Raimo - Wielkie Polowanie - bażant

Raimo nigdy nie czerpał większej przyjemności z przebywania w towarzystwie. Jak każdego wieczoru, leżał samotnie nad rzeką Wathe wsłuchując się w szum płynącej wody i milknące powoli odgłosy natury.
Wtem uniósł uszy. Był prawie całkowicie pewien, że słyszał ten charakterystyczny odgłos. Czyżby w pobliżu kręcił się zbłąkany bażant? Miał taką nadzieję, ponieważ zgłodniał na samą myśl o smakowitym ptasim mięsie. Ostrożnie podniósł się z ziemi i ruszył na poszukiwanie źródła odgłosu.
Nie zajęło mu to długo. Samotna ofiara siedziała w bezruchu pod krzewem leszczyny, rozglądając się bacznie i przekrzywiając małą główkę. Ptak dostrzegł wilka kilka sekund później. Szybko zdał sobie sprawę z faktu, że został już zauważony, więc zaprzestał prób wtopienia się w otoczenie. Wyskoczył spod krzewu i rzucił się do ucieczki.
Raimo jednym susem znalazł się przed kolacją zagradzając jej drogę. Uśmiechnął się pod nosem. Kłapnął raz tylko zębami celując w szyję ofiary. Poczuł, jak po jego pysku spływa ciepła krew, coraz niżej i niżej. Zacisnął zęby. Głośne krzyki i protesty ptaka powoli umilkły, by w końcu nie pozostało już nic poza cichym szumem wody.

Od Raima do Night Killer'a

Raimo siedział właśnie nad strumieniem rozkoszując się chwilą spokoju, kiedy tajemniczy głos przerwał panującą ciszę.
- Witam. - odezwał się ktoś. Raimo podniósł wzrok.
- Witaj. - mruknął. Oto właśnie stanął przed nim wilk o fioletowo-czarnej sierści, z długim ogonem i jarzącymi się niczym lampki żółtymi oczami. Jego przednie łapy uwięzione były w srebrnych łańcuchach. Nawet alfa nie potrafił stwierdzić, jakie zamiary ma tajemniczy przybysz, ale zaczął przygotowywać się na najgorsze i rozważać wszelkie możliwości walki lub ucieczki. - Co cię tu sprowadza? - zadał pytanie oczekując szybkiej i sensownej odpowiedzi.
- Tylko przechodziłem. -rzucił nieznajomy. Raimo kiwnął głową,
- Rozumiem. Długo już podróżujesz? Widać po tobie od razu, że nie przynależysz na stałe do żadnej watahy.
- Wystarczająco długo. - mruknął nieznajomy obojętnym tonem.
- Do niczego nie zmuszam, ale jeżeli chcesz, to możesz zostać chwilę u nas. - zaproponował alfa odwracając głowę.

<< Night Killer? >>

Od Raima do Lily

Raimo przyjrzał się krytycznie waderze. Zdecydowanie nie wyglądała na szpiega ani członka wrogiej watahy.
- Cóż, a czy... - zaczęła Lily niepewnie. Raimo nadstawił ucha nie patrząc jej w oczy. - Może mogłabym zostać w tej watasze? - zapytała w końcu. Zmieszała się, bo nie była do końca pewna, jakiej odpowiedzi się spodziewać. Alfa jednak uśmiechnął się pod nosem.
- Nowe wilki zawsze są mile widziane. - odparł kiwając lekko głową.
- Dziękuję.
- Ależ proszę. - wilk odwrócił głowę, jakby chcąc dostrzec coś, co znajduje się za nim. Niczego tam jednak nie było. - Oprowadzić cię szybko po terenach, czy sobie poradzisz?

<< Lily? >>

Od Raima do Akiry

- Żyję w watasze. - odparł krótko. Zauważył jednak, że ta odpowiedź pewnie nie do końca usatysfakcjonowała Akirę, toteż dodał: - W mojej watasze.

- Masz na myśli, że jesteś w niej alfą? - basior podniósł uszy zaciekawiony.

- Owszem. - mruknął pod nosem. Zwrócił głowę w kierunku Akiry, jednak niepewny jego reakcji, nie patrzył mu prosto w oczy. Jego wzrok spoczął gdzieś na poziomie łap dawnego przyjaciela.

- Winszuję. - lekki uśmiech rozjaśnił jego oblicze. Raimo dostrzegł to kątem oka i sam również zmusił się do niewyraźnego uśmiechu.

- Trudno byłoby mi tego nie zaproponować. Może zatrzymasz się w tej watasze? - zapytał.

<Akira?>

Od Raima do Akiry

Raimo siedział nad Zatoczką Seanne mętnym wzrokiem wpatrując się w krystaliczne lustro wody i wsłuchując się w powoli milknące odgłosy natury. Było niedługo po zachodzie słońca. Szmaragdowy Las, za dnia pełen życia, powoli zaczął zatapiać się w nocnej monotonii i odsłaniać zupełnie nowy świat. Świat ciszy, świat spokoju, być może nudny, lecz na swój sposób piękny. Wieczór - tę porę Raimo lubił najbardziej. Nie było jeszcze wystarczająco ciemno, by potykać się o przypadkowe gałązki szczodrze porozrzucane po soczystej trawie, nie było też szczególnie ciepło. A ciepło od zawsze było wrogiem alfy. Wolał od niego zimno, bo cóż przyjemnego jest w końcu w słońcu palącym twoją skórę?
Zza zakrętu wydeptanej w leśnym poszyciu ścieżki dobiegł cichy dźwięk stawianych na ziemi kroków. Raimo uniósł uszy. Oczy nadal miał jednak zamknięte. Znacznie częściej zdawał się na zmysły takie jak słuch i węch, rzadko używał wzroku. Lekko skierował głowę w stronę źródła odgłosu.
Kroki naraz ucichły. Nieznajomy musiał się zatrzymać. Był jednak blisko. Raimo, poznając to po głośności odgłosów, szybko oszacował, że musi ich dzielić nie więcej niż siedem metrów.
- Następnym razem, proszę, powiadom mnie o swoim przybyciu. - odezwał się alfa. Oczy wciąż miał zamknięte, głos beznamiętny, bez żadnych uczuć.
- Raimo? - głos nieznajomego wyraźnie wskazywał na jego zdziwienie. Malowały się tam także nutka nadziei i podniecenia.  Raimo naraz otworzył oczy wstrzymując oddech. Znał ten głos. Znał go doskonale. - Raimo? To ty? - dodał wilk.
- Akira. No proszę. - zręcznie ukrył swoje emocje. Właściwie sam nie wiedział, co czuł. Zdziwienie. Radość. Nie... tylko trochę radości.
- Hej, coś się stało? - Akira spojrzał na alfę pytającym wzrokiem. - Nie wyglądasz, jakbyś był zadowolony ze spotkania. Raimo! Nie widzieliśmy się od wieków. Gdzieś ty się podziewał?
- Owszem, cieszę się, ale nie jestem już Raimem, którego znałeś. - wilk odwrócił głowę w kierunku zatoki. - Nie tyle pytań na raz, proszę. - Alfa pamiętał. Kiedyś byli przyjaciółmi. Dziś jednak nie potrafił pojąć... nie rozumiał, w jaki sposób potrafił tak bardzo kogoś lubić! Teraz liczył się tylko on - tylko Whispering Silence.

<< Akira? ;-; >>

Od Raima do Fallen Angel

Raimo lekko zmrużył oczy. Umiał nadzwyczaj dobrze odczytywać czyjeś zamiary. Wystarczy tylko spojrzeć w oczy tego kogoś, a już widać w nich określone emocje: strach, wrogość, gniew. W tym przypadku nie dostrzegł żadnej z tych rzeczy, toteż zdecydował się zmienić ton.
- Samotny wilk, powiadasz? Widać, że wędrujesz już od dawna. Mogę ci coś zaproponować. - alfa wbił wzrok w ziemię jednocześnie lekko unosząc uszy. Dobrze znał właściwości swoich oczu, więc nigdy niepotrzebnie nie gapił się na innego wilka. Tak, miał właściwie pewność, że spotkanie jego spojrzenia wywołuje u innych pewien rodzaj strachu, że całe ich ciało przeszywa niepokój a myśli zaczynają się plątać.
- Słucham. - rzucił krótko Fallen, niecierpliwie wyczekując propozycji Raima.
- Mógłbyś zostać na jakiś czas w naszej watasze. Nieustanne podróżowanie nuży, a tutaj masz szansę trochę odpocząć i zebrać siły na dalszą drogę. - machnął lekko ogonem. Mogłoby się wydawać, że to pewien rodzaj okazania radości, ale nie u Raima. Ten egzemplarz machał ogonem by kogoś popędzić, choć zazwyczaj nie przynosiło to żadnych efektów, bo odbiorcy gestu niekoniecznie byli pewni jak go zinterpretować.
- Cóż, przydałoby mi się to. - Fallen starał się okazać jak najmniej emocji, lecz widocznie biły z niego radość i podekscytowanie. Alfa uśmiechnął się pod nosem. Podniósł głowę i zwrócił ją w swoją prawą stronę.
- Ostatecznie, jeżeli ci się tu spodoba, możesz zostać na dłużej. - odparł nadal odwracając od niego wzrok. Ponownie machnął ogonem.

<< Fallen Angel? >>

Raimo

Prawda zawsze jest w oczach. I często w głosie, ale trzeba słuchać uważnie.

● Raimo ● Samiec Alfa ● Basior ● 6 lat ●

● Charakter ●

Raimo jest przede wszystkim bardzo tajemniczym i skrytym wilkiem, który wyjątkowo ceni sobie ciszę oraz swoją przestrzeń osobistą. Z zewnątrz wyglądający na obojętnego lub okrutnego, wewnątrz zaś skory do pomocy osobnik, który to wiele już przeszedł w życiu. Zależnie od sytuacji potrafi być miły lub wręcz przeciwnie, ale jeżeli chodzi o inne wilki, to zawsze stara się wyegzekwować sprawiedliwość. Ale jeżeli już zasady zostały nagięte, to potrafi być wyjątkowo okrutny i bezlitosny. Nie daje nikomu sobą manipulować, wręcz nienawidzi, kiedy ktoś nim kieruje - lubi być tym najwyższym i jedynym władcą, lubi, kiedy wilki są mu posłuszne. Raimo to mistrz w ukrywaniu swoich prawdziwych uczuć, ponadto potrafi być nadzwyczaj cierpliwy i cichy w towarzystwie innych. Zawsze stara się zachowywać spokojnie. Nieco ciężko zdobyć jego zaufanie, sympatię, ale jeżeli już się to uda, to Raimo nigdy nie zlekceważy problemu, zawsze dostrzeże, kiedy coś cię dręczy i zrobi wszystko dla twojego dobra. Nie spocznie, dopóki nie poczujesz się lepiej, będzie drążył temat, dopóki wszystkiego nie wyjawisz. A jednocześnie sam nie przyjmuje pomocy od nikogo. Lekceważy każdy swój problem, twierdzi, że to "nic takiego", pomaga każdemu wokół, a pogrąża samego siebie. Nikogo nie dopuszcza do swojego problemu.

Otóż jeszcze głębiej, pod cienką warstwą obojętności i nieco mniej cienką - dobroci, Raimo to popaprany szaleniec, nie znający umiaru, beznadziejnie samotny. Przez tyle lat był sam i nie miał się na kogo zdać, że wytworzył wokół swojego umysłu nieprzebity mur, przez który nikomu nie pozwala do siebie dotrzeć. Lata samotności umocniły go w błędnym przekonaniu, że nikomu na nim nie zależy, nikomu nie jest do niczego potrzebny, że nie ma żadnych przyjaciół ani sprzymierzeńców. Z "braku znajomych" przywołał sobie demona, który miał ich zastąpić. Szybko nauczył się trzymać go w ryzach, właściwie nigdy nie dopuścił do tego, by Whispering Silence nim owładnął, bo zawsze trzymał się na baczności, a i po wielu nieudanych próbach sam demon też już z tego zrezygnował. Ale jeżeli nie mógł otwarcie dokonać zmian w jego wyglądzie i umyśle, to zrobił to ledwo zauważalnie - tak, że nawet sam Raimo tego nie dostrzegł. Zaczął bowiem kształtować jego przekonania w ten sposób, by wilk całkowicie odrzucił uczucia innych i uznał Silence'a za jedynego i najbliższego przyjaciela.

Udało mu się. Teraz Raimo faktycznie tak twierdzi. Demon to jego przyjaciel. Whispering Silence istnieje dla niego po to, by miał tego "wiernego towarzysza, przyjaciela, dzięki któremu nie będzie dłużej samotny." Dlatego często odrzuca innych i nikt nie jest w stanie zastąpić mu demona. Ale on mimo wszystko czuje niedosyt. Czuje, że nadal dokucza mu samotność, co często prowadzi do tego, że się okalecza by móc się na czymś wyżyć. W nocy jego jaskinia często umazana jest jego własną krwią. Tak, to... skomplikowane.

● Moce ●

* Można powiedzieć, że związane z nekromancją - potrafi przywoływać duchy zmarłych i demony, rozmawiać z nimi, wypędzać je a nawet stwarzać.

* Iluzja - potrafi stworzyć kilka swoich niematerialnych kopii, które pomagają mu w walce. Są jednak tylko nierzeczywistą imaginacją - nie mają żadnego wpływu na otoczenie ani nie mogą nikogo zranić, są jak duchy. Ich głównym zadaniem jest po prostu dezorientowanie przeciwnika.

* Regeneracja ran - może zregenerować swoje rany. Robi to jednak tylko w prawdziwej potrzebie - raz, że zabiera to bardzo dużo energii, a dwa - zwykle twierdzi, że nic takiego się nie stało.

● Cechy charakterystyczne ●

Krwistoczerwone oczy o cienkich, kocich źrenicach - mają ciekawą właściwość. Zwykle bowiem nikt nie potrafi długo wpatrywać się w jego oczy bez odczuwania strachu, niepewności i zmieszania... Mówią, że może udałoby się to komuś, komu naprawdę zależy na Raimie.

Ciemna, popielata, szorstka i krótka sierść. Na szyi jarzący się w ciemności czerwonym kolorem naszyjnik. Jest wyjątkowo wątły i chudy, nadrabia to jednak swoją zwinnością, szybkością i mądrością.

● Historia ●

Wychował się w dużej i dobrze prosperującej watasze jako jeden z trzech kandydatów do objęcia stanowiska alfy w przyszłości. Nie miał jednak jako takich widoków na przejęcie władzy, ponieważ urodził się wątły, słaby i chorobliwy - w przeciwieństwie do swoich rosnących jak na drożdżach, silnych braci. Nadrobił to wyjątkową bystrością i mądrością, jednak dla jego rodziców liczyła się siła fizyczna i od początku faworyzowali tych dwóch pozostałych, jego odrzucając w kąt, wyśmiewając, bijąc, poniżając. Nawet przyjaźń z Akirą nie potrafiła zatrzymać go w watasze i upokorzony zdecydował się uciec z rodzinnych stron w wieku około jednego roku. Wtedy też zaczął ujawniać się u niego żywioł nekromancji, wtedy też rozpoczęły się wszystkie te problemy ze stanem psychicznym. W obawie przed upokorzeniem, jakiego doznawał przez całe swoje dzieciństwo, zamknął się w sobie i wytworzył imaginację samotności, zaczął twierdzić, że nikomu na nim nie zależy, a im bardziej w to wierzył, tym mniej ufny się stawał i tym mniejsza liczba wilków potrafiła do niego dotrzeć.

Nigdzie nie został na stałe. Podróżował po świecie stale zmieniając miejsce zamieszkania. Zasłynął jako podróżny nekromanta, postrach demonów i złych mocy, czarny mag.

Niektórzy naprawdę zaczęli go cenić. Ale on, on z dnia na dzień coraz bardziej wierzył, że nie jest tu potrzebny, że nikt nie chce mu pomóc naprawdę, zaczął wmawiać sobie, że problem nie istnieje. A skoro problem niby nie istniał, to wkrótce nauczył się perfekcyjnie maskować swoje uczucia. Nikt nie wiedział, w jak fatalnym znajduje się stanie. W poszukiwaniu przyjaźni uciekł się aż do przywołania sobie demona! Czyż to nie zabawne, że egzorcysta posiada własnego demona?

Żył tak przez wiele lat, z dnia na dzień będąc w coraz gorszym stanie. Aż dotarł tutaj, do Szmaragdowego Lasu. Nie spotkał tu żadnej watahy, ale szybko wywnioskował, że niegdyś musiała tu jakaś istnieć - w okolicy często natrafiał na samotne wilki. Postanowił, że założy nową. I tak też uczynił.

● Rodzina ●

W starej watasze... Nawet nie chce ich znać.

● Zakochany w ●

Jeżeli uda się komuś do niego dotrzeć?... To wątpliwe.

● Marzenie ●

-

● Głos ●

● Autor ●
 Hacz

● Siła: 20

● Inteligencja: 73

● Zwinność: 30
● Punkty Doświadczenia: 5

● Monety: Złote: 534 | Szmaragdy: 1

● Ekwipunek: Makaron Tomasz | Możliwość dodania 1 mocy | Wywar Mocy |
● Trofea: Bażancie Piórko |

● Wykonane Questy: 1 | 4 | 6 | 10 | 11 | 13 | 14 | 32 | 15 |

● Ilość wygranych walk: 0
● Opowiadania

● Jaskinia ●

Jaskinia Słońca

Duża jaskinia o wielu 'pokojach'. W głównym z nich znajduje się źródełko z krystalicznie czystą wodą. W niewyjaśnionych okolicznościach, kiedy na taflę wody padają promienie słoneczne, ta zaczyna mienić się wieloma kolorami.

Lokacja: Szmaragdowy Las

Wilki: Raimo