Tianko do Dantego i Ann

Już miałam zamiar skoczyć na zwierzynę, gdy coś zwaliło mi się na głowę.
- Przepraszam, polowałem na jelenia. Wszystko w porządku, nic Ci się nie stało? - usłyszałam głos jakiegoś wilka i wstałam chwiejąc się nieco na łapach.
- Nie - westchnęłam. Choć miałam do niego żal za to, że uciekł mi obiad, nie miałam dziś ochoty na żadne konwersacje.
Nic więcej nie mówiąc, ruszyłam przed siebie.
- Należysz do jakiejś watahy? - wilki, które spotkałam, nie dawały za wygraną.
- Tak - odrzekłam krótko.
- Zaprowadzisz nas do alfy?
- Ok, chodźcie za mną. - westchnęłam, nie zatrzymując się. Nie miałam dziś siły na żadne wymuszone uprzejmości, niech myślą sobie o mnie co chcą. Ale jednak nie zostawię ich tu samych.
Podeszliśmy do sporej grupki wilków. Rozpoznałam w niej Skazę, Camille i Raimo. Resztę kojarzyłam jedynie z widzenia.
- Jest tam. - Wskazałam łapą na szczupłego basiora. - Na pewno Was przyjmie, nie musicie nawet pytać - przymusiłam się do delikatnego uśmiechu. - Przepraszam, ale ja muszę już iść. Mam kilka ważnych spraw do załatwienia. Myślę, że Camille lub Skaza chętnie was oprowadzą. Do zobaczenia! - zanim mi odpowiedzieli zniknęłam w zaroślach.

<Dante? Ann? Przepraszam, za tyle czekania :/ Lepiej nie pisać ze mną do końca wakacji >.<>

Tianko do Fallen'a

- W sumie to ja też nigdy się nad tym nie zastanawiałam. Jakby nad tym chwilę pomyśleć, to obojętnie co zrobimy, wszystko stracimy po śmierci. Czyli wszystko czego dokonamy, przełoży się na naszych potomków. Idąc tym tokiem myślenia, wciąż robimy coś dla innych. – Spojrzałam na Fallen’a – Lubię takie filozoficzne rozważania. W ten sposób można dojść do tego, że nie opłaca się nic robić całkowicie dla siebie. Ale w sumie nasi potomkowie też kiedyś stracą to, co my im daliśmy.
- Ale… - zaczął basior, lecz nie dane mu było dokończyć.
- Poczekaj chwilę. Ale każdy z tych gestów, rzeczy które robimy dla siebie i bliskich, daje szczęście. A im jest go więcej, tym… No, wiesz, nie umiem tego do końca wyjaśnić – uśmiechnęłam się. – W takim razie, w życiu chodzi o to, by ułatwiać sobie nawzajem życie i uszczęśliwiać innych.
- Mniej więcej tak to chciałem dokończyć, kiedy mi przerwałaś.
- Oh, przepraszam. Chyba nigdy nie poprowadzimy normalnej rozmowy. Za każdym razem jedno drugiemu przerywa.
- Fakt. Jesteś pewna, że…
- Tak, jestem pewna, że możesz tu zostać. I nie, nie wypuszczę cię w taką ulewę po zmroku.
Zachichotaliśmy. Ułożyłam się wygodnie na skórach, które przypominały mi o przeszłych polowaniach. Basior także szykował się już do spania.
- Dobranoc – szepnęłam.
- Dobranoc – odpowiedział i za chwilę oboje pogrążyliśmy się we śnie.

Obudził mnie świergot ptaków. Otworzyłam powoli oczy, przyzwyczajając je do światła i rozejrzałam się po grocie. Musiało minąć trochę czasu, żebym przypomniała sobie wczorajsze zdarzenia. Zerknęłam na miejsce, gdzie spał Fallen. Nie było go. Na ziemi obok posłania, ujrzałam ślad pazurów. „Dziękuję, na mnie już czas” – rozszyfrowałam koślawy napis.
Szkoda, że już poszedł, ale wiem, że przygody z nim przeżyte, będę bardzo miło wspominać – przemknęło mi przez myśl.

Tianko - Wielkie Polowanie - jeleń

Szłam samotnie Szmaragdowym Lasem. Nie lubiłam towarzystwa innych wilków, więc odosobnienie nie wprawiało mnie w zły nastrój. Wręcz przeciwnie – byłam szczęśliwsza i spokojniejsza niż zazwyczaj. Mijając grzęzawisko ujrzałam charakterystyczną, dużą kolebkę, ślad po tarzającym się jeleniu. Wstając, musiał udać się na zachód, o czym świadczyły owalne ślady racic odbite w piaszczystym terenie. Zdecydowałam się ruszyć jego śladem. Po drodze, mijając drzewa z obdartą korą i niedbale rozrzucony mech, upewniałam się, że idę dobrym tropem. Po jakimś czasie, gdy ziemia nie była już tak piaszczysta, odgniecenia racic zniknęły, a ja polegałam już tylko na węchu i obserwacjach drzew i małych roślin. Ślady zaczynały być coraz mniej widoczne, ale ja nie zamierzałam odpuścić. Byłam zbyt głodna. Poza tym, nigdy nie się nie poddawałam i starałam się osiągnąć wybrany cel. Tak było i tym razem, szłam, czując coraz większą satysfakcję z podjętego wyzwania. Postawiłam wysoko uszy, próbując wychwytać jakikolwiek dźwięk, świadczący o bliskości zwierzyny. Skoro, tak jak podejrzewałam, jeleń szedł sam, musiał co jakiś czas nawoływać, by odnaleźć jakiekolwiek stado. Niestety nie słyszałam nic, oprócz szumu znajdującej się niedaleko rzeki. Mój cel chyba także ją usłyszał, ponieważ dalsze ślady prowadziły w stronę wodopoju. Ucieszyłam się. Już od jakiegoś czasu czułam pragnienie, ale nie chciałam zgubić tropu. Cały czas bacznie obserwując otoczenie, szłam w stronę rzeki. Gdy tylko znalazłam się u jej brzegu pochyliłam się i zamoczyłam język w przyjemnie chłodnej wodzie. Nie przerywając czynności otworzyłam szerzej oczy i rozejrzałam się. Po drugiej stronie potoku ujrzałam śledzony już od dłuższego czasu cel. Podniosłam z wolna głowę i przyjrzałam się uważnie. Jeleń miał piękne, rozłożyste poroże, które idealnie pasowałoby do wystroju mojej jaskini. Trzeba było tylko szybko obmyśleć dobry plan, zanim zdąży mnie zauważyć. Moją uwagę przykuł duży dąb, którego gałęzie były na tyle długie, że sięgały drugiego brzegu rzeki. To jest to! – pomyślałam i podeszłam do drzewa. Moja umiejętność wspinaczki w końcu się przyda do czegoś innego, niż bezpiecznego noclegu. Uradowana wzięłam rozbieg i ruszyłam prosto na drzewo. W ostatniej chwili podskoczyłam i złapałam najbliższą gałąź. Sprawnie pokonywałam kolejne poziomy drzewa. W końcu weszłam na wcześniej upatrzony, długi konar. Szłam powoli, łapa za łapą, by nie stracić równowagi. Gdybym spadła, nic by mi się nie stało, nie znajdowałam się na zbyt dużej wysokości, ale spłoszyłabym zwierzynę. Znajdując się idealnie nad jeleniem, zdecydowałam się zeskoczyć. Przewróciłam zaskoczone zwierzę i przygniotłam łapami do ziemi. Natychmiast wgryzłam się w tętnicę. Czas był najważniejszy. Gdyby mój przeciwnik zorientował się co robię, zacząłby natychmiast atakować. Aktualnie był zbyt oszołomiony, by jakkolwiek zareagować. Słodka krew spływała mi po pysku, a jeszcze ciepła jelenia skóra, coraz wolniej unosiła się i upadała. W końcu przestał oddychać.

Tianko - Wielkie Polowanie - sarna

Gdy tylko Skaza i Camille zajęli się rozmową ze sobą, postanowiłam uciec. Biegłam tak, aż zabrakło mi tchu i zaczynałam tracić czucie w łapach. W końcu, gdy już wiedziałam, że żaden z wilków nie poszedł moim tropem, usiadłam na trawie i rozejrzałam się. Znajdowałam się nad Zatoczką Seanne. Wytężyłam słuch, ale moje uszy wyłapywały tylko świergot ptaków i plusk wody. Podeszłam do nurtu Hedmount Creek i napiłam się. Nos miałam jednak nieco bardziej wyczulony niż słuch. Poczułam aromat niedużego stadka saren. Moje przypuszczenia potwierdziły się, gdy w wodnej tafli ujrzałam płynące charakterystyczne ciemnobrunatne ekskrementy. Postanowiłam więc iść wzdłuż rzeki, przez którą to zapewne przeprawiało się stado. Po jakimś czasie dotarłam do miejsca ich przeprawy. Poznałam to po śladach w kopyt w ziemi oraz wybrednie obskubanych korzonkach i grzybach. Porzuciłam więc drogę wzdłuż rzeki i zaczęłam zagłębiać się w Słoneczny Zagajnik. Aromatyczna woń była wyczuwalna coraz intensywniej. W końcu udało mi się dojrzeć dość sporą grupę wędrujących saren i dwa potężne jelenie. Nie mając ochoty na wymyślanie zasadzki, upatrzyłam sobie sztukę, która wydawała mi się najsłabsza i najbardziej bezbronna. Zakradłam się jak najbliżej niej i, używając rozdwojenia, stworzyłam swoją kopię. Podczas, gdy ona nadal czekała w krzakach, ja wyskoczyłam z ukrycia i zaczęłam ujadać, by odstraszyć resztę stada. Bądź co bądź, nie chciałam się narazi na atak jelenia, który mógłby przypadkiem zacząć bronić samicy. Moja replika zajęła się skierowaniem zwierzyny na właściwy tor ucieczki. Po wystraszeniu reszty sfory, rzuciłam się w kierunku mojego celu. „Druga ja” nie była mi już potrzebna, więc scaliłam się z nią, by nie tracić energii. Tak jak wywnioskowałam z obserwacji, sarna miała problem z tylną nogą, więc dogonienie jej nie stanowiło większego problemu. Gdy byłam już dostatecznie blisko, skoczyłam do przodu, przewracając ofiarę. Natychmiast wbiłam zęby w jej kark, po czym, dla pewności, wtopiłam pazury w okolice serca. Sarna natychmiast przestała oddychać, a ja w spokoju zaczęłam pałaszować jej świeże, mięciutkie mięso.

Tianko - Wielkie Polowanie - lis

Obudziłam się w nocy zalana potem. Dłuższą chwilę nie mogłam uspokoić płytkiego, nierównego oddechu, więc wyszłam przed grotę, na świeże powietrze. Chłodny wiatr otulił moją sierść i pozwolił ukoić wszystkie zmysły. Przyłożyłam łapę do piersi. Serce także przestało uderzać z nadmierną prędkością. Niebo było bezchmurne, a okrągły księżyc świecił dość mocno, by świat nie krył się w całkowitym mroku. Ze względu na to, iż dość dawno nie polowałam nocą, stwierdziłam iż będzie to miła odmiana. Każda gałązka lub liść, na który stanęłam, wydawał szelest dziesięciokrotnie bardziej głośny i irytujący, niż w dzień.  Postanowiłam zawędrować w okolice Starego Pnia. Las nocą wydawał się martwy. O ile, gdy na niebie gościło słońce, wydawał się tętnić życiem i aktywnością mieszkających w nim stworzeń, o tyle nocą wydawał się nieruchomy i pusty. Gdy doszłam już do zamierzonego celu, wskoczyłam na pusty konar. Był to dobry punkt obserwacyjny, ze względu na znajdujące się niedaleko puste pole, najeżone niedużymi pagórkami, przy granicy z lasem. Pewna, że w okolicach wzniesień znajdę upragnioną zwierzynę, poczęłam skradać się chicho. Nie myliłam się. W jednym ze wzgórków ujrzałam norę. Koniec rudej, puszystej kity, wystającej z dziury nie uszedł mojej uwadze. Po woli, łapa za łapą, szłam w stronę upatrzonego celu. Gdy byłam już dostatecznie blisko, pochwyciłam lisi ogon w zęby i zaczęłam ciągnąć. Zwierzę zaskomlało i chyba zaparło się łapami, ponieważ wyciąganie go, nagle stało się dużo cięższe. Nie dawałam za wygraną i już po chwili cały osobnik wyłonił się z nory. Spróbował stanąć na dwóch łapach, ale ja tylko to wykorzystałam, mocniej pociągając za kitę. Przewrócił się i uderzył łbem ziemię, wydając z siebie ciche szczeknięcie.
- Trzeba było się lepiej ukryć – powiedziałam ni to do lisa, ni to do siebie i przygniotłam go łapami. On jednak się nie poddawał. Szamocząc się z przeciwnikiem, starałam się ugryźć go w kark. Po wielu mękach udało się. Nieżywe zwierzę leżało na ziemi tuż przede mną, a ja odetchnęłam. Gdy byłam już całkowicie pewna, że nie żyje, postanowiłam go zjeść. Ostrożnie oddzieliłam skórę od mięsa i rozpoczęłam ucztę.

Tianko - Wielkie Polowanie - zając

Po udanym polowaniu na bażanta postanowiłam wrócić do domu. Zarzuciłam samca na grzbiet, ponieważ był zbyt ciężki, by utrzymać go w pysku. Szłam powoli rozglądając się bacznie po okolicy. Mimo iż co nieco już upolowałam, spiżarnia świeciła pustkami i przydałyby mi się większe zapasy. Mój nos był dziś bardzo czuły na zapachy mięsa. Może to dlatego, że miałam dość jedzenia podstarzałych jeleni i saren? Fakt, że podczas wędrówki wyczułam zapach szaraków. Na pewno było ich dość sporo w jednym miejscu, ponieważ wydzielały bardzo silną woń. Szłam powoli w stronę, którą wskazywał mi nos, co jakiś czas poprawiając zdobycz, zsuwającą się z grzbietu. Gdy już miałam zające w zasięgu wzroku, położyłam bażanta na ziemi. Tym razem nie miałam ochoty na zbędne bieganie po lesie. Wykopałam w ziemi rów na wysokość trzech dojrzałych szaraków, a następnie przykryłam go gałęziami ze zwalonego drzewa. Burza, która przeszła przez Szmaragdowy Las kilka dni temu, narobiła wiele szkód, ale też pomagała w polowaniach. Zwalone pnie można było bardzo łatwo i skutecznie wykorzystać. Zrobiłam dość spory łuk, by obejść zające od tyłu i jednocześnie ich nie przestraszyć. Gdy tylko uznałam chwilę za dogodną, wyskoczyłam z kryjówki ujadając. Przestraszone szaraki rzuciły się do ucieczki w przewidywanym przeze mnie kierunku. Usłyszałam trzask gałęzi, więc zwolniłam. Jeśli coś wpadło w moją pułapkę, nie wydostanie się o własnych siłach. Podeszłam do wykopanego wcześniej dołu i wskoczyłam do środka. Młode bezskutecznie próbowało wyskoczyć z potrzasku. Jednym szybkim ruchem wbiłam kły w jego kark, by pozbyło się wszelkich nadziei na ucieczkę. Oblizałam się, czując na języku słodki smak krwi i wraz z nowym łupem, skierowałam się w miejsce porzucenia bażanta.

Tianko - Wielkie Polowanie - bażant

Obudziły mnie promienie słońca, wdzierające się przez małą dziurkę w suficie jaskini. Niechętnie podniosłam się i przeciągnęłam. Jeszcze nie do końca rozumiejąc co się dzieje przez niewyspanie, poszłam w stronę spiżarni, by coś zjeść. Muszę chyba zapolować - przemknęło mi przez myśl, gdy ujrzałam ostatni, podstarzały kawałek sarniego uda. Położyłam się z powrotem na posłaniu i poczęłam przeżuwać żylaste mięso. Może i nie był to najlepszy posiłek, ale nie miałam aktualnie niczego innego w swoich zapasach.
Gdy już udało mi się nieco rozbudzić, wyszłam z groty. Rześkie, poranne powietrze wdzierało się delikatnie do moich nozdrzy. Nie, to nie było tylko powietrze. Zastrzygłam uszami i uważnie się rozejrzałam. Nie udało mi się dojrzeć niczego nietypowego, ale nadal czułam czyjąś woń. Szłam powoli, z nosem przy samej ziemi, starając się nie zgubić tropu. Po dłuższej chwili dało się usłyszeć pewien dźwięk. Wsłuchałam się, zamykając oczy. Tak, moje uszy pochwyciły chrapliwe gdakanie bażanta. Zakradłam się jak najbliżej, tym razem polegając wyłącznie na słuchu. Wypatrzyłam ptaka kilka metrów ode mnie. Dziwne, że spacerował samotnie, zazwyczaj widywałam je w grupie. Samiec, jak wywnioskowałam z rozmiarów i upierzenia, rozgrzebywał leniwie ziemię pazurami. Zdecydowałam się zaatakować, gdy tylko odwrócił się tyłem. Wyskoczyłam z zarośli prosto na bezbronne zwierzę i przygniotłam je do ziemi. Kurowaty zatrzepotał skrzydłami. Trafiona w pysk instynktownie zabrałam łapy ku sobie, jednocześnie uwalniając przeciwnika. Głupia. Jak mogłam dać się tak zaskoczyć? Pogoń za bażantem nie należała do przyjemnych, ze względu na jego niezwykle potężne nogi. Wytrwale biegł przed siebie, nie zwalniając ani na chwilę. Trafił swój na swego; ja też nie zamierzałam odpuścić. Gdy zaczynało braknąć mi tchu, potknęłam się i potoczyłam do przodu, zaczepiając łapą o ptaka. Ten zagdakał czując w ciele mój pazur. Oboje byliśmy na chwilę unieruchomieni. Gdy tylko zorientowałam się w sytuacji natychmiast przydusiłam bażanta i wykręciłam mu kark. Tak zdobyte mięso smakuje najlepiej - uśmiechnęłam się, myśląc już, jak miłym odstępstwem od zajęcy i saren, będzie bażancie mięso.

Tianko do Fallen'a

- Tak, dzięki - odpowiedziałam i położyłam przed basiorem połowę mięsa. - Ale nie sądzę, by rozpadało się dość szybko - dodałam i wzięłam się za rozpalanie ogniska.
Fallen w tym czasie oporządził mięso i zaczął układać wokół paleniska.
- Myślisz, że jest już gotowe? - spytał mój towarzysz po dłuższej chwili oczekiwania.
Kropla deszczu spadła mi na nos.
- Chyba tak, zjemy w środku? Deszcz przyszedł jednak szybciej niż myślałam.
Basior zajął się znoszeniem mięsa do jaskini, a ja nieco uprzątnęłam palenisko. Gdy pierwsze ciężkie krople spadły mi na łeb, chwyciłam w zęby zająca i pobiegłam do mojej kryjówki. Położyłam mięso na dużych liściach, jakiejś nieznanej mi rośliny.
- Smacznego - spojrzałam na basiora oblizując się ze smakiem.
- Smacznego.
Pieczyste było wyśmienite. Wspaniały zapach roznosił się po całej mojej jaskini.
- Smakowało? - spytałam przygryzając małą kostkę.
- A nie widziałaś, jak szybko jadłem? - odpowiedział pytaniem basior, próbując wylizać swój nos z resztek jedzenia. - Dziękuję za wspaniały posiłek, ale teraz chyba już pójdę, jeszcze nie jest dość ciemno.
- Zwariowałeś? Nie puszczę cię samego o tej porze! - spojrzałam na basiora zaskoczona. - Zaraz przyniosę kilka skór na posłanie. - Mówiąc to wstałam i ruszyłam do drugiej części groty.

<Fallen?>

Tianko do Fallen'a

- W sumie, to powinieneś być mi wdzięczny za to, że wrzuciłam cię do wody - uśmiechnęłam się do basiora.
- Wdzięczny? - spytał zdziwiony.
- Tak, przynajmniej jest ci chłodniej - wyszczerzyłam zęby w uśmiechu i też wskoczyłam do rzeki. Zanurkowałam na chwilę, po czym wynurzyłam się tuż obok Fallen'a. Wyszłam na brzeg i otrzepałam się. Kropelki z mojego futra, pokrywały teraz mojego towarzysza.
- Chyba burczy mi w brzuchu - odparłam czując skurcz żołądka.
- Przecież niedawno jadłaś. Ale z ciebie łakomczuch - zażartował basior.
- Ten nędzny szarak miał być posiłkiem? Chyba sobie kpisz. Zapraszam cię teraz na prawdziwą ucztę. Mam w jaskini nieco sarniny i owoców. - Zwróciłam się w stronę Fallen'a. - To będzie takie podziękowanie ode mnie - dodałam widząc jego niezdecydowaną minę.
Przez chwilę szliśmy w milczeniu. Słyszałam tylko śpiew ptaków i szelest liści, spowodowany przez delikatny wiatr.
- To tutaj. - Przerwałam milczenie.
- Twoja jaskinia jest chyba trochę ciasna - odrzekł wilk przyglądając się niedużemu wejściu.
- Ależ skąd! Tylko sprawia takie wrażenie. Spójrz. - Zaprosiłam go do środka ruchem głowy. Już po chwili znaleźliśmy się w jednym ze skalnych klepisk, które nazywałam pokojami. - Idę do spiżarki, poczekaj chwilę - rzuciłam nie odwracając się i zniknęłam za głazem.
Gdy wróciłam ze z dwoma jelenimi udami w zębach i zającem zarzuconym na plecy, zastałam basiora leżącego na ziemi i obserwującego mój nietypowy sposób na oświetlenie.
- To świetliki? Masz wielkie szczęście, że się tu zadomowiły.
Położyłam mięso na ziemi.
- Szczerze mówiąc, sama je złapałam. Nie było to zbyt łatwe zadanie i po przyniesieniu ich tutaj było ryzyko, że odlecą, ale chyba im się tu spodobało.
- Ciekawy pomysł - mruknął basior pod nosem.
- W takim razie jemy mięso na surowo czy spodobał ci się pomysł z pieczeniem? - spytałam wskazując łapą na jelenie udo.

<Fallen?>

Tianko do Fallen'a

- Ah -zachichotałam. - Nic specjalnego. To tylko taka pamiątka z mojej rodzinnej watahy. Miałam tam taką swoją "paczkę". Każde z nas czworga zrobiło sobie bransoletę z inicjałami pozostałej trójki. Na mojej widnieją imiona: Nat, Barney i Lawliet. Trochę szkoda, że musiałam ich zostawić, ale żadne nie chciało uciec ze mną, a ja nie miałam zamiaru dalej kłócić się z ojcem. No wiesz... Opowiadałam ci. Tak, wiem, myślałeś, że ta historia będzie dużo bardziej porywająca.
- Właściwie, to myślałem, że zostałaś schwytana przez ludzi. Podobno tak oznaczają wilki, które kiedyś złapali.
- W takim razie mam wielkie szczęście - przymknęłam oczy i uniosłam głowę ku słońcu. Tak przyjemnie grzało.
- Odprowadzę cię do twojej jaskini. Mam nadzieję, że tym razem obejdzie się bez zbędnych przygód - uśmiechnął się basior. - A więc? Gdzie mieszkasz?
- Widziałeś może podczas patrolu wielką górę głazów? - spytałam.
- Wydaję mi się, że tak - Fallen przybrał minę, jakby za wszelką cenę próbował przywołać w myślach obraz góry kamieni.
- No to właśnie tam mieszkam. Chodź. - ruszyłam na zachód.

<Fallen? Teraz wszystko będzie wydawało się krótkie, choćbyśmy nie wiem jak bardzo się rozpisali xD>

Tianko do Fallen'a

Otworzyłam powoli oczy. Gdzie ja jestem? Jak się tu znalazłam? Ostatnie, co pamiętam, to zamazujący mi się przed oczyma obraz dna rzeki. Dostrzegłam basiora wchodzącego do jaskini, w której się znajdowałam.
- Fallen? - syknęłam z bólu. Odezwanie się, to był jednak zły pomysł. - Moja głowa -
szepnęłam. - Gdzie... Gdzie my jesteśmy?
- Spokojnie... Jesteś u mnie w jaskini - wyjaśnił mi ściszonym głosem i zaczął kroić jakieś mięso. - Wpuściłbym trochę światła, ale to mogłoby powiększyć ból głowy - dodał. - Na śniadanie tylko zwykły szarak, ale w twoim wypadku to najlepszy posiłek - podał mi mały spodeczek. - Jak się czujesz?
- Nie wiem... To znaczy... - zaczęłam, ale nie dane mi było dokończyć.
- Już, lepiej nic nie mów, odpoczywaj - przerwał mi basior. - Ja pójdę po odrobinę wody.
Tak, woda, to było coś, czego teraz pragnęłam najbardziej. Niemiłosiernie suszyło mnie w gardle. Czy on czytał mi w myślach?
- Dziękuję - uśmiechnęłam się do basiora, gdy przyniósł mi napój. Wzięłam mały łyk i zakaszlałam. Tak, teraz o niebo lepiej.
Zjadłam powoli zająca, rozdrabniając go na bardzo malutkie kawałeczki.
- Przepraszam za kłopot - mruknęłam, gdy ból głowy przestał mi już tak dokuczać.
- Przecież nie mógłbym cię tak zostawić - odrzekł nieco zaskoczony.
- Ale gdyby nie ja, nie opuściłbyś pracy i nie naraził się na walkę z tą bestią. Ja... Może lepiej już pójdę - westchnęłam i spróbowałam wstać. Niestety nieudolnie. Potknęłam się o własne łapy. - Jak zwykle, muszę się ośmieszyć - burknęłam pod nosem. Nie wiem czy Fallen to słyszał.
W końcu pewnie stanęłam na czterech kończynach i wyłoniłam się z jaskini. Pierwszy blask słońca nieco mnie oślepił, ale za chwilę przyzwyczaiłam się do padającego mi na oczy światła.
- Dziękuję ci, Fallen. I jeszcze raz bardzo przepraszam. - powiedziałam do stojącego obok mnie basiora.

<Fallen?>

Tianko do Fallen'a

Nie wiedziałam jak miałam skomentować jego historię. W porównaniu do jego przeszłości, moja była błaha, nic nie znacząca. Powiedzenie "przykro mi", bądź "rozumiem", byłoby wyłącznie pustymi słowami. Szliśmy więc w milczeniu kontemplując, nad znanymi tylko i wyłącznie sobie, szczegółami z przeszłości. Usłyszałam szelest. Przystanęłam.
- Coś nie... - Fallen nie dokończył. Chyba także usłyszał szelest, bo zastrzygł uszami.
Odwróciłam się i ujrzałam parę świecących ślepi.
- W nogi! - krzyknęłam i zaczęłam biec przed siebie.
Zszokowany basior zaczął biec za mną, ale zaraz przystanął i przyjrzał się dokładniej Mongrelowi.
- Nie dasz mu rady - krzyknęłam widząc, że wilk szykuje się do ataku.
Fallen chyba nigdy wcześniej nie spotkał Mongrela, skoro się na niego porywał. Ja miałam wątpliwą przyjemność spotkać kiedyś całe ich stadko. Teraz, na szczęście, trafiliśmy na osobnika, który oddzielił się od grupy. Basior rzucił się na przeciwnika. Nie wiedząc co robić, zdecydowałam się użyć rozdwojenia. Nie byłam pewna, czy dobrze robię, zwłaszcza, iż teraz potrzebne były wszystkie siły jakie posiadałam. Wraz z moją kopią pośpieszyłam na pomoc towarzyszowi. Podczas, gdy mi udało się zdezorientować wroga, Fallen wbił swoje kły w jego nogę. Niestety, Mongrele mają dość grubą skórę i to tylko jeszcze bardziej rozjuszyło stworzenie. Fallen, widząc, że dużo nie wskóramy, spojrzał na mnie znacząco. Na szczęście był na tyle inteligentny, że umiał wycofać się, nie uznając tego za porażkę. Tak, jedynym wyjściem z tej sytuacji była ucieczka. Rzuciliśmy się więc w najgęściej zalesioną część lasu, mając nadzieję, że to stworzenie się tam nie zmieści. Mylne nadzieje. Mongrel zaczął taranować wątłe drzewa i krzewy. Chaszcze były tak gęste, że oboje nie zauważyliśmy urwiska u ich końca. Ja wpadłam do wody, a basior w ostatniej chwili, muskając ją łapami, wzbił się na skrzydłach i wylądował na brzegu.
- Pomocy! - byłam tak zaskoczona i zestresowana, że nie mogłam utrzymać się na powierzchni. Spojrzałam tylko w górę i ujrzałam zawiedzionego Mongrela, który nie zdecydował się za nami skoczyć. Potem zaczęłam zanurzać się w wodnej otchłani.

<Fallen?>

Tianko do Skazy i Camille

Miałam już tego serdecznie dość. Rzuciłam się na nietoperza unoszącego się nad głową Camille.
- Wiesz, że jeśli bym chciał to mógłbym się teraz zmienić w co tylko bym chciał? - wydusił Skaza, znajdujący się w mojej paszczy. - Na przykład wąż mógłby się wślizgnąć do twojego gardła, albo z powrotem w wilka. Wówczas rozerwałbym twoją szczękę, z resztą nie bez przyjemności.
Wyplułam go i przygniotłam łapą. Zerknęłam kątem oka na poddenerwowaną Camille, trzęsła się z wściekłości.
Nagle basior zaczął przyjmować swoją wilczą postać. Zabrałam łapę, by przypadkiem nic sobie nie zrobić, ale wciąż byłam gotowa do ataku. Skaza miał obślinione ucho, a z łapy sączyła mu się strużka krwi, co wyglądało przekomicznie. Chyba zbyt mocno złapałam go w zęby.
- I jak ja przez cieeebie wyglądam? - mruknął z wyrzutem.
- A chcesz wyglądać gorzej? - dorzuciła Camille.
- Spokojnie, spokojnie. Czemu jesteście takie nerwowe? - Skaza zaczął tarzać się w trawie, by pozbyć się mojej śliny.
Mam dość! Dość! Dość! Moja głowa pulsowała z bólu. Jak ja nie lubię wplątywać się w takie sprawy. Chciałam ten dzień spędzić sama, pozwiedzać okolicę. A może nawet zaszyć się nad niedalekim wodospadem. Nie obchodzi mnie, co ten idiota może zrobić Camille. Teraz liczy się tylko moje zdrowie psychiczne. Pobiegłam przed siebie mijając Skazę. Ledwo uniknęliśmy zderzenia. Odsunął się dosłownie w ostatnim momencie. Nie oglądałam się za siebie. Mogłam sobie jedynie wyobrazić ich zszokowane miny. Postanowiłam biec, póki nie zabraknie mi tchu.

<Skaza? Camille?>

Tianko do Fallen'a

- Nie lubię zbytnio opowiadać o sobie.
Wydawało mi się, że basior chce ustąpić, ale zdecydowałam się złamać barierę. Nie mogę się tak izolować.
- No, ale w ostateczności mogę ci trochę streścić moją przeszłość. Choć uprzedzam, że nie jest zbyt ciekawa.
- Nie ma czegoś takiego jak nieciekawa przeszłość. Zwłaszcza kogoś, kto opuścił rodzinną watahę - skomentował z delikatnym uśmiechem.
- Mój ojciec - szaman - chciał za wszelką cenę, bym wyszła za basiora jego pokroju. Ja byłam jeszcze młoda i nie takie rzeczy mi w głowie - uśmiechnęłam się na wspomnienie radosnej części dzieciństwa. - Niestety matka popierała ojca. Pewnego dnia powiedział, iż znalazł dla mnie idealnego kandydata z sąsiedniej watahy. Nic do niego nie trafiało, więc postanowiłam, że będę udawać, że zgadzam się z jego wolą i idąc odwiedzić przyszłego męża, ucieknę z watahy. Tak zaczęła się moja nieco ponad roczna tułaczka. Ale nie uważam jej za czas stracony. Wiele się wtedy nauczyłam. Wspinaczki na drzewa, kamuflowania się, no i na przykład pieczenia mięsa, czego byłeś świadkiem. Zawitałam na chwilę w pewnej watasze, ale, jako urodzona gdzie indziej, nie byłam tam zbyt dobrze traktowana. Błądziłam więc dalej, aż trafiłam tutaj.
Przystanęłam, zdając nagle sobie z czegoś sprawę.
- Coś się stało? - spytał Fallen.
- Nie, przepraszam -  ruszyłam z miejsca. - Po prostu zdałam sobie sprawę, że jeszcze nikomu nie opowiadałam swojej historii. I jaka to dla mnie ulga, to wszystko z siebie wyrzucić. A ty? Mógłbyś też coś o sobie opowiedzieć?

<Fallen?>

Tianko do Fallen'a

- Pytałam, czy mogę wziąć te skóry.
- Tak, tak, oczywiście... - mruknął i spojrzał na mnie nieco zdezorientowany.
- Coś cię trapi? - przyjrzałam się basiorowi. Nie wyglądał zbyt dobrze.
- Nie, to tylko zmęczenie - westchnął i położył kawał mięsa obok paleniska. Nie byłam pewna czy mówi prawdę, ale postanowiłam odpuścić. - A skąd w ogóle wzięłaś pomysł na takie przyrządzenie mięsa?
- Kiedyś, podczas mojej wędrówki, napotkałam się na niedawno spaloną część lasu. Wiele zwierząt, którym nie udało się uciec, leżało nadpalonych w popiele. Choć nie chciałam jeść ich resztek, byłam strasznie głodna. No i w sumie tak mi posmakowało, że postanowiłam od tej pory przygotowywać tak niektóre posiłki.
- Ciekawy sposób - odparł Fallen. - Jak myślisz? Jest już gotowe?
Zerknęłam na skwierczącą sarninę.
- Tak, chyba możemy już zacząć jeść.
Zdjęłam mięso z patyka, który wcześniej wbiłam w ziemię, a basior sięgnął po kawałek leżący na trawie. Zajadaliśmy w ciszy. W powietrzu unosił się zapach pieczonej sarny, a słychać było tylko nasze mlaskanie, skwierczenie ogniska i świerszcze. Rozejrzałam się. Nawet nie zauważyłam, kiedy zapadł zmrok.
- Fallen? Śpimy tutaj czy wracamy do jaskiń?

<Fallen?>

Tianko do Fallen'a

Oblizałam się na widok tak wielkiej ilości saren. Najchętniej wskoczyłabym w sam środek ich stada, ale to było zbyt niebezpieczne.
- A myślisz, że czemu się na ciebie tak zdenerwowałam? - rzuciłam kpiąco. - No jasne, że tak! Tylko, jak masz zamiar je zjeść? Przecież nie rzucimy się w sam środek.
Fallen nie odpowiedział. Wzniósł się na skrzydłach i po chwili zanurkował w powietrzu chwytając za grzbiet jedną z saren. Ugryzł ją w kark, po czym położył tuż przede mną.
- Taki sposób ci odpowiada? - spytał.
- Już się tak nie ciesz. Dobrze, udało ci się, przepraszam. - odpowiedziałam - Rozpalimy ognisko. Pieczone mięso jest smaczniejsze.
Podczas, gdy ja znosiłam w pysku nieduże gałązki, basior schwytał jeszcze dwie samice. Sprawnie rozpaliłam ogień, co chyba nieco zdziwiło basiora. Bądź co bądź mało wilków to potrafi. Zajęliśmy się oporządzaniem mięsa, by łatwiej było je przygotować.
- Uważaj, nie rozcinaj niepotrzebnie skór. Chciałabym wziąć je potem na posłanie. Bo chyba mogę, tak? Nie są ci potrzebne? - spytałam.
Basior milczał, skupiony na czynności. Dwa kawałki sarniny położyłam obok paleniska, a jeden, mniejszy, nadziałam na patyk i wbiłam w ziemię tak, ze mięso wisiało tuż nad płonącymi jęzorami.
- Fallen? - podeszłam do basiora i usiadłam naprzeciw niego.

<Fallen?>

Tianko do Fallen'a

Czy on myśli, ze jestem aż tak głupia i niedomyślna? Rozumiem, ze nie zna mojej historii i nie wie, ile czasu spędziłam w puszczy zdana tylko na siebie, ale to go nie usprawiedliwia. Czekałam w ukryciu, podczas gdy Fallen zakradał się od drugiej strony. Rozumiem też, że ranne zwierzę łatwiej złapać, ale sarna, którą wypatrzył, była też strasznie niedożywiona. Nie będzie z niej dużo mięsa. Na szczęście jest nas dwoje, więc nie zostaniemy tylko z tymi nędznymi resztkami. No cóż, następnym razem, to ja pokieruję polowaniem. Nagle ujrzałam jak basior wyskakuje zza krzaków. Przerażona samica próbowała zbiec, kierując się w moją stronę. Zły wybór - pomyślałam i rzuciłam się przed siebie. Zatopiłam zęby w jednej z jej przednich nóg, skutecznie ją tym unieruchamiając. Zaczęłam szukać wzrokiem Fallena. Stał tuż obok mnie. Rozejrzałam się, ale ostatnie kopyta znikały już w leśnej gęstwinie, nie było szans dogonić reszty zwierzyny.
- Czemu za nimi nie pobiegłeś?! - Popatrzyłam z niedowierzaniem na basiora. - Przecież wiedziałeś, że tu byłam i ją złapię.
Podeszłam do wijącego się zwierzęcia i znów zatopiłam w nim kły. Tym razem w kark, by skutecznie unieruchomić nasz obiad. Oczy sarny zaszły mgłą, stały się matowe. Już po niej.
- Przecież się tym nie najemy! Myślałam, że pobiegniesz i... - Fallen nie pozwolił mi dokończyć zdania.

<Fallen?>

Od Tianko do Fallen'a

- Fakt, jestem raczej samotniczką - nie byłam pewna, czy dobrze zrobiłam idąc za tropem. Wilk chyba nie był zadowolony z mojej obecności.
Nie czekając na odpowiedź, ruszyłam w stronę sadzawki. Pochyliłam się i napiłam. Chłodna woda ochlapała mój nos. Kichnęłam.
- Na zdrowie! - rzucił basior.
- Dziękuję - odpowiedziałam zlizując resztkę wody z nozdrzy. - A tak właściwie, to jak masz na imię?
- Fallen - mruknął i zastrzygł uszami. Chwilę później ja też usłyszałam dziwny szelest nieopodal.
Wciągnęłam leśne powietrze.
- To chyba stadko saren. Przynajmniej tak mi się wydaje. Jesteś może głodny?

<Fallen?>

Od Tianko do Fallen'a

Dzień postanowiłam rozpocząć od przechadzki po Szmaragdowym Lesie. Bujna już, letnia trawa przyjemnie łaskotała mnie w łapy. Nagle, w moje nozdrza wdarł się nieznany zapach. To nie była zwykła leśna zwierzyna. Zdecydowanie poczułam woń jakiegoś wilka. Szłam powoli za tropem. Raz, gdy już wydawało mi się, że go zgubiłam, usłyszałam niedaleko plusk wody. Tak, to na pewno tam. Ruszyłam w stronę, z której wydobył się dźwięk. Między kępami roślin widziałam już niedużą sadzawkę i dużego, skrzydlatego wilka. Chciałam się zakraść, ale basior miał widocznie bardzo dobry słuch.
- Kto tam jest?! - zawarczał.
Przystanęłam, musiałam szybko odpowiedzieć, by mnie nie zaatakował, ale... Ale nigdy nie potrafiłam zbyt dobrze prowadzić rozmowy, jak mam mu umiejętnie odpowiedzieć?
Basior odwrócił się tyłem do jeziorka i zaczął iść powoli w moim kierunku.
- Ja... To znaczy... - zaczęłam się jąkać. - Przepraszam, tak tylko przechodziłam.
Wilk przekrzywił delikatnie głowę i zaczął lustrować mnie wzrokiem.
- Należysz do watahy? - spytał, nie zaprzestając wykonywanej czynności.
- Tak, na imię mi Tianko - uśmiechnęłam się delikatnie.

<Fallen?>

Tianko do Skazy i Camille

- Jesteś obrzydliwy - burknęłam i wzdrygnęłam się lekko. Zerknęłam na Camille, oddychała strasznie szybko i płytko. - I okropny. Jak mogłeś zrobić coś takiego?!
- Nie rozumiem, o co ci chodzi. - Basior chyba nie widział nic złego w swoim zachowaniu.
A zapowiadał się taki miły, spokojny, spędzony w samotności dzień... Zostawić Camille na pastwę tego wariata i pozbyć się obojga? Czy może zająć się jednym z nich?
Zdecydowałam się wziąć ze sobą Camille. Nie mogłam zostawić jej tak zszokowanej, a Skaza... Po prostu nie czułabym się bezpiecznie w jego towarzystwie.
- Chodź - szepnęłam i spróbowałam ją podeprzeć. Na szczęście nie była aż tak wystraszona, by nie móc iść o własnych siłach. - A ty - spojrzałam na Skazę - lepiej się stąd wynoś, bo narobisz jeszcze więcej kłopotów.
Basior przekrzywił głowę i spojrzał na mnie, jakby analizując to, co powiedziałam. Teraz dopiero trafiło do mnie, że, niestety, jest duża szansa, że będzie chciał zrobić mi na złość i zacznie za nami iść. O ja głupia! Nie oglądając się za siebie, ruszyłam z towarzyszką w stronę mojej jaskini.
- Już lepiej? - spytałam, gdy Camille kładła się przy wejściu do mojej groty.
- Chyba tak. Dziękuję - odpowiedziała, ale w jej głosie czułam wahanie.
- Zrobiłam grzybowy wywar, zjemy razem.
Nagle usłyszałam szelest w pobliskich krzakach. Spojrzałam w tamtą stronę. Na pewno nie był to szarak. Sarna, jeleń czy wilk? Jeśli wilk, to znaczy, ze Skaza za nami poszedł?

<Skaza, poszedłeś za nami? :3>