam w oddali Raimo siedzącego na skale. Czy ten wilk w ogóle kiedyś śpi? Jigsav to owszem, ale Raimo? Niektórzy już tak mają. Idąc przed siebie, w kierunku jeziora nie spotkałam nikogo, nie licząc kilku zajęcy i samotnej sarenki. Lubię gdy jest cisza i spokój, ale co za dużo to nie zdrowo. Puściłam się biegiem przed siebie i wskoczyłam wprost do chłodnej wody. Taką lubię najbardziej. Przez jakiś czas beztrosko sobie skakałam, pływałam i chlapałam. A co czasem można sobie pozwolić. Nagle usłyszałam jakiś szmer. Spojrzałam w stronę, z której dochodził. Ujrzałam tam ciemną wilczycą, z zielonymi ślepiami utkwionymi we mnie. Stałam tak przez chwilę zastygła i zastanawiałam się kim ona jest. Wadera z watahy, czy ktoś obcy? Nie znałam jeszcze wszystkich wilków, więc nie mogłam tego stwierdzić. Jedyne co przyszło mi wtedy do głowy to radosne machanie ogonem! Zaczęłam machać i uśmiechać się do niej. Wilczyca machnęła uchem i odwróciła głowę w drugą stronę. ,,To chyba swoja’’ pomyślałam i ruszyłam w jej stronę skacząc przez wodę. Wadera siedziała na płaskim kamieniu wystającym ponad wodę. Mógł się na nim zmieścić tylko jeden wilk, więc ja stanęłam obok niego. Musiałam wspiąć się na tylne łapy, aby na nią spojrzeć, przez krawędź kamienia.
- Cześć – przywitałam się radośnie.
Wilczyca spojrzała na mnie poważnym wzrokiem, ale nic nie powiedziała.
- Jestem Chapter Additen – kontynuowałam – Jak Ci na imię?
- Agila – powiedziała leniwie – Nowicjusz?
- Tak – odrzekłam i uśmiechnęłam się promiennie.
- Ile masz lat? – spytała zanim zdążyłam coś powiedzieć.
- Mam dwa lata. Nie myślałam, że spotkam tutaj kogoś o tak wczesnej porze.
- Przychodzę tutaj codziennie jak wszystkie wilki jeszcze śpią. Jest tutaj cicho i spokojnie, niestety nie dzisiaj – spojrzała na mnie, a na jej pysku pojawił się cień uśmiechu.
- Przepraszam powiedziałam. Może masz ochotę ze mną popływać?
Wilczycę najwidoczniej rozbawiło to co powiedziałam.
- Śmieszna jesteś dzieciaku – uśmiechnęła się.
Wyszczerzyłam zęby w uśmiechu. Agila podniosła się, rozciągnęła i ruszyła w stronę lasu. Potruchtałam za nią cichutko. Bardzo zaciekawiła mnie ta wilczyca. Utrzymywałam się jakieś pięć metrów za nią. Zauważyłam, ze co jakiś czas zerka na mnie okiem. W końcu się zatrzymała, ja również. Spojrzała w niebo, a potem na mnie. Patrzyła tak przez chwilę i powiedziała.

<Co powiedziałaś Agilo?>

Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - Cienisty Koszmar

Cieniste koszmary? Co to za kurewstwo? Po pomoc udałem się do alfy. Raimo wyjaśnił gdzie żyją, jak wyglądają i że potrafią być zarówno materialne jak i nie. Bez namysłu udałem się w góry. Po drodze pomysł sam przyszedł mi do głowy. Hippomane mancinella - drzewo tak silnie trujące, że samo otarcie się o korę powoduje silne bóle brzucha i zmiany skórne. Wyciąg z jego nasion miałem w buteleczce w norze. Po drodze wstąpiłem więc po swoją broń. Miałem nadzieję, że moja moc zapobiegająca zmianom psychicznym nie nie zawiedzie i cieniste koszmary nie zmącą mi trzeźwości umysłu. Nigdy wcześniej nie słyszałem o nikim, kto miałby z nimi styczność...
Gdy dotarłem do stóp gór, natarłem się trucizną, a także wypiłem jej nieznaczne ilości. Jej efekt powinien działać przez kilka dni, więc nie martwiłem się tym, czy zdążę wszystko należycie załatwić.
Nagle zrobiło się ponuro, jakby całe szczęście zniknęło ze świata. Otuliła mnie gęsta, szara mgła. Nigdy nie widziałem czegoś podobnego. Śmierdziało trupem i stęchliznom. Słyszałem też dziwne krzyki i jęki. To była istna kraina bólu i cierpień. Nawet śmierć nie miała tutaj wstępu, bo była by najlepszym, co można u spotkać. Zadarłem łeb do góry i zobaczyłem dwa smoki. A właściwie coś co bardziej przypominało jego rozkładające się ciało, jednak dalej poruszające się jak żywe. Zawyłem jak wtedy przy polowaniu na mantykorę, jednak to nie zwróciło ich uwagi. Wydawały się być w innej rzeczywistości. Głuche na cudze krzyki. Zniżyły się dopiero po niemal godzinie. Ich ciała bezgłośnie dotknęły ziemi. Wydawały się nic nie ważyć, pomimo swych rozmiarów. Podbiegłem do nich. Nawet nie drgnęły. Siedziały naprzeciwko siebie i patrzyły sobie w oczy. Chciałem ich dotknąć, ale okazały się być nienamacalną substancją. Czarną ektoplazmą. Wszedłem w środek zjawy. W tym najgorszym momencie materializował się. Poczułem silny ból. Jakby coś miało mnie lada moment rozsadzić od środka. Usłyszałem też przeraźliwy wrzask. To brzmiało jakby ziemia się otworzyła i samo piekło zaczęło płakać. Cienisty koszmar oparzył się mną. Właściwie wyciągiem z drzewa. Odetchnąłem z ulgą. Ból ustąpił, krzyk umilkł, ciemność zniknęła, zabłysło słońce, zapachniało wiosną.

Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - Mantykora

Słyszałem o nich od szamana udzielającego mi nauk. To lwy ze smoczymi skrzydłami, ludzką głową i ogonem skorpiona z silnym jadem. Przez chwilę zastanowiłem się czy może jednak się nie wycofać... Potężne bydle przeciw wilkowi, który nie odziedziczył zbyt wielkiej siły... Ach, co mi tam! Pokonałem mongrela jednym oddechem, to i mantykorze dam radę.
Udałem się więc na mokradła. Przewiązałem między drzewami dziwną linkę. Srebrną i cienką jak włos. Znalazłem ją w lesie, nieopodal rzeczki. Gdyby mantykora rozpędziła się do sporej prędkości, usłyszałbym jedynie świst i zobaczył jak łeb odpada od tułowia.
Diaboliczny uśmiech na pysku towarzyszył mi przez cały okres przygotowań. Mniej więcej na wysokości szyi, między dwoma drzewami przewiązałem niemal niewidoczną śmierć. Mantykory podobno roiły się w tych okolicach, ale musiałem jakiejś poszukać, by sprowadzić ją na właściwy tor i rozwinąć prędkość. Już po niespełna dziesięciu minutach znalazłem ją. Dziwaczny stwór zjadał w oddali coś na kształt sarny. Zawyłem. Od razu podniosła łeb i zwróciła go w moją stronę. Podbiegłem, lecz już po chwili musiałem uciekać. Rozpędziła się szybciej niż przypuszczałem. Była ode mnie o krok. Świst i huk. Głowa nie zcięła się do końca. Zatrzymało się na kręgosłupie, niemniej jednak tętnica uległa przerwaniu. Wyraźnie zobaczyłem jak wysokie było ciśnienie panujące wewnątrz ciała umierającego stworzenia. Krew pryskała niemalże na trzy metry. Podszedłem i nastawiłem pysk, aby jej skosztować.