Od Camille do Agily

- Chyba zaprowadzę cię do tej alfy... Lubię samotność, zawsze poprawia mi samopoczucie. Lubię także od czasu do czasu spędzanie czasu w niewielkim towarzystwie - tłumaczyłam. - Chyba mnie zrozumiesz...
- Raczej tak... - wymamrotała przez zaciśnięte zęby.
Podniosłam łeb. Zmieniłam zdanie, chciałam się pokazać z lepszej strony.
- Widzisz te chmury? - zapytałam.
- Nie trudno zauważyć... - burknęła.
- Starsza siostra mi kiedyś mówiła, że na każdej chmurze żyje jakiś wilk po jego śmierci.
- Co chcesz przez to powiedzieć?- Zadała kolejne pytanie całkiem opanowana.
- Pomyśl. Codziennie idziesz po drogach, które stworzył Bóg. Bóg w którego wierzysz. Żyjesz pod niebem w którym mieszkają twoi przodkowie. Nie zastanawiałaś się nad tym? - ciągnęłam. - W życiu jest jedna zasada. Przeżycie. Są wilki, które chcą popełniać samobójstwo, bo nie cierpią swojego istnienia. Oznacza to, że dają rady dotrwać do swojego celu. Są tchórzami. Mają pełno słabości, z którymi nie mogą sobie poradzić. Dostali dar od Boga, którym jest własna wola. Niestety nie umieją jej wykorzystać i nie chcą
- Nie wiem co powiedzieć... Musiałabym się nad tym dłużej zastanowić, ale w twoich słowach coś jest... - odparła.
- A teraz chodź, zaprowadzę cię do alfy. - oznajmiłam wychodząc z wody.
Przez całą drogę szłyśmy w milczeniu. Poprzez dziwne zamyślenia wilczycy, domyśliłam się, że zastanawia się nad moimi słowami.
- Pierwsza jaskinia po prawej. Tam znajduje się alfa. Poradzisz sobie? - powiedziałam.
-Tak. Możesz już iść, jeśli chcesz.
Po tych słowach każda poszła w swoje strony. Chyba odzyskałyśmy szacunek do siebie nawzajem.

Camille - Wielkie Polowanie - Lis

Camille rankiem zajrzała do swojej skrytki, w której trzymała pożywienie. Ku jej zdziwieniu leżał w niej jedyny kawałek zająca. Bez dłuższych namyśleń wyszła z jaskini zrobić zapasy jedzenia. Po niedawnym deszczu polana zwracała swoją uwagę wielką ilością kałuż i wilgoci. Wadera rozglądała się za celem polowania. Niestety rozproszył ją hałaśliwy dźwięk, pochodzący od ptaków.
- Prawdopodobnie zalało im gniazda... - pomyślała wzdychając.
Wilczyca skryła w swoim futrze uszy, niestety to dużo nie pomogło. Na ptaki nie miała ochoty polować i męczyć się z jakimiś piórami. Wolała świeżutkie krwiste mięso. Na samą tą myśl oblizywała pysk. No jaki wilk może woleć pysznego czworonoga, od jakiegoś ptaka? Oczywiście, można zdecydować się na taką opcje, jeśli nie ma nic innego do zdobycia. Po chwili Camille warknęła bardzo głośno, co pomogło odstraszyć kilka hałaśliwych ptaszyn. Waderze trochę ulżyło i pomogło dalej skoncentrować się na szukaniu jej śniadania. Nagle zauważyła zwierzynę koloru rudego, z długim puszystym ogonem oraz wydłużonym pyskiem. Krótko mówiąc spostrzegła lisa. Jego łapy były całe pobrudzone błotem. Lisowi nie musiało być wygodnie chodzić po takim przestrzennym polu. Wilczyca powoli zaczęła zbliżać się do wyznaczonego celu. Okazało się, że zwierzę było uwięzione w korzeniach drzewa. Łapa obiektu wyglądała na złamaną. Jednak zamiast stać bezużytecznie, złapałam rudzielca za kark i zacisnęłam jak najmocniej, następnie szybkim krokiem wróciłam do jaskini. Połowę zdobyczy zjadła, a połowę schowała do swojej spiżarni. Po posiłku zdecydowała się na przedpołudniową drzemkę.

Camille - Wielkie Polowanie - zając

Chodziłam jak co ranek po szmaragdowym lesie w celu zdobycia pożywienia. Nagle dostrzegłam małego nie wielkiego, brązowego zająca. Przyczaiłam się w trawie, chciałam wyskoczyć w jak najmniej spodziewanym momencie. W czasie skoku, niestety zając zaczął uciekać. Zdecydowałam się nie poddawać i ścigać go do upadłego. Zając naprawdę umiał bardzo szybko skakać. Moje łapy zaczynały mnie coraz bardziej boleć, ale nie chciałam przegrać z jakimś zwierzakiem dziesięć razy mniejszym ode mnie. W końcu zatrzymałam się i upadłam na ziemię. Nie mogłam nabrać wdechu, biegałam za nim kilkanaście minut. Po chwili podeszłam do małego jeziorka, które znajdowało się po mojej prawej stronie. Woda była naprawdę orzeźwiająca. Nagle uświadomiłam sobie, że naprzeciwko mnie stoi ten sam zając co ten co go przed minutą goniłam. Miał taką samą wielką kropkę na grzbiecie. Ponieważ cel był odwrócony i nie wiedział jak do niego podchodzę. Z wielką wściekłością rzuciłam się na zwierzę, tym razem nie uciekł. Z dumą zaniosłam swoją zdobycz do jaskini. Zajączek, był niesamowicie pyszny. Tak właśnie wyglądało moje poranne polowanie.

Opowiadanie wysłane 26.07, przepraszam za opóźnione wstawienie

Camille do Agily

Szybko i bardzo cicho zanurkowałam i skradałam się do wilczycy. Kiedy zauważyłam, że jej łapy zatrzymują się, wypłynęłam na powietrze i usiadłam na dnie. Wadera po obróceniu łba zrobiła duże oczy. Nie dziwię się, że ją zaskoczyłam. Bardzo cicho się do niej skradałam.
- Co masz zamiar zrobić? - fuknęła.
- To co chcę - odparłam zgodnie z prawdą. Agila zmarszczyła czoło.
- Gdzie są te tereny watahy? - zapytała.
- Właśnie się od nich oddalasz - odparłam z wyższością
- Yhm... Możesz mnie zaprowadzić do jakiegoś innego wilka, który mnie oprowadzi?
- A ja Ci nie pasuję? - Zadałam pytanie. Na moim pysku pojawił się lekki szyderczy uśmiech.

<Aglia? Nie pasuje Ci moja obecność? >

Camille do Agily

- Jestem Camille. Członkiem watahy.- odparłam
Wadera rozglądała się rozkojarzona. Nie czułam do niej zbyt wielkiego zaufania.
- Szukałam ostatnio jakiś watah. Czy w tej są jakieś wolne miejsca? - zapytała.
- No nie wiem.. Może tak, może nie... - powiedziałam z lekkim uśmieszkiem.
Agila zaczęła być zirytowana. Po jej pysku, także nie zobaczyłam wielkiego zaufania.
- Czy tu aby na pewno jest jakaś wataha? - zadała kolejne pytanie.
- Chyba tak...
- A może sama zakładasz watahę? Skończ te wygłupy! - domyśliłam się, że jeśli nie przestanę, wilczyca zaraz wybuchnie.
- Dobra kończę. Nasza wataha liczy trzydzieści parę wilków, nazywa się "Wilki ze Szmaragdowego Lasu,,.
- Szmaragdowego lasu - szepnęła sama do siebie.
- Masz ochotę dołączyć?
- Chyba tak... - odpowiedziała kolejnym szeptem - Trzydzieści parę wilków?
- Tak, trzydzieści parę wilków. - odparłam przewracając oczami.

<Agila>

Od Camille do Agily

Dzień jak co dzień. Letni, ciepły, spokojny. Jedyne co można było można chcieć, to spacerowanie po terenach watahy. Wyciągnęłam pożywienie z mojej skrytki. Przechowywałam w niej moje zdobycze, takie jak zające, ptaki czy kawałki większych zwierząt między innymi części jelenia. Złapałam pierwszego lepszego zająca w pysk i zaczęłam przeżuwać. Zwierzę było przepyszne, ale zamiast delektować się posiłkiem, poszłam się przejść po terenach watahy. Było niezmiernie ciepło, ale nie upalnie. Do tego przewiewał lekki delikatny wiatr. Szłam w kierunku jeziora, aby się napić, oraz umyć. Woda była letnia, wspaniała do siedzenia godzinami w wodzie. Nagle usłyszałam głośny plusk. Okazało się, że jakaś wadera, także nabrała chęci na kąpiel.
- Kim jesteś? - zapytałam wpatrując się na wilczyce.

Od Camille do Tainko i Skazy

Dobrze, że umiem szybko biegać. Dołączyłam do tego niewidzalność, aby Tianko nie uciekała ode mnie i nie zmieniała drogi. Chciałam z nią na spokojnie porozmawiać. Biegiem byłam totalnie wyczerpana. Dobrze, że wadera zatrzymała się, kiedy kończyły się moje resztki sił. Skaza nie zamierzał biec, stał sobie spokojnie, ziewając, kiedy Tianko omal nie zepsuła sobie przez niego psychiki. Wilczyca z zmęczenia zemdlała. Bardzo się przestraszyłam. Dobrze, że byłam lekarzem, więc wiedziałam jak przywrócić waderę do zdrowia. Zaczęłam od położenia jej w cieniu. Następnie poszłam do niedalekiego jeziora i wlałam wodę do miski wcześniej znalezioną pod drzewem. Kiedy wróciłam postarałam się obudzić waderę, szturchając ją lekko łapą. Po kilku minutach udało się.
- Tianko? Obudź się! Tianko! - krzyczałam.
- Camille? - zapytała.
- Tak, to ja. Wstawaj!
- Co się stało? Goniłaś mnie? - powiedziała stając na nogi.
- Tak, goniłam cię. Byłam w tym czasie niewidzialna. Skaza został. Nie przejął się. A tak w ogóle to zemdlałaś z zmęczenia i wysokiej temperatury. Napij się wody - poinformowałam wilczycę.
- Dzięki. Ale nie rozumiem. Dlaczego za mną biegłaś? - zapytała biorąc trochę wody do pyska.
- Chciałam porozmawiać dla osobności. Sam na sam, bez tamtego drania.
Nagle usłyszałam szelest zza krzaków. Tego się obawiałam przyszedł Skaza. Tianko zaczęła się powoli wycofywać.
- Czego jeszcze od nas chcesz?! - warknęłam wściekła.
- A co nie można? Chciałem zapytać jak tam u naszej ukochanej waderki... Tak nagle uciekła... - odparł udając troskę.
- Idź! Zostaw nas! - krzyknęła Tianko z łzą w oku

<Skaza? Tianko?>

Camille do Skazy i Tianko

- Tianko... Tak? - zapytałam lekko podenerwowana.
- Tak. - odparła.
- Mam już tego dosyć... - powiedziałam groźnym głosem, a następnie wyszłam do basiora.
Wadera siedziała w milczeniu.
Widok basiora powodował u mnie niesmak. Było mi niedobrze. Wbiłam w niego wzrok i usiadłam na trawie.
- Coooo ci? - zapytał zdziwiony. Jednak nie miałam zamiaru odpowiadać mu na żadne pytanie.
Skaza obchodził mnie z każdej strony. Nie podążałam za nim wzrokiem, nadal byłam wpatrzona przed siebie. Po pysku basiora widziałam wyraźnie zdenerwowanie. Właśnie o to mi chodziło. Chciałam wkurzyć i zezłościć wilka.
- Uch... - burknął.
- Co jest? Coś nie tak? - zapytałam wreszcie.
- Wszystko w porządku - odpowiedział przewracając oczami.
Nagle zauważyłam, skradającą się po cichu Tianko.

<Tianko? Skaza?>

Od Camille do Tianko i Skazy

Obudziłam się jak zawsze o świcie. Poranek był chłodny i niezbyt przyjemny. Nie miałam ochoty wstawać, lecz najlepsze zdobycze są podczas porannych polować. Przeciągnęłam się, a następnie wstałam poszukiwać pożywienia.
- Jeszcze niecały rok temu nie byłam taka samotna... - pomyślałam wzdychając.
Dzień po dniu, był taki sam. Zawsze robiłam to samo. Do tej pory nie znalazłam żadnego zainspirowania, co mogło by wzbogacić mój dzień. Jednak bez skutków. Pół roku robię ciągle to samo. Zawsze chciałam poznać i mieć kogoś bliskiego, ale trudno znaleźć w jednym ogromnym lesie najmniejszego towarzysza, który mógł mnie czasem pocieszyć, czy pomóc. Chodziłam po lesie dość długi czas, jednak każde napotkane zwierzę wydawało się takie niewinne i bezbronne, że postanowiłam je po prostu ignorować. Po chwili uświadomiłam sobie, że jeśli nie chcę zabijać zwierząt, a nie jestem za bardzo głodna, to po prostu zapoluję trochę później. Błąkałam się po tych terenach bez celu kilka dobrych godzin, mimo tego nie czułam głodu, ani pragnienia. Nagle usłyszałam jakieś rozmowy. Postanowiłam podejść do źródła dźwięku.
- Witam, kim jesteś?- zapytałam nieznajomą waderę.
- Mam na imię Tianko. A ty kim jesteś? - odparła.
- Ja Camille - powiedziałam uśmiechając się.
Nagle zobaczyłam parę metrów za waderą basiora, który na mój widok zatrzymał się i odwrócił łeb.

< Tianko, Skaza? Kto pierwszy odpisze? :> >

Camille

To, że milczę, nie znaczy, że nie mam nic do powiedzenia.

Camille ~ Lekarz ~ Wadera ~ 2,5 roku

Charakter: Camille jest całkiem sympatyczną waderą. Jest miła i inteligentna. Jeśli ktoś zaczyna ją źle traktować może pokazać złość i złośliwość. Umie przystosować się do nowego otoczenia. Cenią w niej tolerancję i oddanie. Zawsze pomocna i często uśmiechnięta. Uwielbia spokój i ciszę. Zaskakuje inne basiory swą urodą i postawą. Czasem ma problemy z wyczuciem sarkazmu, dlatego może powiedzieć głupotę, zamiast normalnej odpowiedzi. Nie ufa nikomu, oprócz rodziny i bardzo bliskich przyjaciół. 

Moce: Niewidzialność - Wymaga bardzo dużej ilości energii. Dlatego używa jej w krytycznych sytuacjach takich jak ucieknięcie od przeciwnika w razie obszernych ran.

Historia: Jako mały szczeniak jej rodzice byli nadopiekuńczy. Pewnego dnia jej najbliższa rodzina zaginęła. Po tygodniu znalazła ją starsza i nieco tajemnicza wadera. Wychowała ją, dopóki i uzasadniła, że może sobie poradzić sama. Po tej historii zrobiła się strasznie nieufna.

Rodzina: Zaginęła.

Marzenie: Poznać rodzinę.

Głos:

Autor: olasz123

Siła: 35

Inteligencja: 45

Zręczność: 50
Punkty Statystyk do rozdania: 39
Punkty Doświadczenia: 3

Monety: Złote: 445 | Szmaragdy: 0
Ekwipunek: Eliksir Prezencji x3 | Smoczy Wisior | Storczyk [od Skazy de Noir] | Zajęcza Łapka (Trofeum) | Lisia Kita (Trofeum) | Mikstura Siły | Srebrny Liść |

Wykonane Questy: 1 | 4 | 13 | 15 | 21 | 26 | 27 | 29 | 31 | 2 | 12 |

Ilość wygranych walk: 0
Opowiadania


- Jaskinia -

Zboczona Jaskinia

Jaskinia znajduję się "w zboczu", aby się do niej dostać trzeba skoczyć na platformę skalną.  Skok mierzy 2 metry. Kryjówka nie jest dosyć widoczna. Naprzeciwko znajduję się piękny wodospad.

Wilki: Camille