Od Jell do Devila

Wilczyca jak zwykle spacerowała po terenach watahy. Dawno nie wychodziła z jaskini więc słońce na początku raziło jej piękne oczęta. Po kilkunastu minutach wzrok oswoił się z światłem dziennym. Weszła w głąb lasu. Zauważyła cień jakiejś postaci. Po dłuższej chwili zoorientowała się że to Devil - poznany wcześniej wilk.

- Ooo cóż widze. Ktoś kto morduje. - prychneła na basiora

Basior nie odpowiadał. Był pogrążony w myślach.

- Halo. Nie chcesz mnie zabić ? - wadera chciała wciąż zdenerwować basiora

Basior nadal nic nie odpowiadał. Wadera wyskoczyła mu przed droge.

- O żesz ! Co ty robisz ?! - basior wybudził się z myślenia.

(Devil ? Ja nie wiem czy odpisałam na tamto opowiadanie czy nie ;-;)

Od Devil' a do Myst

Basior wędrował po watasze. Od tygodni do nikogo się nie odzywał. Kto by go zrozumiał? Lubił samotność. Kogo chciał oszukać? Kochał samotność. Nie znosił towarzystwa innych wilków. Ale już mu się to znudziło. Wybrał się do Lasu Gaudi. W końcu trzeba się do kogoś odezwać. Wilk sprawiał wrażenie podstępnego i złośliwego. W głębi duszy jednak cierpiał będąc samotnym. Potrafił być miły, czy rozmowny. Jednak się załamał. Uważał się za niepotrzebnego. Gdy chciał podejść i zagadać stworzenia od niego uciekały.
Pogrążony w rozmyślaniach nie zauważył, gdy ktoś do niego mówił. Wadera. Ciemna wadera z czerwonymi znaczeniami.
- Jestem Myst, a ty? - wilczyca zakończyła swój monolog.
A więc Myst. Tak zwała się owa osóbka.
- Devil. - szepnął.
Jego głos był zachrypnięty, jakby nieużywany. Tak zresztą było. Basior, który był na skraju załamania nerwowegosam się go przestaszył. Myst, chyba też.
- Dawno z nikim nie rozmawiałem, dlatego mam taki głos. - wyjaśnił.

<Myst???:P>

Ann do Camille

Wadera która nas tu doprowadziła, zniknęła w zaroślach. Gdy już Dante chciał się pytać alfy (wiadomo o co). On szybko powiedział:
- Tak, tak oboje możecie dołączyć, nawet jeśli macie jakieś mroczne cechy. - i odszedł. Ok. Dante zaciekawiła plaża i od razu ruszył w jej kierunku. Zostałam sama, świetnie. Wadera mówiła że ta biała wilczyca może mnie oprowadzi. Jak ona miała na imię, hm? Camille! Nieśmiało i powoli ruszyłam w stronę wadery. Gdy byłam obok cicho powiedziałam:
- Przepraszam, Camille? Jestem Ann pewna wadera powiedziała mi że mogłabyś mi pomóc.
- A w czym? - spytała już z uśmiechem.
- Już wyjaśniam. No bo jestem nowa i tak średnio się orientuje co i jak. Nawet nie wiem gdzie mam spać i gdzie mogę przebywać. Dlatego też poszukuje osoby która by mi pomogła.Jeśli nie masz czasu i ochoty to już nie zawracam Ci głowy. - skuliłam się delikatnie.

< Camille? Pomęczysz się troszkę z tym wypłochem? >

Dante do Moonlight

Dopiero co dołączyłem do watahy. Ann zwiedzała watahę po swojemu, a ja po swojemu, więc szybko się rozdzieliśmy. Byłem na plaży, przyjemny ciepły wiatr otulał mnie. Nagle znikąd pojawiła się mgła. Ale ani trochę mi to nie przeszkadzało, było przyjemnie. Nagle zobaczyłem wilka w oddali. Mgła dziwnym trafem zaczęła opadać. Zobaczyłem skuloną wilczyce. Była bardzo spięta. Zacząłem iść w jej kierunku. Ona zrobiła na początku kilka kroków do tyłu, lecz po chwili stanęła i ruszyła w moim kierunku. Była urocza, na początku zdawała się wystraszona ale po chwili się uśmiechnęła.
- Cześć, nigdy Cie nie widziałam. Jesteś nowy? - spytała. Jej głos przeszył mnie. Cudowny.
- Tak, jestem Dante.
- Moonlight. - odpowiedziała krótko i znów się uśmiechnęła.
- Co taka przyjazna wilczyca robi sama w tak piękną pogodę, hm?- spytałem.
- Spaceruje.
- Czy mógłbym w takim razie dotrzymać Ci towarzystwa, mogłabyś pokazać kilka ciekawych miejsc "temu nowemu" ? - uśmiechnąłem się.

< Moonlight? >

Od Arkony do Night'a

Wadera zdziwiona patrzyła na basiora jak na chorego psychicznie. Wyszła spod jego skrzydła i otrzepała się lekko. Wpierw poprosiła o dokładniejsze wytłumaczenie sytuacji, po takowym tłumaczeniu wilczyca zgodziła się. Jednakże nie wiedziała, czy postąpiła dobrze. W grę wchodziła mała waderka, dlategóż Arkona ostatecznie zrozumiała, iż to dobra decyzja.
- Jak dokładnie mam ci pomóc ? - zapytała samica.
- Potrzebuję najpierw dowiedzieć się co znaczy to piętno. - Night pokazał łapę albinosce.
Ta w trymiga ruszyła do swojej biblioteczki w głębi jaskini. Tam na półkach ułożone były księgi i zwoje, prędko jęła szperać w nich z nadzieją, że odnajdzie takowe piętno jak na łapie samca.

< Night ? Tag bardzo zero weny ;-; >

Night do Arkony

-Night! Night! Gdzie jesteś?! Night ratuj! – Krzyczał do mnie tajemniczy głos jakiejś wadery.
-Gdzie jesteś?! Aaaaaaaaaauuuuuuuuu… - Wycie było przerażające nie wiedziałem co mam robić. Było ciemno nic nie widziałem , aż nagle czarność się rozstąpiła i ukazała mi się mała wadera.
- Jestem u dwunożnych. Proszę chodź szybko boję się! – Mała wadera zaczęła płakać przytuliłem ją.
- Obiecujesz że mnie znajdziesz? – Zapytała się mnie mała istotka.
- Obiecuję. Kim jesteś? – Po chwili oczy małej istotki zaświeciły się na złoto i na mojej łapie odcisnęło się piętno w kształcie księżyca. Obudziłem się w jaskini Arkony wadera robiła porządek na pułkach. Rany pod żebrami zniknęły zjadłem sarnę , którą uszykowała mi Arkona.
- Już się obudziłeś? To dobrze muszę obejrzeć twoje rany. – Wadera podeszła do mnie i odwinęła bandaże.
- Co czyżby moje ziółka ci tak szybko pomogły? - Zaskoczona Arkona uśmiechnęła się i usiadła koło mnie. Usiadłem i rozłożyłem skrzydła i zakryłem nimi Arkonę. Wadera zaczerwieniła się , zbliżyłem do niej pysk i … zadałem pytanie.
- Jesteś piękna. Każdego dnia robię wszystko aby cie zobaczyć. Ale musisz mi pomóc. Czy odszukasz ze mną małej waderki? – Wilczyca spojrzała na mnie jak na dekla i odpowiedziała mi że …

(Arkono spoko na fb pisałaś a ja grzecznie poczekałam ) ?

Od Moonlight

Od pewnego czasu nic nie robię..Chodzę tylko po terenach i gdy kogoś widzę uciekam..Co dziwne bo ja uwielbiam przebywać z wilkami.I na dodatek jakaś wilczyca w jaskini której mieszkam wygląda jak ja...Gdy chodziłam po plaży zaczęła pojawiać się gęsta mgła..Zobaczyłam kogoś w oddali..W sumie to nie wiem kto to był..Ale powoli zaczął się zbliżać..Gdy był już blisko mnie mgła zaczęła opadać..To był jakiś basior.

(Basiorze?)

Skaza de Noir do Chapter Additien

- Rosołek z kaczusi, skarbuś. Napijesz się, prawda? - odpowiedziałem, wyławiając chochlą z kociołka wypatroszoną kaczkę.
- Chętnie.
- W takim razie do stołu.- wydałem polecenie i po chwili postawiłem trzy talerze. Na dwa z nich nalałem wywar z ptasich zwłok, zaś na pozostałym położyłem ptaka, aby przestygł.
- Smacznego, melady. Ostrożnie, bo jeszcze gorące.
Chap skinęła głową i jeszcze raz powąchała zawartość talerz. Właściwie to zaciągnęła się nim z takim zapałem, jakby miało to co najmniej wydłużyć jej życie. Zacząłem powoli i ostrożnie pić. Brakowało trochę soli, ale był zjadliwy.
- Dolać? - spytałem, gdy talerz gościa był niemalże pusty.
- Ugh, za chwilę. Na ten moment pękam. - westchnęła z uśmiechem i położyła się na grzbiecie.
Uśmiechnąłem się pod nosem i skinąłem głową jakby do siebie, bo Chap z rozmarzoną miną zamknęła oczy. Po kilkunastu minutach zaproponowałem mięso. Wilczyca otworzyła ślepia, wstała i podeszła do stołu. Zaciągnęła się zapachem tak jak wówczas, gdy polałem wywar.
- Z chęcią. - rzuciła głośno, jednak po chwili posmutniała, a właściwie spoważniała. Pewnie zastanawiała się gdzie jest ukryty haczyk. Skąd ta moja diametralna przemiana.

<Chap?>

Skaza do Verony

- Nie boisz się? - zagadnąłem przerywając ciszę. Wadera po raz pierwszy w trakcie marszu spojrzała na mnie.

- Co chcesz przez to powiedzieć? - spytała odważnie. A może tylko udawała...

- No... załóżmy, że zmieniłbym się teraz w smoka i sprawił, że spłonęłabyś żywym ogniem. Nie znasz mnie, a jednak idziesz posłusznie do mojej nory. 

Verona zaśmiała się głośno i jak najbardziej szczerze.

- Nie boje się ciebie. Nie mam powodów. - oznajmiła, gdy już się uspokoiła do tego stopnia, by móc cokolwiek powiedzieć - Czy mam? - dodała, gdy stwierdziła, że jednak nie skomentuję. Uśmiechnąłem się złowieszczo.

- Może chcesz się przekonać, hę? - rzuciłem złowieszczo. Wadera ponownie się uśmiechnęła.

- Chcę jeszcze trochę pożyć. 

- Trochę. - wyeksponowałem wyraz z jej zdania. - Dobrze. - przeciągnąłem "luzacko".

Wkraczaliśmy na tereny Mglistej Kniei. Robiło się coraz bardziej wilgotno i coraz chłodniej.

<Verciu? ^^, >

Tianko do Dantego i Ann

Już miałam zamiar skoczyć na zwierzynę, gdy coś zwaliło mi się na głowę.
- Przepraszam, polowałem na jelenia. Wszystko w porządku, nic Ci się nie stało? - usłyszałam głos jakiegoś wilka i wstałam chwiejąc się nieco na łapach.
- Nie - westchnęłam. Choć miałam do niego żal za to, że uciekł mi obiad, nie miałam dziś ochoty na żadne konwersacje.
Nic więcej nie mówiąc, ruszyłam przed siebie.
- Należysz do jakiejś watahy? - wilki, które spotkałam, nie dawały za wygraną.
- Tak - odrzekłam krótko.
- Zaprowadzisz nas do alfy?
- Ok, chodźcie za mną. - westchnęłam, nie zatrzymując się. Nie miałam dziś siły na żadne wymuszone uprzejmości, niech myślą sobie o mnie co chcą. Ale jednak nie zostawię ich tu samych.
Podeszliśmy do sporej grupki wilków. Rozpoznałam w niej Skazę, Camille i Raimo. Resztę kojarzyłam jedynie z widzenia.
- Jest tam. - Wskazałam łapą na szczupłego basiora. - Na pewno Was przyjmie, nie musicie nawet pytać - przymusiłam się do delikatnego uśmiechu. - Przepraszam, ale ja muszę już iść. Mam kilka ważnych spraw do załatwienia. Myślę, że Camille lub Skaza chętnie was oprowadzą. Do zobaczenia! - zanim mi odpowiedzieli zniknęłam w zaroślach.

<Dante? Ann? Przepraszam, za tyle czekania :/ Lepiej nie pisać ze mną do końca wakacji >.<>

Od Arkony do Night'a

Wadera prędko uporała się z kłusownikami. Zadano kilka psów musnęło jej ciało zębami, jednak to nic jej nie zrobiło. W kilku miejscach miała od tego tylko drobne zadrapania, nawet nie zwracała na nie uwagi. Natomiast dosyć szybko potruchtała do Night’a, który poważnie krwawił i leżał w bezruchu. Wadera do basiora, który aktualnie jej pomógł, skinęła tylko ruchem głowy w podziękowaniu, po czym spytała, czy mógłby jej pomóc z zaniesieniem samca do jej jaskini. Podróż nie trwała długo, bo grota wilczycy była nieopodal. Tam usadowiła Night’a na jednym z kilku posłań, a następnie biorąc różne ziółka ze skalnych półeczek, podeszła do samca i z początku wyjęła kule z jego ciała, a potem starała się zatrzymać krwawienie. Po paru minutach udało jej się. Cała jej śnieżnobiała sierść w kilka chwil stała się szkarłatną sierścią. Arkona przemyła i odkaziła rany basiora, po czym okryła go skórą dzika, służącą za koc. Albinoska położyła się na posłaniu obok. Bacznie obserwowała wilka, na kilka minut niestety zdążyła usnąć, gdyż szum drzew, śpiew ptaków były takie kojące. Arkona po drzemce uniósłszy się podeszła do sporego głazu w jaskini i wyjęła zza niego cherlawą sarnę, po czym podstawiła ją pod Night’a, w razie gdyby zgłodniał. Sama zaczęła cicho porządkować w swojej jaskini, poukładała fiolki z mazidłami i ziółkami, te, które zdjęła, by pomóc samcowi. Wtem usłyszała cichy jęk, zwróciła wzrok na „ pacjenta” i spostrzegła, że ten się przebudza.
- Leż, pożyw się i odpoczywaj. – powiedziała jakby tonem rozkazu.

< Night ? Wybacz, że tak długo, ale jak wiesz byłam u babci tydzień, i jednak nie dało rady złapać wifi na lapku, a na komórce nienawidzę pisać opowiadań. ;___; >

Raven do Raimo

Żyjąc w wiecznej ciemności wszystkiego się bałam, prócz głosem Hioshiru, a teraz straciłam tą jedyną mi lubianą rzecz. Przez bardzo długi czas nic nie jadłam. Czułam jakbym umarłam. Szczególnie przez nieznośnie słońce, kiedyś je lubiłam, ale po przemianie zupełnie zmieniłam do niego nastawienie. Męczyło mnie ciepło, o wiele bardziej wole noc. Chciałam jakoś uwolnić się od żaru, więc szeroko stawiając łapy szukałam wody, lub przynajmniej cienia. Szłam jak ostatnia pokraka przez długi czas, ale nie poddawałam się. Nagle coś usłyszałam. Wilki. Inne wilki. Dużo wilków. Wataha! Ale daleko. Zaczęłam biec w stronę głosów. Biegłam i gdy byłam już blisko... Trach! Trafiłam do wody. Szybko wypłynęłam. Było to chyba jakieś malutkie jeziorko. Nie wiem. Przynajmniej nie było mi już tak gorąco. Po wyjściu otrzepałam się i zdążyłam zrobić krok, a tuż przed sobą poczułam oddech. Wpadłam na jakiegoś wyższego ode mnie wilka. Zamknęłam szybko oczy. Po chwili usłyszałam głos:
- Dlaczego tak mrużysz oczy?
- Bo... Mnie bolą. - cichutko coś wymyśliłam i cudem wydusiłam. Nie chciałam żeby ich zobaczył, od razu widać że jestem ślepa. A i tak na 100% wie że miałam do czynienia z demonem no cóż przynajmniej się nie boi.
- Na pewno. - powiedział sarkastycznie.- No już co tam ukrywasz.
Powoli otworzyłam oczy. Ale na nim to nie zrobiło wrażenia.
- Rozumiem. Samotniczka z przeżyciami. Odtrącana przez innych przez spotkanie z demonem. Ślepa. Szukasz watahy. - stwierdził.
- Inteligentny jesteś. - cicho mówiłam. Może wtedy się uśmiechnął, nie widziałam.
- Szukam i czuje że jestem na terenie jednej. Chciałabym znaleźć kogoś kto mógłby mi pomóc. - mówiłam. Na koniec cicho wydusiłam.
- Czy ty mi pomożesz?

< Raimo? >

Od Verony do Skazy de Noir

- Serio? - spytałam bez sensu zatrzymując go.
Pokiwał głową nie patrząc mi w oczy.
- Hmm... No dobra, wierzę ci. - oznajmiłam.
Oczywiście nie do końca. Basior momentalnie zmienił nastrój.
- To co, idziemy do mnie? - zaproponował.
Znamy się od 15 minut, a on już zaprasza mnie do siebie? Podejrzane. Ale cóż, zaryzykować można. W końcu i tak nie miałam nic do roboty.
- No dobra... - westchnęłam po raz tysięczny.
- Ekstra. Proszę tędy. - poprowadził mnie.
Przez jakiś czas szlismy w milczeniu. Cisza jednak została przerwana przez mojego towarzysza:

<Skazio? Zabić cie za wcześniejsze opowiadanie - 5 h dziennie myślałam o CD:/>

Od Chapter Additen do Verony

Wskoczyłam na głaz tuż za Veroną. Nagle coś mnie złapało za łapę i pociągnęło w dół. Chciałam zawołać wilczycę, ale coś trzymało mój pysk. Wyrywałam się ze wszystkich sił. To coś jednak mocno trzymało.
- Uspokój się – usłyszałam głos w moim uchu.
Zaczęłam jeszcze bardziej się wyrywać. Co to ma być? Czułam jak coś powoli ściska mi ciało. Traciłam oddech. W końcu opadłam z sił. Słyszałam jak woła mnie Verona. Padłam na ziemię.
- Silna jesteś – ten sam głos co przedtem – I na co było Ci te wyrywanie.
- Skaza! – rozpoznałam go i zerwałam się na cztery łapy – Co ty wyrabiasz? Chciałeś mnie udusić?!
- Ciii… Chyba nie chcesz żeby ktoś nas usłyszał…
- CO?!
- Przypomnij sobie gdzie jesteśmy.
Rozejrzałam się. Racja, trzeba było zachować spokój. W każdej chwili mógł na naszej drodze pojawić się mongrel.
- Co z Veroną? – spytałam
- Zostań tutaj – powiedział basior i zniknął
Usiadłam. Wokół mnie roztaczała się dziwna mgła i mrok. Panowała absolutna cisza… Wysłuchiwałam czy Skaza nie wraca. Nagle usłyszałam jak Verona krzycz.
- CO TY JEJ ZROBIŁEŚ?!
Cisza. W tej chwili pragnęłam, żeby Skaza się pospieszył. Siedzieć samemu w lesie pełnym wrogów, wcale nie jest przyjemne. Temperatura powietrza opadła. Wstałam i zaczęłam się rozglądać. Usłyszałam głuchy warkot… Naprężyłam się gotowa do ataku tudzież ucieczki. Nagle zza krzaków wypadł Skaza wraz z Veroną. Podbiegłam do nich.
- Nigdy więcej tego nie rób! – powiedziałam do basiora
Wilk uśmiechnął się chytrze.

<Ver?>

Od Chapter Additen do Skazy de Noir

Niechętnie wzięłam od wilka kubek z naparem. Napój dziwnie pachniał i wyglądał… nie mówiąc o konsystencji. Spojrzałam na Skazę. Wilk zachęcił mnie skinieniem. Zawartość nadal mnie nie przekonywała.
- Dalej Chapsiu, tylko parę łyczków, zaraz poczujesz się jak nowo narodzona.
Zerknęłam kątem oka na basiora. Wzięłam malutkiego łyczka. Na początku było strasznie gorzkie, ale powoli zaczęło robić się coraz słodsze, a po moim ciele przeszło miłe ciepełko.
- Jeszcze raz – spytałam – powiedz mi jak to się nazywa?
- Gynostemma, ziele życia – wilk uśmiechnął się – I co smakuje?
- Względnie – odparłam biorąc następny łyk – Wielkie dzięki.
- Ależ no problem, dla Ciebie wszystko.
Udawałam, że nie zwracam uwagi na drugą część tego zdania. Powoli dopijałam swój napar. Basior podszedł do wielkiego kotła w rogu jaskini i raz za razem wrzucał tam coś, następnie mieszał. Do moich nozdrzy doszedł miły zapach. Odstawiłam kubeczek i powoli do niego podeszłam. W kotle wszystko wrzało. Stanęłam koło Skazy i patrzyłam co robi. Wilk był bardzo zamyślony, ciekawe o czym myślał.
- I jak? – spytał nagle
- Co jak? – byłam zdezorientowana
- Jak się czujesz? Już lepiej?
- Tak, tak już lepiej – odparłam – Co tam pichcisz?

<Skazo? Nie mogłeś się tak od początku zachowywać?>

Skaza do Hope

- Zimno ci jeszcze? - zagadnąłem, próbując opleść ją swym delfinim ogonem.
- Trochę mniej. - odparła dygocąc jeszcze.
- Trochę. - powtórzyłem przedrzeźniając ją. - Widzę, że się trzęsiesz. Przyjdziemy tu kiedy indziej, w cieplejszy dzień, bo dziś jeszcze się rozchorujesz.
Wróciłem do mej wilczej skóry i wypłynęliśmy na brzeg. Hope dalej się trzęsła.
- To nie był dobry pomysł. - mruknąłem. - Mieszkam spory kawałek drogi stąd, ale zapraszam na gorące ziółka.
Wadera popatrzyła na mnie z nieufnością, zmarszczyła lekko czoło w zamyśle, uśmiechnęła się, podniosła łeb do góry i oznajmiła:
- Ruszajmy.

<Hope? :p >

Dante i Ann do Tianko

Dalej wędrowaliśmy. Nikt nie potrafił nas zaakceptować. Smutno wędrowaliśmy po lesie. Czas na obiad.
- Jesteś głodna? - spytałem siostrę. Ona skromnie przytaknęła.
-Idę coś upolować. - uśmiechnąłem się się delikatnie. Ann nie miała zamiaru zostawać więc bez słowa ruszyła za mną. Zobaczyłem dorodnego jelenia, dawno takiej uczty nie mieliśmy, a więc nie mogłem odpuścić. Cichutko szykowałem się do skoku, i... Skok! Jednak nie wyszło to po mojej myśli, sam jeleń uciekł, a ja wylądowałem na jakiejś waderze. Ann szybko podbiegła do mnie. Wadera wstała jakby nigdy nic i tylko się otrzepała.
- Przepraszam, polowałem na jelenia. Wszystko w porządku, nic Ci się nie stało? - zaczęłam przepraszać.
- Nie. - odpowiedziała krótko, widać raczej nie była zainteresowana rozmowa. Wyglądała jakby myślami, była w zupełnie innym świecie. W końcu odwróciła się i zaczęła iść. Spojrzałem na miejsce, do którego idzie, było tam jeszcze kilka wilków. Szybko spytałem:
- Należysz do jakiejś watahy?
- Tak. - odpowiedziała krótko.
- Zaprowadzisz nas do alfy?
- Ok, chodźcie za mną. - powiedziała i dalej ruszyła.

<Tianko? >

Nowe wilki!

Przywitajmy nowe wilki: Samanthę, Sayonarę, Dante, Ann i Raven.

Od Hope Do Skazy

Basior zaczął zanurzać się w wodzie. Bałam się trochę, żeby się nie utopił, ja to zwykle ja. Patrzyłam się tak na Skazę przez chwilę, aż cały się nie zanurzył. Nagle wyskoczył z wody robiąc "śrubokręt". Otworzyłam pysk ze zdziwienia. Pokazał, żebym do niego przyszła. Podeszłam i zaczęłam się zanurzać głębiej i coraz głębiej.
-Zzziiimmmna tta woodda...- zaczęłam jąkać się z zimna.
-To nic, chodź.
Podeszłam bliżej. Woda obok basiora była cieplejsza.

<Skaziu? Czekam>

Od Hatsuyuki'ego do Dean

Szedłem w stronę polany, bo tam chciałem odpocząć od hałasów i wszystkich innych rzeczy, które mnie otaczają. Było to jedyne miejsce gdzie mogłem sobie odpocząć.
Nagle zatrzymałem się. Ktoś mnie uprzedził z wypoczynkiem. Na polance leżała jakaś wadera. Nie odpuściłem sobie. Szedłem dalej. Położyłem się z dala od wadery. Ta patrzyła na mnie kątem oka i udawała, że śpi. Jednak ja to zauważyłem. Przewróciłem oczyma i odwróciłem się do niej tyłem. Po chwili wadera wstała i podeszła do mnie.
- Dean. - rzekła krótko i usiadła na przeciwko mnie. Wzruszyłem ramionami i odwróciłem się od niej. Wadera westchnęła. Uśmiechnąłem się do siebie. Także usiadłem.
- Ja... Ja jestem Hatsuyuki. - rzekłem z uśmiechem, ale nadal byłem do niej odwrócony. Wadera położyła się.
- No i? - próbowała zrobić mi na złość. Popatrzyłem na nią ze zdziwieniem.
- A więc... Chyba źle zaczęliśmy. Ja jestem Hatsuyuki. A ty Dean nieprawdaż?
- Przecież niedawno powiedziałam jak mam na imię. - rzekła obojętnie.
- Aha... - poczułem się trochę głupio. No, ale cóż... Nie moja wina, że chciałem odpocząć, a ona mi przeszkodziła w odpoczynku.

Dean?