Skaza de Noir - Wielkie Polowanie - hydra

Coraz częściej przydawały mi się lekcje odbyte w szczenięcych latach z szamanem. Tym razem musiałem odświeżyć pamięć nawiązując do hydry. Mitycznego smoka z trzema łbami, przy czym po odcięciu jednego na jego miejsce wyrastają dwa nowe. Sposobów na jego unicestwienie jest więc niewiele... Trudno będzie zadać tak ciężkie obrażania by zdechł, z powodu jego rozmiarów. Utopienie, bądź uduszenie raczej też nie wchodzą w rachubę. Pozostają więc dwa wyjścia. Albo trucizna, albo tradycyjne przygniecenie głazem. Z kolei gdzie znajdę tak wielki kamień. A konkretniej to kto mi go podniesie? Chyba zostanę przy otruciu. Do dyspozycji wytypowałem jad skorpiona, wyciąg z hippomane mancinelli i bakterie beztlenowe. Hodowałem je właśnie na taką okazję. Postanowiłem połączyć wszystko ze sobą dla lepszego efektu. Do tak potężnej bestii potrzebowałem na prawdę ogromnych ilości składników. Gdy wszystko wymieszałem, natarłem tym mięso. Dzięki Wielkiemu Polowaniu miałem jego spore zapasy. Opróżniwszy swoją całą spiżarnię, udałem się w góry. Wyglądałem teraz jak osioł juczny. Cały obładowany mięsem dzielnie i dumnie kroczyłem lasem. Dotarłszy na miejsce zrzuciłem balast i jąłem rozglądać się za potencjalną ofiarą. Przeistoczyłem się w sokoła i wzbiłem się w przestworza. Trzymałem w szponach kawałek przynęty, w razie spotkania z którąś z głów. Przeczesawszy znaczną część wzniesień i dolin znalazłem ją. Wrzasnąłem dwa czy trzy razy, by zwrócić jej uwagę. Jeden z łbów skierował się w moją stronę i rykną donośnie. Wykorzystałem to. Podleciałem bliżej i "zbombardowałem" go kawałkiem trucizny. Nie omieszkał się go połknąć. Szybko nadleciałem z kolejną porcją i powtórzyłem czynność. Odbiła  się od oka, ale to już wystarczyło. Wyciąg z drzewa i bakterie beztlenowe szybko przedostaną się do mózgu. Trzeci łeb obrzuciłem trzema pozostałymi kawałkami. Pozbierał je i zjadł z lubością. Dopiero gdy otrułem ostatni łeb cały stwór zaczął się dusić. Uroczy widok. Wywijanie się tułowia i jednego łba. Dwa pozostałe wisiały bezwładnie. Obijały się o skały i przy okazji obdzierały ze skóry. Gdy hydra padła martwa, odciąłem ostatni łeb jako trofeum i pamiątkę zarazem.