Skaza do Verony

- Nie boisz się? - zagadnąłem przerywając ciszę. Wadera po raz pierwszy w trakcie marszu spojrzała na mnie.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - spytała odważnie. A może tylko udawała...

- No... załóżmy, że zmieniłbym się teraz w smoka i sprawił, że spłonęłabyś żywym ogniem. Nie znasz mnie, a jednak idziesz posłusznie do mojej nory. 

Verona zaśmiała się głośno i jak najbardziej szczerze.

- Nie boje się ciebie. Nie mam powodów. - oznajmiła, gdy już się uspokoiła do tego stopnia, by móc cokolwiek powiedzieć - Czy mam? - dodała, gdy stwierdziła, że jednak nie skomentuję. Uśmiechnąłem się złowieszczo.

- Może chcesz się przekonać, hę? - rzuciłem złowieszczo. Wadera ponownie się uśmiechnęła.

- Chcę jeszcze trochę pożyć. 

- Trochę. - wyeksponowałem wyraz z jej zdania. - Dobrze. - przeciągnąłem "luzacko".

Wkraczaliśmy na tereny Mglistej Kniei. Robiło się coraz bardziej wilgotno i coraz chłodniej.

<Verciu? ^^, >