Od Chapter Additen do Verony

Wskoczyłam na głaz tuż za Veroną. Nagle coś mnie złapało za łapę i pociągnęło w dół. Chciałam zawołać wilczycę, ale coś trzymało mój pysk. Wyrywałam się ze wszystkich sił. To coś jednak mocno trzymało.
- Uspokój się – usłyszałam głos w moim uchu.
Zaczęłam jeszcze bardziej się wyrywać. Co to ma być? Czułam jak coś powoli ściska mi ciało. Traciłam oddech. W końcu opadłam z sił. Słyszałam jak woła mnie Verona. Padłam na ziemię.
- Silna jesteś – ten sam głos co przedtem – I na co było Ci te wyrywanie.
- Skaza! – rozpoznałam go i zerwałam się na cztery łapy – Co ty wyrabiasz? Chciałeś mnie udusić?!
- Ciii… Chyba nie chcesz żeby ktoś nas usłyszał…
- CO?!
- Przypomnij sobie gdzie jesteśmy.
Rozejrzałam się. Racja, trzeba było zachować spokój. W każdej chwili mógł na naszej drodze pojawić się mongrel.
- Co z Veroną? – spytałam
- Zostań tutaj – powiedział basior i zniknął
Usiadłam. Wokół mnie roztaczała się dziwna mgła i mrok. Panowała absolutna cisza… Wysłuchiwałam czy Skaza nie wraca. Nagle usłyszałam jak Verona krzycz.
- CO TY JEJ ZROBIŁEŚ?!
Cisza. W tej chwili pragnęłam, żeby Skaza się pospieszył. Siedzieć samemu w lesie pełnym wrogów, wcale nie jest przyjemne. Temperatura powietrza opadła. Wstałam i zaczęłam się rozglądać. Usłyszałam głuchy warkot… Naprężyłam się gotowa do ataku tudzież ucieczki. Nagle zza krzaków wypadł Skaza wraz z Veroną. Podbiegłam do nich.
- Nigdy więcej tego nie rób! – powiedziałam do basiora
Wilk uśmiechnął się chytrze.

<Ver?>

Od Chapter Additen do Skazy de Noir

Niechętnie wzięłam od wilka kubek z naparem. Napój dziwnie pachniał i wyglądał… nie mówiąc o konsystencji. Spojrzałam na Skazę. Wilk zachęcił mnie skinieniem. Zawartość nadal mnie nie przekonywała.
- Dalej Chapsiu, tylko parę łyczków, zaraz poczujesz się jak nowo narodzona.
Zerknęłam kątem oka na basiora. Wzięłam malutkiego łyczka. Na początku było strasznie gorzkie, ale powoli zaczęło robić się coraz słodsze, a po moim ciele przeszło miłe ciepełko.
- Jeszcze raz – spytałam – powiedz mi jak to się nazywa?
- Gynostemma, ziele życia – wilk uśmiechnął się – I co smakuje?
- Względnie – odparłam biorąc następny łyk – Wielkie dzięki.
- Ależ no problem, dla Ciebie wszystko.
Udawałam, że nie zwracam uwagi na drugą część tego zdania. Powoli dopijałam swój napar. Basior podszedł do wielkiego kotła w rogu jaskini i raz za razem wrzucał tam coś, następnie mieszał. Do moich nozdrzy doszedł miły zapach. Odstawiłam kubeczek i powoli do niego podeszłam. W kotle wszystko wrzało. Stanęłam koło Skazy i patrzyłam co robi. Wilk był bardzo zamyślony, ciekawe o czym myślał.
- I jak? – spytał nagle
- Co jak? – byłam zdezorientowana
- Jak się czujesz? Już lepiej?
- Tak, tak już lepiej – odparłam – Co tam pichcisz?

<Skazo? Nie mogłeś się tak od początku zachowywać?>

Od Chapter Additen do Skazy

Patrzyłam na Skazę z uwagą. Co on sobie myślał? Najpierw naskakuje na mnie i zachowuje się dziwnie, a po chwili jest miły i potulny.
- Co ty... - zaczęłam
- Chap - przerwał mi - wszystko w porządku? Jak się czujesz?
Okej... teraz byłam jeszcze bardziej zdziwiona. Nie wiedziałam co odpowiedzieć. Patrzyłam przed siebie otępiałym wzrokiem.
- Chapuś...
- Tak tak - odpowiedziałam szybko - wszystko w porządku.
Basior podszedł do mnie i złapał mnie za łapę. Szybko ją odsunęłam.
- Nie wygłupiaj się - odrzekł.
Ponownie złapał moją łapę. Po chwili usłyszałam
- Wiesz co jesteś osłabiona. Chodź ze mną, przygotuję jakieś ziółka po których od razu staniesz na łapy.
Nie byłam przekonana co do tego pomysłu, ale wilk tak na mnie patrzył, że w końcu się zgodziłam i ruszyłam za nim.

< Oh Skaza, Skaza... co ty znowu kombinujesz?>

Agila & ChapAdd - Wspólne Opowiadanie [RPG]

Skradałam się w stronę polany na której stał samotny wilk. Gdy tylko spojrzałam uważniej i rozpoznałam go, a raczej ją... Add. Wilczyca stała swobodnie najwyraźniej nie podejrzewając tego że zaraz kogoś spotka. Ukryta w cieniu byłam niemal niedostrzegalna... dopóki nie trzasnęła łamana gałązka. Add odskoczyła wystraszona. Odwróciła się w moją stronę z najeżoną sierścią na karku. Kiedy mnie rozpoznała uśmiechnęła się.
-Boże jak mnie wystraszyłaś - powiedziała - Co słychać?
Wzruszyłam ramionami.
- To, co zwykle - odmruknęłam bez jakichkolwiek emocji - A u ciebie?
- Też po staremu... - powiedziała i spojrzała w kierunku lasu - Słyszysz to?
Powiodłam wzrokiem w tamtym kierunku i w czasie tej ciszy usłyszałam cichy dźwięk, bardzo niski, jak pomruk jakiejś istoty - ostrzegawczy pomruk. Spojrzałam na pysk Add.
- Nie mam pojęcia... Niedźwiedź? Mongrel? Sahyda? Jakieś upiory... mam nadzieję, że nic z tego...
- Nie... Wydaje mi się... że to może być coś gorszego - mruknęłam ledwo słyszalnie, ale nie wiedziałam czy wadera zrozumiała to co mówiłam. Jednak ta spojrzała na mnie niepewnie.
- Co masz na myśli?
Zawsze radosna Chap była teraz przygaszona z poważnym wyrazem twarzy. Patrzyła na mnie bez mrugnięcia.
- Nie wiem - odpowiedziałam patrząc prosto w oczy mojej towarzyszki. - To... to się zaczęło dopiero przed chwilą?
- Nie... jakieś dwie godziny temu.
- Rza... - warknęłam. Co to, do ludzkich łap, miało być? - Ciągnie się bez przerwy? Od dwóch godzin?!
- Z przerwami, ale tak...
Nie mogłam dalej stać i zastanawiać się co to jest. Poszłam w tamtym kierunku, tak nagle że niemal nie przewróciłam Add. Szybko dogoniła mnie.
- Agila, czemu ty... - zaczęła.
- Co ile były przerwy? - przepytywałam dalej waderę.
- Nie wiem to trwało jakieś dziesięć minut, a przerwy po piętnaście.... ja stałam tam od dwóch godzin, bo ten dźwięk na początku mnie zdziwił, bo nie mogłam go do niczego dopasować. Jeszcze bardziej się zdziwiłam, że jest aż tak regularny. O co chodzi? Agila!
- O cokolwiek chodzi nie jest to normalne... - powoli dźwięk zaczął ponownie do mnie dochodzić. - Tylko że... regularne... jeśli to jest to co przychodzi mi na myśl... To nasza wataha długo nie przetrwa, ale jeśli nie to najwyżej my zginiemy...

<Powoli koniec, rodzice mnie wołają :C Add? NAstepne opo w twojej perspektywie>

Od Chapter Additen do Verony

Nie wierzę! Wpadłyśmy do Nocnego Lasu. Oddałabym wszystko żeby się tu nie znaleźć Verona też nie wyglądała na zadowoloną z naszego położenia.
- Musimy jak najszybciej się stąd wydostać - powiedziałam.
Próbowałam wspinać się na zbocze, z którego przed chwilą spadłyśmy. Nie byłam wstanie nigdzie zaczepić łapy. Tak jakby ktoś oszlifował całą górę. Moja towarzyszka również nie dawała rady. Nagle temperatura powietrza wokół nas spadła. Z naszych pysków wydobywała się para.
- Co to może być? - spytałam
- Nic dobrego - odrzekła Ver - musimy się gdzieś ukryć.
Pobiegłam za wilczycą, która sunęła wzdłóż zbocza. Nigdzie nie mogłyśmy znaleźć nawet najmniejszej dziurki, a co dopiero schronienia dla nas dwóch. Temperatura spadała coraz bardziej. Słyszałam bicie własnego serca, Ver i... *Trzask* Gwałtownie się zatrzymałyśmy.
- Mam nadzieję, że to Skaza - mruknęła Ver.
Rozglądałyśmy się wokół. W lesie panował dziwny mrok. Praktycznie nic nie było widać. Nagle na prawo ode mnie mignęły mi czyjeś ślepia. Przysunęłam sie bliżej Vadery... Czułam jak szybko bije jej serce. Nadzwyczaj szybko. Usłyszałam ciche mruczenie. Odwróciłam się gwałtownie. MONGREL!!! Zamiast do Ver przytuliłam się do mongrela! Szybko odskoczyłam i zaczęłam powoli się wycofywać. Koszmarny pies warczał i szczerzył kły. Z jego pyska strużkami ciekła ślina, od której bił dziwny blask. Nagle bestia skoczyła. Chciałam zrobić unik ale w tym momencie ktoś pociągnął mnie za łapę. Zostałam wciągnięta w dziurę pod krzakami. Rzucałam się z całej siły.
- Chap uspokój się! - to była Verona - Jeszcze nas usłyszy.
- To bolało - powiedziałam do wilczycy rozsmarowując, bolącą łapę.
- Wybacz nie mogłam inaczej...
- Dobrze już dobrze - powiedziałam - Dziękuję, że mnie uratowałaś.
Wilczyca się uśmiechneła. Gdzieś nad nami szalał mongrel.
- I co teraz? - spytała Ver - Jak sie wydostaniemy?
- Nie wiem - odrzekłam - Mam wielką nadzieję, że twój adorator jednak nas śledził...
Verona prychnęła.
- A masz lepszy pomysł? - spytałam - W dwie raczej sobie tutaj nie poradzimy. Może wyglądam i zachowuję się jak basior, ale nim nie jestem...
- Wiem i rozumiem to - zaczęła - ale błagam wszystko tylko nie Skaza!
Przemilczałam to, dodałam tylko - Na razie musimy poczekać aż mongrel odejdzie, wtedy wydostaniemy się z tej nory... i jakoś potem pójdzie.
Zorientowałam się, ze cały czas stoję i usiadłam. Patrzyłam na oczy Verony, które świeciły w ciemności. Zastanawiałam się jak wylądają moje. Zamyśliłam się. Z zadumy wyrwały mnie słowa Ver.
- Świecisz.
- Słucham? - spytałam zdezorientowana.
- Twoja grzywa - powiedziała - świeci. Teraz trochę przygasła, ale nadal świeci.
Wzięłam w łapy moją sierść i spojrzałam. Faktycznie trochę świeciła. Z sekundy na sekundę robiła się coraz bledsza. Zastanawiałam się skąd się to wzięło. Nigdy przedtem nie świeciłam.
- Możesz zrobić tak jeszcze raz? - spytała Ver - oświetliłabyś trochę tę norę.
- Ja... - zaczęłam - Nie wiem jak to zrobiłam...
- Szkoda - wilczyca westchnęła - To co możemy już wyjść? Mongrel chyba odszedł.
Faktycznie panowała cisza. Powoli zaczęłam wychodzić spod ziemi. Na zewnątrz panował jeszcze większy mrok. Zastanawiałam się jak to jest możliwe. Nagle usłyszałam głos Ver.
- Tego drzewa tu nie było.
Odwróciłam się i spojrzałam w tym samym kierunku co ona. Faktycznie stało tam dość potężne drzewo, którego wcześniej nie było.
- Tutaj robi się coraz dziwniej... - powiedziałam.
Nagle drzewo zaszumiało i zaczęło się kurczyć. Powoli zmieniało swój kształt.
- Witajcie panienki.
Przed nami zmaterializował się Skaza de Noir.
- Ty!!! - warknęła Ver - Ty!!!
- A i owszem - powiedział basior - Ja we własnej osobie. Pomyślałem, że panienką może być potrzebna pomocna łapa Skazy.
- W życiu! Same sobie poradzimy - fuknęła Ver i odwróciła się do niego ogonem.
- Ale... - zaczęłam
- Żadnych ale! Ja nigdzie z nim nie idę.

<Ver, no nie daj się prosić :) >

Od Chapter Additen do Agili

-To może... pójdziemy nad jezioro poływać - spytałam radośnie moją towarzyszkę. Wadera spojrzała do góry myśląc nad propozycją.
- Dobra, idźmy - powiedziała wreszcie i się uśmiechnęła.
- Uśmiechnęłas się w końcu! - zawołałam na Agilę - A jednak potrafisz.
Wilczyca patrzyła na mnie przez chwilę i w końcu zaczęła iść w stronę jeziorka. Dogoniłam ją. Kiedy byłyśmy nas samym brzegiem skoczyłam na nią. Chciałam jej zrobić psikusa. Niestety wilczyca się zorientowała i w ostatniej chwili uchyliła. Ja z głośnym pluskiem wylądowałam w wodzie. Agila tarzała się ze śmiechu. Otrzepałam się z wody i wybiegłam na brzeg. Wilczyca powiedziała:
- Nieźle, ale zeby mnie złapać powinnaś bardziej się postarać - zaśmiała się spogladąjąc na mnie.
,,Ach tak ja Ci jeszcze pokażę'' pomyślałam i padłam plackiem na ziemi.
- Co ty robisz? - spytała Agila.
Zaczęłam tarzać się po ziemi i powolutku zbliżać do wilczycy. Kiedy byłam wystarczająco blisko, odwróciłam się i skoczyłam niczym pantera. Wilczyca zrobiła unik, ale ja byłam na to gotowa. Szybko wylądowałam i skoczyłam ponownie. Uczepiłam się jej grzbietu i przewróciłam na plecy.
- I co teraz? - spytałam śmiejąc się od ucha do ucha.
-Teraz? - powtórzyła. - Teraz bardziej się postarałaś... Ale - zaczęła i nie skończyła. Coś zwaliło mnie z nóg i z Agili. Przez chwilę myślałam, że to wilczyca mnie odepchnęła, jednak szybko zrozumiałam co to, a raczej kto to był.
- A pannica co robi naszej zwiadowczyni? - to był nie kto inny jak Skaza
- To ty! - zawołałam i próbowałam się podnieść. Basior jednak bardzo mocno mnie trzymał.
- Panienka nie wie, że starszym należy się trochę szacunku? - basior nadal trzymał - I wypadałoby panience zmienić wygląd, na bardziej przystający.
Agila zaskoczona szybko wstała z nieco zdezorientowanym wyrazem twarzy.
- Skaza? Co ty tu robisz? - podeszła do niego. Zanim zdążył odpowiedzieć Agila zepchnęła go ze mnie.
- Ależ madame - powiedział Skaza utrzymując się na łapach - trzeba pokazać szczeniakom, że starszym należy się trochę szacunku.
- Skaza nie denerwuj mnie! - warknęła Agila - Ja sobie świetnie z nią radzę, więc jakbyś mógł...
- Madame jest pewna? - spytał basior - Ja już znam tę pannicę, ona potrafi być...
- Tak wiem i świetnie sobie radzę! - przerwała mu Agila
W tym momencie jakieś sto metrów za nami przebiegła Verona. Gdy zobaczyła Skazę od razu pobiegła w krzaki.
- Panie wybaczą - zaczął - najdroższa czeka.
Wilk ruszył w zarośla, za Ver. Przez chwilę leżałam na ziemi.
- Co to miało być? - spytałam
- Nasz wataszy playboy - odrzekła Agila - dba o swoje waderki.
Patrzyłam zdumiona na wilczycę. Nie spodziewałam się po niej takiego stwierdzenia. Po chwili Agila się roześmiała.
 

<Agila nie ładnie tak nabierać młodszych>

Od Chapter Additen do Verony

Pobiegłam za Veroną. Skaza zrobił to samo.
- Skarbie nie zostawiaj mnie – wołał – dlaczego mi to robisz?
-Zostaw mnie! –Verona była już wściekła.
- Ależ najdroższa!
Wilczyca nagle się zatrzymała tak, że prawie na nią wpadłam.
- Słuchaj, bo powiem to tylko raz. NIE JESTEM TWOJĄ DZIEWCZYNĄ I ZOSTAW MNIE W SPOKOJU!
- Najdroższa… zawsze pozostaniesz w sercu Skazy, obojętnie co mówią twoje usta, ja wiem co kryje się w twoim sercu…
Widziałam jak w Veronie wszystko się gotuje. Jeszcze chwila i wybuchłaby.
- Tymczasem pozwolę Ci trochę dojść do siebie. Pamiętaj jednak, ze Skaza w każdej chwili jest do twojej dyspozycji.
Basior odwrócił się i odszedł pozostawiając nas same.
- Kto to był? – spytałam
- Skaza de Noir – odpowiedziała Verona – myśli, że jesteśmy parą. Stary wariat… ale bywa miły, jak zapewne zauważyłaś.
- No tak jest bardzo miły, choć nachalny – przytaknęłam głową – Mam nadzieję, że da Ci spokój.
- Też mam taką nadzieję.
Wilczyca powoli ruszyła przed siebie. Podreptałam za nią. Ver co chwilę przyspieszała, zwalniała, zmieniała kierunek.
- Verona gdzie idziesz? – spytałam w końcu.
- Jak najdalej od niego! – wilczyca wskazała na orła, który latał wysoko na niebie.
- Dlaczego? – byłam zdezorientowana – To tylko orzeł.
- Żaden orzeł! To Skaza!
- Skaza może być orłem?!
- Nie tylko orłem… potrafi się zmieniać w różne zwierzęta.
,,Wow’’ pomyślałam, ale nie powiedziałam tego na głos. Jednak ten basior jest naprawdę uparty. Nawet mnie uznała, że amanta Verony. W duchu śmiałam się z tego.
- Chap… mogę mieć do Ciebie prośbę?
- Wal śmiało – powiedziałam i nastawiłam uszu.

<Ver, o co chcesz mnie prosić?>

Od Chap do Skazy

,,Okej'' pomyślałam... chciałam się końcu poznać ze Skazą jak należy, a nie, że on ciągle mnie gdzieś napada, a to z Veroną, a to z Agilą. Mogłam się po nim spodziewać wszystkiego, ale nie tego!
- Co ty robisz? - wykrztusiłam.
Nic więcej nie chciało mi przejść przez gardło. Odsuwałam się od wilka jak najdalej. Ten jednak zbliżała się nieubłaganie, głośno mlaszcząc.
- Skaza lubi waderki, a zwłaszcza takie młode - puścił do mnie oko.
- Skaza - zaczęłam - Ja chciałam się z tobą tylko przywitać...
- Już to zrobiłaś - powiedział - To teraz pora na bliższe zapoznanie.
Odwróciłam się i odbiegłam kawałek. Wilk stał tam gdzie go zostawiłam. Uśmiechał się szelmowsko. Powoli sunął w moją stronę. Cofałam się łapa za łapą. W końcu puściłam się biegiem. Chciałam być jak najdalej od tego starego playboya. ,,Jednak dziewczyny miały rację co do niego'' - pomyślałam ,,Stary napalony żigolo''. Usłyszałam za sobą szelest. Odwróciłam się i ujrzałam Skazę.
- Co? Jak ty? - spytałam zdumiona.
- Skaza ma wiele tajemnic - powiedział - Możesz je wszystkie poznać.

<Skaza? Jam jest szczeniak, pamiętaj o tym>

Chapter Additen - Wielkie Polowanie - Dzik

Ostatnim zwierzęciem na jakie miałam ochotę polować był dzik. Miałam już kiedyś styczność z tym zwierzęciem. Skończyło się przebitym bokiem i unieruchomieniem na około trzy tygodnie. Dziki to niezwykle sprytne i silne zwierzęta, jednak kiedy się denerwują wpadają w dziki szał i stają się lekkomyślne. Miałam już z takim do czynienia i wiem, ze to nie przelewki. Dlatego nie do końca przypadło mi to zadanie do gustu. Postanowiłam zrobić to jak najlepiej i nie powtórzyć tych samych błędów. Wybrałam się na wrzosowisko. Tam zawsze kręcił się jakiś dzik ryjąc w ziemi. I tym razem było tak samo. Jak na złość był tylko jeden, więc nie było w czym wybierać. Trzebabyło to rozegrać jak najszybciej. Pobiegłam sprintem do przodu. Zanim dzik zdążył się zorientować co się dzieje, ja już siedziałam ja jego karku. Wgryzałam się w grubą skórę. Dzik podrzucał mną jak na rodeo. W pewneym momencie wywrócił się i skręcił kark. Kolejna zdobycz do kolekcji.

Chapter Additen - Wielkie Polowanie - Jeleń

Ta sarna, którą wczoraj upolowałam była przepyszna. Jednak dzisiaj miałam ochotę na coś większego. Na jelenia!. I to nie byle jakiego tylko przewodnika stada. Wytropienie saren nie było trudne. Czuć je z kilometra. Pobiegłam na skraj młodego lasu gdzie zwierzęta się pasły. Wyszukiwałam wzrokiem mojego wybranka. Ujrzałam go koło młodej sosenki, której obgryzał korę. Miał piękne rozłożyste poroże. ,,Pięknie będzie wyglądać w mojej jaskini’’ pomyślałam. Wiedziałam , że nie będzie z nim tak łatwo jak z sarną. W końcu to samiec… i jeszcze te rogi. Wystarczy jeden nieostrożny ruch i już można się nadziać na rogi. A togo chyba nikt by nie chciał. Pierwsze co musiałam zrobić to oddzielić samca od stada. To była najtrudniejsza część całej akcji. Wystraszone sarny od razu kierują się do jelenia. Jedyne co wystarczy zrobić to skoczyć między nich. Odczekałam chwilę, i kiedy przyszedł właściwy moment skoczyłam. Wylądowałam centralnie po środku. Wystraszone sarny początkowo pobiegły na mnie. Jednak od razu zawróciły. Pozostałam już tylko ja i jeleń. Samiec nerwowo rozgrzebywał kopytem ziemię, machał głową i pomrukiwał. Co chwilę zadzierał łeb ku niebu i porykiwał głośno. Odczekałam na taki moment, i kiedy szyja była odsłonięta, skoczyłam. Wgryzłam się w szyję zwierzęcia. Ścisnęłam szczęki i przegryzłam mu krtań. Z gardła wydobywał się cichy charkot, a ja wszędzie widziałam i czułam krew. Jeleń już nie żył, kiedy ja zabierałam się za zabranie mojego trofeum – Jelenie Poroże.

Od Chapter Additen do Myst

Lato… najpiękniejsza pora roku. Oczywiście zaraz po zimie. Słońce wstaję już o trzeciej nad ranem, zachodzi po dwudziestej drugiej, cały dzień jest ciepło i można spokojnie pływać bez obawy o przeziębienie… cudownie. Lato to także czas na spacery i wspólne zabawy z przyjaciółmi. Nawet mroczna strona lasu wydaje się odrobinę przyjaźniejsza. Każdy powinien korzystać z lata ile może. Dlatego ja postanowiłam się przejść wzdłuż rzeki, gdzie jest chłodno i przyjemnie. Słuchałam jak ptaszki ćwierkają, rybki się pluszczą w rzece. Raj na ziemie. A i od czasu do czasu puszczałam się biegiem przed siebie. Spotykałam wylegujące się wilki. Wszyscy byli zadowoleni. Nikt się niczym nie przejmował. Tylko ja miałam ciągle jakieś dziwne przeczucie, że ktoś mnie obserwuje. Czasem tak jest, że Cię złapie i nie chce puścić, i wtedy wszędzie widzisz jakiegoś śledzącego. Nie lubię tego uczucia. Co chwilę się zatrzymywałam i rozglądałam, węszyłam w powietrzu, nasłuchiwałam i nic. Owszem wyczuwałam jakieś obce zapachy, ale znajdowałam się blisko granicy z inną watahą więc nie mogłam brać tego za sygnał. W końcu jednak znalazłam owe źródło niepokoju. Parędziesiąt metrów przede mną przy granicy lasu, zauważyłam skradającego się wilka. Wilk, a raczej wilczyca poruszała się niespokojnie, cichutko, cały czas się skradając. Była bardzo chuda. Co jakiś czas zerkała na mnie nerwowo. Przystanęłam i czekałam co ona zrobi. Powolutku, kroczek za kroczkiem zbliżała się w moją stronę. W końcu chyba zdobyła się na odwagę i podbiegła na tyle, abyśmy mogły swobodnie porozmawiać.
- Witaj – przywitałam ją – Jak Ci na imię?
- Myst – powiedziała – To twoja wataha?
- Nie – uśmiechnęłam się – ale mogę zaprowadzić Cię do alfy jeśli chcesz.

<Myst, i co ty na to?>

Chapter Additen - Quest 9

W wilczym życiu bywa tak, że czasem spotykasz osobniki nastawione pokojowo, czasem nie. I od tego jak się zachowasz zależy całe wasze ,,powitanie/poznanie’’. Odkąd dołączyłam do watahy WzSL zawsze spotykałam przyjazne wilki. Jednak dzisiaj podczas wędrówki po górach Meardrick natrafiłam na pewnego jegomościa. Nasze spotkanie przebiegało następująco:
,,Przebiegałam właśnie przez szczyt, kiedy na niebie ujrzałam wielkiego białego orła. Zatrzymałam się i zaczęłam mu się przyglądać. To jednak nie był orzeł. To był wielki biały wilk! Skrzydlaty! Po raz pierwszy zobaczyłam takiego na oczy. Wiedziałam, że u nas w watasze też są skrzydlaci na przykład Fallen, ale nigdy go jeszcze nie widziałam. Wilk chyba mnie nie zauważył. Cały czas latał sobie nad szczytami drzew i powoli pikował w dół zbocza. Chciałam koniecznie go poznać i zbiegłam na dół. Niestety było zbyt stromo i zaczęłam się staczać co chwilę obijając o ziemię. Kiedy wylądowałam, mocno pacnęłam o glebę. Wszystko mnie bolało, a najbardziej głowa. Otworzyłam oczy i ujrzałam wielkiego białego wilka z czarnymi znaczeniami na łapie. Wokół niego unosiła się jakaś dziwna aura. Patrzył na mnie, nie bynajmniej tak mi się zdawało. Wilk miał oczy zasłonięte białą chustą. Podniosłam się na cztery łapy, spojrzałam na niego i powiedziałam:
- Cześć. Jestem Chapter Additen, a ty?
Wilk zmierzył mnie od łap do głowy, po czym zatrzymał wzrok na mojej szyi. Szybko przeniósł się na moje ślepia. Uśmiechnęłam się. Wilk rozłożył skrzydła i energicznie nimi machnął. W mojej głowie rozległo się warczenie. Cofnęłam się o parę kroków. Wilk regularnie machał skrzydłami i warczał coraz głośniej. Odwróciłam się i zaczęłam uciekać. Serce waliło mi w piersiach. Nie przebiegłam nawet trzydziestu metrów, jak wylądował przede mną. Zatrzymałam się gwałtownie. Wilk zwinął skrzydła i skoczył na mnie. Uskoczyłam w bok. Ten był jednak bardzo zwinny i od razu ponowił atak. Uchyliłam się. Wilk przeleciał nade mną. Nie zdążyłam nawet podnieść głowy jak zwaliło mnie na ziemię potężne uderzenie jego skrzydła. Wilk skoczył na mnie i przygwoździł. Obnażył białe kły i warczał. Próbowałam się wyrywać. Jednak to nic nie dało, było on za ciężki. Nagle basior zamilkł. Usłyszałam wtedy czyjeś kroki. Wilk spojrzał mi w oczy i usłyszałam w głowie slowa wypowiedziane głębokim basem.
- Jeszcze kiedyś się spotkamy Chapter Additen.
I odleciał. Patrzyłam jak szybko znika w gęstych chmurach. Jeszcze przez chwilę leżałam na ziemi, kiedy z zarośli wyszła Verona. Zatrzymała się i spojrzała na mnie.
- Cześć – uśmiechnęłam się – co słychać?
Wilczyca patrzyła na mnie dziwnym wzrokiem.
- W porządku. Szukałam Ciebie.
- Mnie? – spytałam zdziwiona
- Tak Ciebie – odrzekła – Chciałam Ci przekazać, że do watahy dołączyło parę nowych wilków. Może chciałabyś ich poznać?
- Bardzo chętnie – powiedziałam i ruszyłam za Ver. Po drodze cały czas nurtowały mnie słowa basiora ,,Jeszcze kiedyś się spotkamy’’. Ciekawe o co mogło mu chodzić…

Od Chapter Additen do Agili

Co można robić w letni upalny dzień? Pływać! Ja po prostu uwielbiam pływać. Kiedy mam taką możliwość od razu wchodzę do wody i pływam. A jeszcze lepiej gdy pływasz ze znajomym, albo przyjacielem. Niestety jest niewiele wilków w naszej watasze, które byłyby do tego skłonne o czwartej rano. Słońce powoli wschodziło, gdy przemierzałam wśród traw. Zobaczyłam w oddali Raimo siedzącego na skale. Czy ten wilk w ogóle kiedyś śpi? Jigsav to owszem, ale Raimo? Niektórzy już tak mają. Idąc przed siebie, w kierunku jeziora nie spotkałam nikogo, nie licząc kilku zajęcy i samotnej sarenki. Lubię gdy jest cisza i spokój, ale co za dużo to nie zdrowo. Puściłam się biegiem przed siebie i wskoczyłam wprost do chłodnej wody. Taką lubię najbardziej. Przez jakiś czas beztrosko sobie skakałam, pływałam i chlapałam. A co czasem można sobie pozwolić. Nagle usłyszałam jakiś szmer. Spojrzałam w stronę, z której dochodził. Ujrzałam tam ciemną wilczycą, z zielonymi ślepiami utkwionymi we mnie. Stałam tak przez chwilę zastygła i zastanawiałam się kim ona jest. Wadera z watahy, czy ktoś obcy? Nie znałam jeszcze wszystkich wilków, więc nie mogłam tego stwierdzić. Jedyne co przyszło mi wtedy do głowy to radosne machanie ogonem! Zaczęłam machać i uśmiechać się do niej. Wilczyca machnęła uchem i odwróciła głowę w drugą stronę. ,,To chyba swoja’’ pomyślałam i ruszyłam w jej stronę skacząc przez wodę. Wadera siedziała na płaskim kamieniu wystającym ponad wodę. Mógł się na nim zmieścić tylko jeden wilk, więc ja stanęłam obok niego. Musiałam wspiąć się na tylne łapy, aby na nią spojrzeć, przez krawędź kamienia.
- Cześć – przywitałam się radośnie.
Wilczyca spojrzała na mnie poważnym wzrokiem, ale nic nie powiedziała.
- Jestem Chapter Additen – kontynuowałam – Jak Ci na imię?
- Agila – powiedziała leniwie – Nowicjusz?
- Tak – odrzekłam i uśmiechnęłam się promiennie.
- Ile masz lat? – spytała zanim zdążyłam coś powiedzieć.
- Mam dwa lata. Nie myślałam, że spotkam tutaj kogoś o tak wczesnej porze.
- Przychodzę tutaj codziennie jak wszystkie wilki jeszcze śpią. Jest tutaj cicho i spokojnie, niestety nie dzisiaj – spojrzała na mnie, a na jej pysku pojawił się cień uśmiechu.
- Przepraszam powiedziałam. Może masz ochotę ze mną popływać?
Wilczycę najwidoczniej rozbawiło to co powiedziałam.
- Śmieszna jesteś dzieciaku – uśmiechnęła się.
Wyszczerzyłam zęby w uśmiechu. Agila podniosła się, rozciągnęła i ruszyła w stronę lasu. Potruchtałam za nią cichutko. Bardzo zaciekawiła mnie ta wilczyca. Utrzymywałam się jakieś pięć metrów za nią. Zauważyłam, ze co jakiś czas zerka na mnie okiem. W końcu się zatrzymała, ja również. Spojrzała w niebo, a potem na mnie. Patrzyła tak przez chwilę i powiedziała.

<Co powiedziałaś Agilo?>

Chapter Additen - Wielkie Polowanie - Sarna

Bardzo lubię polować. Chyba jak każdy wilk. Każda zwierzyna jest dobra. Ale najbardziej lubię polować na sarny. Kocham jeść dziczyznę. Ten smak, kruche mięsko. Niebo w gębie. Ale mięsko samo się nie pojawi. Trzeba po nie pójść. Jednak najpierw trzeba pójść się napić. Odwiedziłam leśne źródełko i spotkałam tam Agilę, która doradziła mi abym skierowała się na słoneczną polanę. Ponoć często odwiedza je stado dorodnych jeleniowatych. Szybko się tam wybrałam. Na miejscu ujrzałam z dwadzieścia saren i jednego jelenia. ,,Jest w czym wybierać’’ pomyślałam. Ustawiłam się pod wiatr i szukałam ofiary. Jest! Młoda sarna na uboczu. Podbiegła jak najbliżej niej kryjąc się za zaroślami. Sarna zbliżała się w moją stronę. To miała być szybka akcja. Z niecierpliwością patrzyłam jak przesuwa się centymetr po centymetrze. Jest już tylko metr ode mnie. Już czas. Skok do przodu. Chwyt za gardło. Wciągam ją w krzaki. Zaciskam szczęki. Krew. Drgawki. Ostatnie tchnienie. Trup.
A jak było naprawdę?
Jest już tylko metr ode mnie. Już czas. Skok do przodu. Chwyt za gardło. Próba wciągnięcia w krzaki. Zawiśnięcie w powietrzu. Szaleńczy bieg sarny ze mną uczepioną do jej szyi. Zaciskanie szczęk. Sarna szaleje. Krew się leje. Sarna nie daje za wygraną. W końcu pada martwa. Zwycięstwo. Cóż bywają i takie zakończenia. A sarenka skończyła jako obiadek dla Chapter i jej znajomych.

Chapter Additen - Wielkie Polowanie - Lis

Jak obiecałam tak zrobiłam. Wczesnym świtem wyruszyłam na ,,lisa’’. Wczoraj tak mnie zdenerwował, że postanowiłam sobie zapolować na niego dla zabawy. Ciągle miałam w pamięci jego zapach od wczoraj. Zadarłam łeb do góry i wciągnęłam powietrze. Nic. Skierowałam się w stronę polany gdzie go wczoraj widziałam. Co chwilę węszyłam w powietrzu. W końcu złapałam trop. ,,To teraz się zabawimy’’ pomyślałam i ruszyłam pędem w kierunku południowo-zachodnim. Nagle coś usłyszałam i padłam plackiem na ziemię. Lis? Nie, coś większego. Leżałam i nasłuchiwałam. Kiedy ,,to coś’’ się oddaliło, podreptałam dalej. Po paru minutach dotarłam do lisiej nory. Rudzielec siedział w środku. Rzuciłam się w dziurę i miałam już go złapać, jak nagle się zatrzymałam. Moja głowa i przednie łapy znajdowały się w środku… niestety zaklinowałam się na wysokości żeber. ,,Super’’ pomyślałam. Rudzielec oczywiście skrył się w głębi i nie byłam w stanie go dosięgnąć. Zaczęłam rozkopywać łapami ziemię wokół siebie, aby móc się wydostać. Po dwudziestu minutach walki w końcu mi się udało. Odskoczyłam od jamy i zaszyłam się w pobliskich zaroślach. Przycupnęłam i czekałam. ,,Lisku chodź do Chap, Chap Cię zapozna z jej ząbkami’’. Spokój i cisza. Tylko to towarzyszyło mi przez najbliższe dwie godziny. Pan rudzielec najwidoczniej nie miał zamiaru wychodzić ze swojej norki. ,,Trzeba go jakoś wykurzyć z tej jamy’’ pomyślałam. Podniosłam się i zaczęłam zbierać suche gałązki i trawę. Wszystko co zebrałam zanosiłam pod norę. Kiedy uzbierała się już porządna kupka, wzięłam dwa kamienie. Jeden gładki, drugi chropowaty. Uderzałam jednym o drugi, aż iskra zajęła stertę zielska. Odsunęłam się i patrzyłam jak ogień powoli pochłania lisią norę. ,,Będzie lis na chrupko’’ pomyślałam i z uśmieszkiem czekałam na mój posiłek.

Od Chapter Additen do Verony

Verona. Całkiem miła wilczyca. Od razu złapałam z nią kontakt. Wilczyca lubiła rozmawiać i słuchać. Od razu bez zbędnych pytań zaprowadziła mnie do alfy. Raimo, bo tak się nazywa jest bardzo interesujący. A te jego oczy! No właśnie, nie wiem co z jego oczami, bo ich nie widziałam. Cały czas był tak ustawiony, że nie mogłam ich zobaczyć. A ja tak kocham patrzeć w oczy. Kiedy samiec się oddalił ruszyłam za nim z Veroną drepczącą za mną.
- Chapadd! – zawołała.
- No chodź – uśmiechnęłam się.
- Gdzie ty idziesz? Zostaw go w spokoju, dobrze Ci radzę.
Zatrzymałam się tak, że wilczyca prawie na nie wpadła.
- Dlaczego? – spytałam – coś jest z nim nie tak?
- Nie o to chodzi – pokręciła głową – po prostu nie lubi kiedy mu się przeszkadza. A po za tym on zawsze jest czymś zajęty i chodzi zamyślony. Chodź pokażę Ci okolicę.
Skinęłam głową i ruszyłam za nią. Wilczyca prowadziła mnie przez tereny lesiste opowiadając o okolicy, zwierzętach jakie można tu spotkać i stworzeniach magicznych. Zatrzymałyśmy się na skraju polany. Przed nami rozciągał się las, który tonął w ciemności. Poczułam jakby coś mnie od niego odpychało.
- Ebrileon Neralu.
- Słucham? – spytałam.
- Las Ebrileon Neralu, blask cienia – odrzekła – Nie zaglądaj do niego jeśli Ci życie miłe. Czają się tam takie stworzenia o jakich Ci się nie śniło. Lepiej już się oddalmy.
Ruszyłyśmy w bardziej przychylną część polany. Teren powoli zaczynał się wznosić, stając się coraz bardziej stromym. Powoli wspinałyśmy się ku górze, aż dotarłyśmy na szczyt jakiejś góry. Moim oczom ukazała się przepiękna dolina.
- Dolina Moor.
- Piękna – powiedziałam.
- Urzekająca – odrzekła Verona – Góry Meadrick znajdują się na bardzo rozległym terenie, niestety nie należą tylko do nas. Dzielimy je z innymi watahami… i stworzeniami. No nic… ruszajmy, czeka nas teraz wędrówka koło Lazurowego Jeziora i przekroczenie gór z drugiej strony. Dojdziemy wtedy do Morza Landermar i to będzie koniec naszej wyprawy.
Skierowałyśmy się z Veroną na północ, schodząc po woli w dół. Kiedy teren się wyrównał, popędziłyśmy przed siebie w stronę jeziora, które lśniło z daleka. Kiedy dobiegłyśmy do wody, usłyszałam wołanie.
- Verona poczekaj!
Odwróciłam się i ujrzałam biegnącego w naszą stronę wilka.

<Ver, kogo spotkałyśmy?>

Chapter Additen - Wielkie polowanie - zając

Nie ma nic smaczniejszego niż królicze mięso, a jeszcze lepsze jest pieczone królicze mięso. Ślinka cieknie, palce lizać. Z takim nastawieniem obudziłam się dzisiaj rano. Wybiegłam z jaskini i skierowałam się w stronę górskich łąk, w celu znalezienia mojej zdobyczy. Ledwo się zbliżyłam, a przede mną przebiegł dorodny zając. ,,Idealnie’’ – pomyślałam. Ustawiłam się w odpowiednim miejscu i wyczekiwałam na szaraczki. Jakieś dziesięć metrów przede mną nagle wyłoniły się zajęcze uszy. Zerwałam się i pobiegłam do ofiary. Już miałam go złapać kiedy nagle mignęło mi przed oczami rude futro. Pobiegłam dalej i odwróciłam się, akurat żeby zobaczyć jak moje śniadanie znika wraz z lisem… ,,Cóż był szybszy’’ – pomyślałam i wróciłam na pozycję. Niedługo później kolejny szaraczek około pięćdziesiąt metrów ode mnie. Powoli ruszyłam skradając się wśród wysokiej trawy. Nie przeszłam nawet dwudziestu metrów jak wyskoczył lis i porwał go. Lekko zdenerwowana wróciłam, klapnęłam na ziemię i czuwałam. Tym razem wyszukiwałam nie tylko zająców. Szukałam też JEGO. Nie minęło więcej niż godzinę, jak się pojawił. Machał kitą na prawo i lewo. Przyczaił się niedaleko zajęczej nory. Zaczęłam sunąć w jego stronę. Krok za krokiew zbliżałam się do rudzielca. Położyłam się dziesięć metrów za nim w wysokiej trawie. Obserwowałam norę i lisa. Pojawiły się uszy. Rudy drgnął. Podniósł się w tym samym momencie co ja. Wystrzeliliśmy do przodu. Byłam szybsza. Złapałam szaraka za gardło i skoczyłam na rudego. Lis był oszołomiony. Z zającem w pysku warczałam na niego przyduszając go do ziemi. Szarak się wyrywał więc zmiażdżyłam mu krtań i odrzuciłam na bok. ,,Na Ciebie czas przyjdzie jutro’’ – pomyślałam i puściłam go wolno.

Od Chapter Additen - Wielkie polowanie - bażant

Chap leżała wśród polnych traw już od kilku godzin. Uważnie przypatrywała się stadzie bażantów, grzebiących przy krzakach. Wybierała sobie okaz, który miał jej dzisiaj służyć jako kolacja. Padło na młodego koguta, który co chwilę oddalał się od grupy. Zaczęła powoli przybliżać się do niego okrężnym ruchem, kierując się pod wiatr, aby ptaki jej nie wyczuły. Młody samiec coraz bardziej się oddalał w poszukiwaniu jedzenia. Chapadd natomiast zbliżała się do niego coraz szybciej i zwinniej. Kiedy była w odległości dwóch skoków usłyszała wrzask. Została spostrzeżona przez przewodnika stada. Wszystkie ptaki zaczęły uciekać. Część z nich odleciała w gęste zarośla. Wilczyca rzuciła się za nimi w pogoń. Młody samiec, którego sobie upatrzyła gdzieś zniknął. Teraz jej celem stały się ptaki pozostałe na ziemi. Pobiegła za dorodnym kogutem. Zbliżała się do niego wielkimi susami. Ptak co chwilę zmieniał kierunek biegu, wykonując gwałtowne zwroty. Wilczyca robiła to samo, doganiając koguta w błyskawicznym tempie. Zwierzę powoli opadało z sił, co chwilę trzepocąc skrzydłami i odlatując na parę metrów. Chapter utkwiła w nim wzrok i nie odrywała ani na chwilę. Przewodziła jej w tej chwili tylko jedna myśl, dogonić, złapać, zabić, zjeść. Kiedy zaczęła powoli zwalniać, ptak przyspieszał. Wilczyca nie mogła na to patrzeć. Zebrała resztkę sił i skoczyła na ptaka. Złapała go za kark i przygwoździła do ziemi. Zaczęła go dusić. Ptak mocno się wyrywał i wierzgał nogami, jednak z sekundy na sekundę coraz słabiej. Chap zacisnęła szczęki… usłyszała tylko trzask, poczuła metaliczny smak krwi w pysku i ptak przestał się ruszać. Wilczyca podniosła się i zabrała swoją zdobycz nad brzeg lasu, gdzie miała zamiar ją zjeść.

Od Chapter Additen

Biegnie wilk przez las i co robi? Wpada we wnyki... To u mnie normalne. Pech za pechem, ale tym razem to już chyba na dobre. Wokół mnie coraz więcej krwi i powoli zaczynam się dusić. Wnyki nie puszczają i coraz ciaśniej zaciskają mi się na krtani. Pojawiają się mroczki... odpływam...
Zrywam się ze snu i nie jestem w stanie nic zrobić. Znowu ten sam koszmar. Powtórka sprzed ponad roku, a wszystko zaczęło się jeszcze zanim przyszłam na świat...
Moja mama, trzyletnia wilczyca po uszy zakochana w samcu beta z wrogiej watahy. Co robi? Zachodzi z nim ciążę. Co robi para alfa z jej watahy? Wyrzuca ją... Świetnie, po prostu świetnie. Na szczęście mój ojciec był porządny i przekonał swoich aby nas (to znaczy jeszcze samą mamę) przyjęli do watahy. Krótko po tym urodziłam się ja, mała czarno-szara wilczyca z irokezem większym od niej samej. Pierwsza reakcja rodziców? To nie moje! Niestety mama nie mogła tak powiedzieć... nie wytrwała tak długo i pobiegła do krainy wiecznych łowów. Jedyne co mi pozostało to ojciec, który jest zajęty własnymi obowiązkami... No nie ważne, wracając do momentu narodzenia. Lekarz stwierdził, że będzie (JA!) chłopiec i to cakiem spory. Rodzice się cieszyli, bo chcieli mieć basiora. Miałam się nazywać Chester (ulubione imię mamy) Addittor (ojciec tak wymyślił). Chester Additto, ładnie prawda? Ale przypomnę urodziła się wilczyca i trzebabyło troszeczkę pozmieniać i w ten oto sposób jestem ja Chapter Additen, zwana Chap, Add, Chapadd i oczywiście Chester, Czesiu. To się nazywa dobry start w przyszłość. Byłam wychowywana przez opiekunkę szczeniąt praktycznie cały czas, inne szczeniaki nie chciały się ze mną bawić bo uważały mnie za szaloną i walniętą... a i oczywiście wyglądałam jak samiec i bali się mnie. Będąc małą nie przejmowałam się tym, ale gdy skończyłam rok zaczęły się do mnie zalecać wilczyce z innych watach, tego było już za wiele. Robiłam wszystko żeby wyglądać jak dziewczyna, ale efekt był odwrotny. Takie życie... i jeszcze ten ciągły pech. I tak właśnie dotarliśmy do wnyk. W jaki sposób?
Pierwsza lekcja polowania. Ja i inne wilki w moim wieku wyruszamy do lasu na polowanie. Wszyscy ładnie przechodzą przez gąszcze, a co robi Add? Przewraca się na pysk i wpada prostu w pułapkę... Woła o pomoc, ale wszyscy stwierdzają, że nawet jak uda się ją uwolnić to i tak zginie... I zostawili mnie samą sobie. W sumie mogłam się tego domyślić. Nikt mnie nie lubił przez ten związek mamy i taty. Jakimś cudem udało mi się uwolnić i wyruszyłam w świat w poszukiwaniu nowej watahy, która by mnie przyjęła. Poszukiwania te trwały około rok. Kiedy w końcu dotarłam na terany tej oto watahy miałam już dwa lata i spore doświadczenie. Czy to mnie w jakiś sposób zmieniło? A i owszem stałam się jeszcze bardziej basiorem, irokez mi urósł i nabrał ciekawego kolorku, blizny zamieniły się w dziwną mozaikę, a charakter pozostał taki sam, tylko pech poszedł sobie w siną dal. Żyć nie umierać. Ale jeszcze jedna ważna kwestia. Jak ich poznałam?
Otóż to! Przechodziłam właśnie przez skalną grań, gdy zaczęły osuwać się kamienie. Żaden mnie nie trafił, ja nie straciłam równowagi, włąsciwie nic się nie stało! Byłam w wielkim szoku. Ja i mój pech chyba wzięliśmy rozwód w tamtym momencie. Ciesząc się ze szczęścia postanowiłam zagłębić się w te tereny i zeszłam w dół w stronę rzeki w poszukiwaniu... ,,szczęścia''? Po paru godzinach w końcu znalazłam, a raczej ono mnie znalazło. Na brzegu lasu stał samotny wilk. Utkwił swoje ślepia we mnie i powoli okrężnym ruchem ruszył w moją stronę. Stałam tam nieruchomo. Wiedziałam, że nic mi nie zrobi, w końcu ożeniłam się ze szczęściem...

<Proszę, niech ktoś dokończy>

Chapter Additen

Duch Przygód

Wieczne Szczenię

Chapter Additen ~ Obrońca ~ Wadera ~ 2 lata

Moce: -

Charakter: 
Chapter Additen jest młodą zadziorną wilczycą, która lubi szalone wyzwania i nie boi się podejmować ryzyka. Dzięki umiejętności panowania nad emocjami, potrafi wyjść cało z każdej sytuacji. Niezwykle otwarta i nastawiona przyjaźnie do wszystkich potrafi dogadać się z każdym. Zawsze dąży do pokoju, jednak gdy przyjdzie taka potrzeba jest gotowa staną do walki, gdzie wykazuje się zwinnością, sprytem, siłą i inteligencją. Posiada wiele umiejętności przydatnych w codziennym życiu, jak i w nietypowych sytuacjach.

Cechy charakterystyczne:
Szelmowski uśmieszek i błysk w oku, blizny po wnękach na szyi.

Historia:
 Młoda wilczyca, która gdy miała około rok wpadła we wnyki zastawione przez kłusowników. Wataha porzuciła ją uważając za ,,za słabą aby przeżyć''. Po uwolnieniu się i zagojeniu ran rozpoczęła samotne życie, szukając watahy, która by ją przyjęła. Wędrując w terenach górzystych natrafiła na ślady kolejnej watahy, watahy ,,Wilków ze Szmaragdowego Lasu''.

Rodzina: Brak

Zakochana w: -

Marzenie: -

Głos: 

Inne zdjęcie:

Autor: PIK

Siła: 120

Inteligencja: 120

Zręczność: 121
Punkty Statystyk do rozdania: 0
Punkty Doświadczenia: 7

Monety: Złote: 273 | Szmaragdy: 0
Ekwipunek: Bażancie Piórko (Trofeum) | Zajęcza Łapka (Trofeum) | Lisia Kita (Trofeum) | Sarnie Udko (Trofeum) | Jelenie Poroże (Trofeum) | Dzicze Szable (Trofeum) | Smoczy Wisior | Srebrny Liść | Makaron Tomasz | Kwiat Lotosu |

Wykonane Questy: 1 | 2 | 4 | 5 | 6 | 7 | 9 | 13 | 14 | 15 | 21 | 26 | 27 | 28 | 32 |

Ilość wygranych walk: 0
Opowiadania